W sobotę na torze w Bydgoszczy odbędzie się druga runda cyklu Grand Prix. Z dziką kartą wystartuje Adrian Miedziński. - Całe życie podporządkowałem temu, żeby osiągnąć sukces, zdobyć medal. Jeszcze go nie mam, ale niczego nie żałuję, bo żużel mnie kręci - mówi żużlowiec Unibaxu Toruń.

W sobotę jedzie pan z dziką kartą w turnieju Grand Prix w Bydgoszczy. Formy jednak nie ma. Nie przemknęła panu przez głowę myśl, że lepiej byłoby nie jechać, tylko zostać w domu?
- Nic z tych rzeczy. Chcę stanąć do walki i pokazać, że nie jest ze mną tak źle jak się niektórym wydaje. Czy moja forma wystarczy na Grand Prix? To się okaże. Na pewno nie jestem tak poukładany sprzętowo jak na początku poprzedniego sezonu, ale kto powiedział, że w sporcie wszystko przychodzi łatwo. Życie żużlowca jest sztuką wyborów. Czasami są one nietrafione.

Dlaczego jest tak źle? Przez sprzęt?
- Głównie przez upadki. W sparingowym meczu ze Stalą w Gorzowie zaliczyłem niesamowitą kraksę, po której naderwałem sobie mięsień łydki i byłem cały obolały. Potem jeszcze oberwałem w głowę w półfinale Złotego Kasku w Ostrowie. Po takich karambolach, to kilka dni musiałbym się poruszać na wózku, żeby dać organizmowi odpocząć, a jednak musiałem się wziąć w garść i jechać na ligę do Gdańska.

Mówi się, że jest pan niesamowicie ambitnym żużlowcem. Co by pan oddał za medal mistrzostw świata?
- Już oddałem za to duży kawałek swojego życia. Kiedy skończyłem dwanaście lat, to w pełni poświęciłem się temu, żeby zostać bardzo dobrym żużlowcem. Kiedy koledzy się bawili, to ja biegałem z miotłą na stadionie.

Czegoś pan żałuje? Coś panu przez to umknęło?
- Niczego nie żałuję, bo żużel mnie kręci i gdybym miał raz jeszcze pokierować jakoś swoim życiem, to poszedłbym dokładnie tą samą drogą. Może tylko głowę bym wymienił. Tą mądrość, którą mam teraz, chciałbym mieć kilka lat temu. Może wtedy byłoby mi łatwiej.