Kiedy w 2007 roku rozgrywki ligowe w Polsce zostały oficjalnie przekazane pod kuratelę Speedway Ekstraligi, wszyscy cieszyliśmy się, że nasz kochany żużel idzie w stronę światła, bynajmniej nie tego, które widzą umierający… mam nadzieję.

Początek władania żużlem w Polsce przez pana Ryszarda Kowalskiego i spółkę był udany. Lukratywny, jak na żużlowe warunki i na poprzednią umowę telewizyjną z Polsatem, kontrakt z Telewizją Polską S.A. oraz pozyskanie silnego sponsora ligi, po raz pierwszy w całej historii tego sportu, to świetna rekomendacja zarządu. Prawdą jest, niestety dla pana Kowalskiego, a stety dla dziennikarzy, żeby mieli, o czym pisać, że prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym… jak radzi sobie w stresowych sytuacjach.

Owa stresowa sytuacja to mający wielkie kły i naostrzone pazury ogólnoświatowy kryzys gospodarczy, który wywołany został przez… każdy wie, przez kogo i dlaczego. Głównym efektem tego zamieszania, jak delikatnie to ujmę, na rynku finansów jest całkowity brak stabilizacji rynków światowych i co za tym idzie szalejące ceny walut. Oczywiście nasza poczciwa złotówa ma się dobrze i leci na łeb na szyję, ale na przykład euro, już nie. Cena tej waluty wzrosła w ciągu kilku miesięcy o ponad złotówkę, co pewien specyficzny gatunek ludzi bardzo zbliżyło do lufy od Glocka bądź Desert Eagle.

Prezesów polskich klubów żużlowych, nie posunął, ani nie odsunął owy kryzys od niczego. Starym zwyczajem, gdy w kasie pusto, albo nawet tak źle, że dno odpada, oni w zimowej przerwie między sezonami, zaślepieni wizją triumfu w lidze, wydają, czego nie mają. Zazwyczaj jakimś cudem, w trakcie rozgrywek, udawało się z tego wyjść, ale teraz, przyszedł kryzys i wyjść się nie da, bo drzwi obstawione, a raczej wykopane pod nimi wielkie studnie długów, w jakie popadnie wielu magnatów speedwayowych w Polsce. Popadną, gdy zaczną wypłacać astronomiczne gaże niektórym zawodnikom (no, powiedzmy szczerze, dosyć sporej części jeźdźców w ekstralidze).

Nie mam zamiaru krytykować zawodników, że tyle biorą, broń Boże, jak dają to się bierze, prosta rzecz. Problem w tym, że prezesi najpierw obiecują złote góry, zapisują, albo raczej, rysują je na kontraktach, używając do tego żółtych kredek, a potem podsuwają to zawodnikowi do podpisania. Mija miesiąc a oni krzyczą wniebogłosy, że zawodnicy muszą obniżyć swoje pensje o 30%, bo żużel w Polsce upada! Czy taka postawa jest fair w stosunku do żużlowców? Proszę sobie wyobrazić sytuację, w której dostają państwo nową pracę, w poprzedniej zarabiali państwo 1800 złotych netto, a w nowej na umowie jest 2000 zł netto. Zadowoleni idziemy do domu, nazajutrz szykujemy się do pracy, już za 1500 zł netto, bo szef postanowił obniżyć nam zarobki z powodu kryzysu, bo kryzys objawił się w nocy i przecież prezes nie mógł wiedzieć, że on w ogóle jest, bo skąd? Duchem Świętym jest?

Po spektakularnej decyzji, która miała na celu dobro (?) wszystkich zawodników, czyli usunięciu fotoreporterów z płyt stadionów w trakcie rozgrywania meczów ekstraligi, choć zawodnicy przyznają wprost, że im oni nie przeszkadzają, no, ale przecież zza zbiórka lepiej widać, czy razi w oczy lampka, niż z toru, jak się pędzi tak szybko i mało co widać, pan prezes SE i jego rycerze wzięli się do pracy nad naprawą żużla.

