Według Jarosława Hampela, to coś ma Piotr Pawlicki. Tomasz Gollob widzi natomiast błysk w oku Bartosza Zmarzlika. Jednak zdaniem naszych mistrzów żaden z tych chłopaków nie jest skazany na sukces. Warto było pójść w piątek do nowo otwartej rybnickiej restauracji White Red, by spotkać się z najlepszymi polskimi żużlowcami.

Doktor Grzegorz Ślak (właściciel lokalu, twórca sukcesów Unii Tarnów) wie, jak z zawodnikami rozmawiać, żeby było ciekawie. Zresztą odsyłam wszystkich zainteresowanych do lektury jutrzejszego, tj. poniedziałkowego Przeglądu Sportowego, gdzie szeroko zostaną opisane najciekawsze wątki. Będzie też fajne zdjęcie.

Na łamach bloga chciałbym się skupić wyłącznie na tym, co medaliści Grand Prix mówili, kiedy gospodarz zapytał ich o największy talent naszego żużla. Oczywiście padły nazwiska. Nie tylko te dwa wyżej wymienione. Mówiło się też o Przemku Pawlickim, Maćku Janowskim i Patryku Dudku.

I tu akurat Ameryki nikt nie odkrył. Najważniejsza w całej dyskusji była jednak refleksja, że sam talent niczego nie gwarantuje. Zresztą Gollob od razu wyjaśnił, że dla tych młodych najlepiej by było, żeby ich nikt nie chwalił. Przypomniał, że w jego przypadku wiele dobrego zrobiła surowa szkoła ojca, gdzie nie było komplementów. Panowała za to atmosfera pracy. Był pot i łzy. Dzięki temu mistrz maksymalnie wykorzystał wiek juniora, płynnie przeszedł do wieku seniorskiego, a później trafił do Grand Prix, gdzie nieprzerwanie startuje do dziś, a ma 40 lat.

Więcej na Bez Hamulców tutaj.