Falubaz, Apator, Włókniarz, Stal i Sparta, czy też ZKŻ, Unibax, Cognor, Caelum i Betard? Jak jednym słowem nazwać drużyny z Zielonej Góry, Torunia, Częstochowy, Gorzowa oraz Wrocławia? Użyć tradycyjnej nazwy czy też nazwy sponsora tytularnego, a może skrótowca? Problem nazewnictwa klubów to coś więcej niż kwestia, jak określa się zespół w mediach, czy jak nazywają go kibice w swoich przyśpiewkach. To niemalże konflikt ideologiczny między przywiązanymi do tradycji konserwatystami a nastawionymi na swobodę działania liberałami.

W konsekwencji wprowadzania gospodarki wolnorynkowej otworzyły się nowe możliwości w zakresie finansowania klubów. Do sponsoringu oprócz państwowych kombinatów, mogły przystąpić również prywatne przedsiębiorstwa. Nazwy najbardziej hojnych z nich zaczęły się pojawiać w nazwach drużyn. Należało sobie zadać pytanie, czy zastosować mają one swoje poprzedniczki, czy występować jednocześnie. A jeśli tak, to w jakiej kolejności. Jest to o tyle istotne, że ten pierwszy człon jest bardziej rozpoznawalny w mediach i kojarzony wśród mas.

Koncepcje na rozwiązanie tego problemu były różne. W niektórych przypadkach w ogóle takiego nie było. Unie z Leszna i Tarnowa swój budżet opierają na wielu drobnych darczyńcach, ale strategicznego sponsora nie mają. W związku z tym, tradycyjne nazwy są niezmienne od powstania sekcji żużlowych. Podobnie rzecz ma się z Polonią Bydgoszcz, ale w jej przypadku ostatnio ze względów powiedzmy proceduralnych dwukrotnie zmieniał się skrótowiec, a sponsor tytularny od jakiegoś czasu w nazwie klubu znad Brdy nie występuje.

Zupełnie inaczej sytuacja wygląda we Wrocławiu oraz Rzeszowie. Tam historyczną Spartę i Stal postanowiono zamienić na WTS Atlas (od przyszłego sezonu Betard WTS) i Marmę. Lepsze wypromowanie sponsorów stało się dla włodarz tych sekcji ważniejsze od uszanowania tradycji. W ich przypadku powrót do starych nazw jest o tyle utrudniony, że pod nimi funkcjonują wciąż inne sekcje i nie jest to taka zwykła zmiana nazewnictwa, tylko przejście do zupełnie innego podmiotu. W najbliższym czasie ciężko się tego spodziewać.

Dolnośląscy kibice nigdy nie zaakceptowali nowej nazwy WTS, niejako nadanej jako dodatek do członu Atlas, który wyparł legendarną Spartę. Podobnie jest wszędzie. Fanów nie interesują marketingowe roszady w ich ośrodkach i nie godzą się na ingerencję w nazwę ich drużyn. Na Podkarpaciu przywiązanie do Stali jest jeszcze silniejsze. Stadion Miejski jest bowiem oddany w wieczyste użytkowanie klubowi, a na trybunach widnieje napis „STAL”. Pani prezes chciała jednak zespół utożsamiać z jej firmą i spółka działa pod szyldem Marma.

Na pozór taka sytuacja miała również miejsce w Zielonej Górze i Toruniu. Tegoroczny mistrz Polski powrócił do legendarnego Falubazu po wycofaniu się głównego sponsora. ZKŻ, tak jak WTS, nie przyjął się. W Toruniu pojawił się magnat chcący ratować klub, więc nazwanie go na cześć jego firmy stało się koniecznością. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, że Falubaz i Apator to nie tylko historyczne nazwy zespołów, ale też kombinaty łożące pieniądze na działalność tych ośrodków, więc niejako również niegdysiejszych sponsorów drużyn.

Salomonowe rozwiązanie zastosowano natomiast w Częstochowie, Gorzowie i Gdańsku. W tych miastach oba człony występują razem. W ostatnim czasie pojawiła się jednak tendencja na przesuwanie nazwy sponsora na początek. Z przykrością należy stwierdzić, że skutkuje to odchodzeniem na drugi plan tradycyjnych symboli klubowych, które są z nim związane od wielu lat i najprawdopodobniej jeszcze wiele sezonów będą, w porównaniu ze sponsorami, którym strategia marketingowa i możliwości finansowe nie pozwalają na tak długi związek.

Można zauważyć, że powrót do starej nazwy następuje najczęściej po wycofaniu się strategicznego sponsora, niejako z braku innych możliwości nazwania drużyny, a też ku pokrzepieniu serc kibiców, pamiętających sukcesy zespołów spod legendarnej nazwy. Włókniarzowi, Stali i Wybrzeżu udało się osiągnąć rozsądny kompromis. W dążeniu do zabezpieczenia finansowego te kluby nie zapomniały o dziedzictwie poprzednich pokoleń kibiców, zawodników i działaczy. Zachowały równowagę między historią a teraźniejszym bytem.