Znakomicie układa się tegoroczny sezon dla Adriana Miedzińskiego. Wychowanek Unibaxu Toruń błyszczy na krajowym podwórku – to m.in. dzięki jego postawie Unibax zwyciężył w dwóch ostatnich spotkaniach. „Miedziak” walczy też o przepustkę do przyszłorocznego cyklu Grand Prix.

Zawodnik zdaje sobie sprawę, że awans do Grand Prix nie będzie "spacerkiem" - Znacznie lepiej by było, żeby z eliminacji awans uzyskiwało sześciu, a nie trzech zawodników. Przebrnąć kwalifikacje nie jest łatwą sprawą. Wystarczy defekt, albo zły dzień i koniec marzeń. Jarek Hampel miał rok temu pecha, a przecież on mógłby rywalizować w Grand Prix - mówi Adrian.

„Miedziak” nie obawia się rywalizacji wśród najlepszych żużlowców Świata. - Sebastian Ułamek ostatnio zostawiał wielkich zawodników za plecami. I zapewniam, że inni też by to zrobili. Problem polskiego zawodnika jest głowa, czyli psychika. Trzeba tylko wierzyć, że wygranie z gwiazdą jest możliwe i wtedy się to udaje. I nie tylko Tomkowi Gollobowi. Wielu naszych dałoby radę. Gdyby były inne zasady eliminacji, to może oglądaliśmy nawet polskie Grand Prix. Jednak w cyklu jest za dużo polityki. Dzikie karty są niesprawiedliwe - uważa zawodnik.

Po pięciu dotychczas rozegranych kolejkach, Unibax ma na swoim koncie komplet dziesięciu punktów. Skąd tak fantastyczna jazda „Aniołów”? - W Toruniu na pewno jest tak, że liczy się zespół. To widać na torze, kiedy jadący z przodu zawodnik odwraca do tyłu głowę, by zobaczyć co robi jego partner. Chodzi o to, żeby nie zajeżdżać sobie drogi, ale i też spróbować pojechać parą. Samemu można stracić, ale team na tym zyskuje. Taka filozofia. Według mnie dobra. Sprawdza się. Dziś procentują wybory Jacka Gajewskiego. Menedżer Unibaksu dobierał zawodników patrząc na to, jaki mają charakter. Liczyło się to czy będą potrafili współpracować - mówi Miedziński.

Fantastyczna jazda „Miedziaka” w dwóch ostatnich meczach odbiła się szerokim echem w światku żużlowym.  Adrianowi udało się trzykrotnie pokonać Jasona Cruma „na jego własnym torze we Wrocławiu”

- Wygrałem, bo nie myślałem o tym, kto stoi obok mnie przed taśmą. Chłodna głowa, odrzucenie na bok emocji, to mój sposób na skuteczną rywalizację na torze. Jeśli człowiek za dużo kombinuje, zbyt wiele rozmyśla, to zaczynają się kłopoty. Dlatego, po prostu trzeba wsiąść na motocykl, wyjechać i walczyć. To uczyniłem we Wrocławiu, a także w ostatnim pojedynku z Falubazem. W obu tych meczach miałem dwucyfrową zdobycz. Ale do taty Stanisława, który kiedyś jeździł dla Torunia trochę mi jeszcze brakuje – zakończył żużlowiec.