Swoją przygodę z „czarnym sportem” rozpoczynał w wieku dziesięciu lat, kiedy to na mini torze w Pawłowicach zbierał pierwsze żużlowe szlify. Dziś jest doświadczonym zawodnikiem, a w tym roku obchodzić będzie swoją osiemnastkę spędzoną na żużlowych torach od momentu uzyskania licencji „Ż”. Mowa o Piotrze Świderskim.

Pierwszym sprzętem, którego dosiadał „Świder” był oczywiście rower. Dopiero w kolejnych latach otrzymał motorynkę, a jeszcze później WSK. Po ukończeniu dziesiątego roku życia Świderski zapisał się do żużlowej szkółki znajdującej się w Pawłowicach. Po opanowaniu podstawowych umiejętności Piotr trenował w Rawiczu, a następnie we Wrocławiu. Po siedmiu latach regularnych treningów udał się do Częstochowy, by na obiekcie tamtejszego Włókniarza zdawać egzamin na licencję żużlową. Udaje się! Wraca do domu już jako żużlowiec, nie adept. Szybko został dołączony do pierwszej drużyny, czego efektem był fakt, iż 3 września ’99 wraz z Mariuszem Węgrzykiem i Andrzejem Zieją udał się do Ostrowa Wielkopolskiego, walczyć o medal Młodzieżowych Mistrzostw Polski Par Klubowych. Szansy wyjazdu na tor nie dostał, a Atlas przegrał brązowy medal o punkt z Trilux-Startem Gniezno. W barwach wrocławskiej drużyny zadebiutował podczas towarzyskiego spotkania z Kolejarzem Rawicz. Pojedynek ten zakończył się dla młodego zawodnika fatalnie, ponieważ na skutek upadku odniósł poważną kontuzję kręgosłupa.

Po powrocie na tor nie umiał wywalczyć sobie miejsce w składzie Atlasu Wrocław. W związku z tym został wypożyczony do Kolejarza Rawicz, gdzie był ważnym ogniwem „Niedźwiadków". Kolejne treningi, wyścigi i zebrane doświadczenie procentowało tym, iż rozwijał się coraz szybciej i szybciej. Miał jasny cel – zdobywać medale, tytuły, stawać się jak najlepszym zawodnikiem. I zdobył kilka tytułów. Głównie w drużynie – Mistrz Polski, Szwecji, Anglii, wicemistrz czy brązowy medalista Mistrzostw Niemiec i Czech. Do tego worka sukcesów dorzucić trzeba także wywalczony przed sześcioma laty w Zielonej Górze tytuł Mistrza Polski Par Klubowych, gdzie z Tomaszem Jędrzejakiem i rezerwowym Maciejem Janowskim pokonali m.in. gospodarzy ze Stelmet Falubazu czy Tauron Azoty Tarnów i Polonię Bydgoszcz. Indywidualnie finalista wielu imprez, lecz brakło mu przysłowiowej kropki nad „i”, by sięgnąć po trofea czy medale. W swojej karierze startował w 8 klubach: w Rawiczu, Wrocławiu, Zielonej Górze, Rybniku, Tarnowie, Gdańsku, Gnieźnie oraz Gorzowie Wielkopolskim.

Z Atlasem Wrocław Piotr Świderski świętował m.in. tytuł Mistrza Polski - drużynowego i w parach

Zapytany o krótkie podsumowanie tych osiemnastu lat, odpowiada: – Trenuję od dziesiątego roku życia, więc tych lat z żużlem jest naprawdę dużo, prawie całe życie. Staram się cieszyć tym, co robię. Nie mam spektakularnych sukcesów, nie zostałem Mistrzem Świata, ani nie startowałem w Grand Prix czy innych wielkich imprezach. Lubię trenować, czy to na sali czy na motocyklu i mnie to cieszy, sprawia mi to radość. Niektórzy mówią, że nieważny jest cel, a droga. Ja cały czas mam jakiś plan, ale cieszy mnie ta droga, którą podążam. Cały czas podróżuję, co za tym idzie poznaję nowych ludzi i jest to fajne. Byłem częścią zespołów, które zdobywały Mistrzostwa Polski, Szwecji, Anglii czy medale Mistrzostw Czech i Niemiec, więc mam satysfakcję z tych wszystkich lat, które przeżyłem w tym sporcie. Jestem też poniekąd od niego uzależniony. Przeżyłem w tym sporcie parę kontuzji, poważniejsze i mniej poważne, ale to jest częścią tego sportu. W pełni wszystko akceptuję i nie żałuję, że wybrałem taką drogę.

Niestety, „Świdra” nie omijały kontuzje. Były mniej poważne urazy, ale i takie poważniejsze jak choćby kontuzja kręgosłupa u progu kariery. Zdarzało mu się także, iż trafiał na kluby, gdzie nie do końca mógł liczyć na regularne starty (Zielona Góra 2007, Gdańsk 2012, Gorzów Wlkp. 2015). Nie ukrywa, że do wszystkiego doszedł sam, ciężką i systematyczną pracą. Mimo wiatru w oczy, musiał przebijać się po kolejnych szczeblach kariery, by dotrzeć do progu doświadczonego ligowca. Czy, gdyby mógł cofnąć czas, zmieniłby coś w swojej karierze? – Na pewno tak i można byłoby tutaj troszkę pozmieniać. Jestem zawodnikiem, który do wszystkiego doszedł ciężką pracą. Nie urodziłem się w żużlowej rodzinie, z wielkim nazwiskiem, a co za tym idzie, nie miałem otwartej „autostrady do kariery”. Musiałem się przebijać od zera. Wiatr i piach w oczy, ale szedł człowiek dalej. Przeszedłem wszystko i była to niezła szkoła życia. Wiadomo, z perspektywy czasu wszystko lepiej się ocenia. Gdybym mógł cofnąć czas, chciałbym uniknąć kluby, w których nie mogłem się rozwijać lub nie płaciły, bowiem są kluby, które nadal mi nie zapłaciły za zdobywanie punktów dla nich. Tak to już bywa, gdybym wiedział jak to się skończy, wybrałbym pewnie inne rozwiązania. Nie wszyscy w żużlu, których spotkałem, byli fair, prawdomówni i uczciwi. Kończyło się tak, że kluby upadały i nie wypłacały tego, co było zapisane w kontraktach. Cieszę się za to, że teraz jest nieco lepiej i ktoś to weryfikuje dokładniej niż kiedyś.

"Wiatr i piach w oczy, ale szedł człowiek dalej" - mówi Świder o swojej karierze

Czy doczekamy się hucznej osiemnastki „Świdra” na żużlowych torach? – Dobry pomysł, nad którym szczerze mówiąc, nie myślałem tak bardziej. Testimonial to dla mnie okazja do podsumowania jakiegoś okresu czasu, może byłoby to dobre. Kojarzy mi się to z końcem kariery, a o tym nie myślę. Taka osiemnastka to dobra cyfra, kto wie, może wymyślimy.