Kolejnym żużlowcem, który weźmie udział w 58. Memoriale Alfreda Smoczyka jest żużlowiec toruńskich Aniołów - Wiesław Jaguś. Jagoda wystąpi z ósemką na plastronie na leszczyńskim, żużlowym owalu.Wiesław Jaguś urodził się 13 września 1975 r. w Toruniu, licencję zdał w 1991 r. w wieku 16 lat jako wychowanek toruńskiego Apatora. W 1992 r. zadebiutował w lidze w barwach klubu z Torunia i od tamtego momentu nieprzerwanie przez 16 ostatnich lat jeździ w barwach drużyny z grodu Kopernika.

Na pierwsze sukcesy w karierze Wiesław nie musiał czekać zbyt długo, bowiem już na początku swojej kariery w 1992 r. udało mu się wywalczyć wraz z drużyną Apatora Toruń brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Rok później wraz ekipą toruńską sięgnął ponownie po brązowy medal DMP, a ponadto zdobył złoto w Drużynowym Pucharze Polski i srebro w Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach Polski.

W 1994 r. konto medalowe Jagody wzbogaciło się o kolejny brązowy krążek DMP, a także brąz w rozgrywkach MDMP. W tym roku Wiesław zadebiutował także w Młodzieżowych Mistrzostwach Polski Par Klubowych, w których wywalczył brązowy medal. Stanął on także do rywalizacji o zwycięstwo w Srebrnym Kasku (14 miejsce) i Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostwach Polski (10 miejsce), jednak bez większych sukcesów.

W 1995 i 1996 r. wraz z drużyną Apatora Toruń sięgnął po tytuły wicemistrza Polski, a w 1995 r. w finale MMPPK ponownie zajął 3 miejsce. Po raz drugi w karierze wystartował także w finale SK, w którym ponownie nie błyszczał zajmując dopiero 7 lokatę. Jeszcze bardziej pechowy okazał się występ z 1996 r. w finale MIMP gdzie Jagoda uplasował się dopiero na 14 miejscu. W 1996 r. zdobył jednak ponownie złoty medal w rozgrywkach DPP i zadebiutował na arenie międzynarodowej zajmując 14 miejsce w finale Indywidualnych Mistrzostw ¦wiata Juniorów.

Rok 1997 r. to jak dotąd najbardziej pechowy sezon w karierze „Małego Wojownika”, który doznał poważnej kontuzji uda, co spowodowało jego roczną absencję na torze. Jagoda na tor powrócił w połowie sezonu 1998 i w tym roku do swojej medalowej kolekcji mógł dokooptować złoty medal w rozgrywkach DPP oraz brązowy medal w finale Indywidualnych Mistrzostw Polski.


Kolejne dwa lata (1999 i 2000) nie były zbyt owocne w karierze Wiesława, w której nastąpiła stagnacja. Wiesław z niepowodzeniem startował w finale IMP zajmując w 1999 r. dopiero 15 lokatę. Nie powiodło mu się także w tym samym roku w finale Złotego Kasku, w którym zajął odległą 13 pozycję. Jedynym sukcesem w roku 1999 było zajęcie drugiej lokaty w rozgrywkach o DPP.

Dopiero rok 2001 przyniósł przełom, bowiem od tego momentu Jagoda rozpoczął swój marsz w górę. Najważniejszym osiągnięciem w tym sezonie było zdobycie pierwszego w karierze złotego medalu DMP. Ponownie nie powiódł się występ Wiesława w finale IMP gdzie uplasował się na 7 pozycji.

Następne dwa sezony ponownie pozwoliły wzbogacić się mu o nowe trofea. W 2002 r. zadebiutował w finale Klubowego Pucharu Europy, gdzie wywalczył brązowy medal. Kolejny raz jednak nie udało mu się zająć premiowanej pozycji w finale ZK, gdzie był dopiero 8. W 2003 r. ponownie sięgnął po medal w DMP tym razem srebrny, wywalczył także brązowy medal w MPPK, a indywidualnie zajął 4 lokatę w finale IMP i ZK.

W 2004 r. największym sukcesem dla Jagody był udział w polskiej rundzie cyklu Grand Prix w Bydgoszczy, a także zdobycie złotego medalu w finale MPPK. Udało mu się także w końcu zwyciężyć w finale ZK, jednak w finale IMP tym razem był na 14 miejscu. Rok 2005 nie był zbyt obfity w spektakularne sukcesy, a jedynym dobrym wynikiem była 5 lokata w finale MPPK.

Przez ostatnie dwa sezony (2006 i 2007) Wiesław stał się krajowym liderem drużyny z Torunia, a co za tym idzie pojawiły się kolejne sukcesy. Tym razem udało mu się zająć 2 lokatę w finale IMP, a także w debiucie wygrać finał Mistrzostw Europy Par. Jagoda otarł się także o podium w finale ZK, plasując się na 4 miejscu. Po raz kolejny także pojechał z dziką kartą w bydgoskiej rundzie GP, jednak bez większych sukcesów.

W sezonie 2007 Mały Wojownik startował w cyklu Grand Prix już jako stały uczestnik i ostatecznie zajął 11 miejsce. Udało mu się także sięgnąć wraz z Unibaksem po srebrny medal DMP. Indywidualnie jednak plasował się poza podium, w finale ZK będąc na 8 pozycji zaś w finale IMP na 13 miejscu.

Autor: Marcin Szymczak