Na pierwszy ogień ratowania, jak to w wielkim Świecie najczęściej bywa, gdy bieda zagląda w oczy (bogatym), na kim się oszczędza? Dokładnie, na biednych. Jednym z czynników, który ma uratować polski żużel od zapaści ma być zawieszenie rozgrywek ligi juniorów. Pomijam już fakt, że dla wielu z tych chłopaków to jedyna okazja do regularnych startów, ale powiedzmy sobie szczerze, czy koszta zorganizowania jednego turnieju w sezonie są aż tak ogromne, że mogą one cokolwiek uzdrowić i zmienić? Niech będzie, przecież juniorzy ważni nie są, można sobie kupić jakiegoś z zagranicy, a Golloba wyślemy do Mediolanu na miesięczną kurację w słynnym laboratorium piłkarskiego klubu AC Milan, żeby nam chłopak w wieku 50 lat dalej mógł tę reprezentację ciągnąć.

Drugim pomysłem jest powiększenie ekstraligi, pewno z zachowaniem sprytnych play-offów, w których wygrywając dwa mecze w rundzie zasadniczej można zdobyć mistrzostwo na koniec, a będąc liderem można w obrazie jednej kontuzji lidera spaść na szóstą lokatę. Owe powiększenie nie ma w sobie nic złego, ale oczywiście genialni działacze z Warszawy postanowili poszerzyć Speedway Ekstraligę od 2010 roku, czyli jednym słowem, po co są rozgrywki tegoroczne, skoro wiadomo, kto awansuje? Po co organizowany będzie finał ligi na pierwszym froncie, skoro awansują z niego obie ekipy? Czy koszta organizacji tego finału nie będą czasem wyższe niż tego malutkiego jednego turnieju ligi juniorów, o przepraszam, zawieszonej ligi juniorów? Nie wiem, nie znam się, pozostawiam Państwu tę sytuację do oceny.

Sprawą, która mnie bulwersuje najbardziej to zawieszenie transferów na sezon 2010. Mówiąc na spokojnie, to utrzymanie składów z tego sezonu na następny. To ja się pytam, po co działacze, np. Unii Leszno podpisywali droższe, bo dwuletnie kontrakty z zawodnikami, tylko po to, żeby sobie je mieć? A teraz wszyscy będą mieli dwuletnie? Zresztą, co to za absurd, jak można zawiesić transfery i ubezwłasnowolnić zawodników? Ktoś straci miejsce w składzie i nie będzie mógł przejść do innego klubu, bo transfery są zawieszone i kryzys jest, więc żużel trzeba ratować więzieniem zawodników. Ten pomysł jest tak dziwaczny i śmieszny, że zaproponuję jego modyfikację, lepiej, drodzy prezesi, przedłużyć owe umowy każdemu o rok, niż każdemu dawać dwuletnią, nawet wtedy, kiedy on już taką ma. Aczkolwiek nadal sądzę, że ten pomysł jest idiotyczny, a Państwo?

A jak poradzili sobie z kryzysem Anglicy i niektórzy prezesi polskich klubów? Anglicy niewiadomo, jakim sposobem, przewidzieli skutki działania kryzysu już u progu sezonu 2007 i już wtedy postanowili poobniżać zarobki zawodników o połowę, obecnie, jak słusznie zauważył prezes Komarnicki wynoszą one 25% polskich stawek, komentarz jest zbędny. Inni za to, mam tu na myśli naszych rodzimych działaczy, po prostu nie szaleli na rynku transferowym i dokonywali zakupów w oparciu o budżet, a nie własne przekonania, co do możliwości finansowych klubu, teraz nie mają bólu głowy spowodowanego kursem euro.

Podsumowując, Speedway Ekstraliga robi wszystko żeby uratować nasz żużel, ale podejmowane przez nich decyzje są zgoła odmienne od tych, jakie powinni przedsięwziąć, aby ten sport faktycznie uleczyć. W pewnym sensie wszyscy sami sobie przeczą, dwa lata temu z wielki hukiem tworzono ligę juniorów, aby uratować czarny sport nad Wisłą, teraz zawiesza się ją, aby… go uratować. Pomieszane z poplątanym. Jak zwykle najgorzej, jak przysłowiowy Zabłocki, wyjdziemy na tym My, kibice.