Miało być tak źle, miał być spadek, miała być pierwsza liga. Jednak jak to zwykle bywa, przyszłość zweryfikowała wszystko. Działacze w Grodzie Kopernika zamiast teraz zbierać skład na pierwszą ligę, cieszą się z 4 miejsca w Ekstralidze w sezonie 2005 i niebawem zaczną „zbrojenia” do przyszłego sezonu. Zanim jednak zaczną się przygotowania do kolejnych rozgrywek należy podsumować minione.
Wiele się mówiło przed sezonem 2005 o tym, że Apator Adriana Toruń jest pierwszym kandydatem do spadku z ekstraligi. Jednak, jak się później okazało, toruńskie „anioły” jeździły bez kompleksów i to procentowało, aż w końcu na półmetku sezonu, zespół ten plasował się na fotelu lidera i już wtedy wielu kibiców przecierało oczy ze zdumienia patrząc na tabelę Ekstraligi. Wszyscy mówili o toruńskiej rewelacji, oczywiście były głosy, że torunianie szczęśliwie są na tej pozycji, że tylko swojemu szczęściu mogą zawdzięczać tak wysoką pozycję w tabeli. Potwierdzeniem na tak dobrą opinię toruńskiego teamu ze strony większości ludzi związanych z polskim żużlem, jak i dziennikarzy są wyniki Aniołów z rundy zasadniczej. Drużyna Apatora z 7 meczy rozegranych na własnym torze przegrała zaledwie jedno spotkanie (41:49 z Unią Leszno), pozostałe 6 rozstrzygnęła na swoją korzyść, do tego doszły 2 wyjazdowe zwycięstwa (Zielona Góra-48:42 oraz Wrocław 51:39) przy 5 porażkach co dało im 22 duże punkty po rundzie zasadniczej i 2 miejsce w tabeli, a co za tym idzie, bezpośredni awans do półfinałów fazy play-off.
Drużynę Apatora Adriany czekała wtedy miesięczna przerw. W Toruniu czekano, aż ćwierćfinał: Atlas Wrocław – Unia Tarnów, wyłoni przeciwnika Apatora w meczach półfinałowych. Szczęśliwcem okazała się ekipa z Tarnowa, drużyna, która miała za zadanie bronić tytułu Drużynowego Mistrza Polski. Tarnowianie gładko przebrnęli przez ćwierćfinał demolując wręcz ekipę Atlasa na własnym torze (64-25), a remisując (45:45) we Wrocławiu.
Przed meczem w Tarnowie, zadawano sobie pytanie. Czy Apator, przez wielu skazywany na spadek, poradzi sobie z tarnowską „Drużyną Marzeń” ? Okazało się, że Ci z kibiców „Aniołów” byli pesymistycznie nastawieni, do tego dwumeczu, mieli rację. Apator poszedł w ślady wrocławian i na wyjeździe dostał „porządne lanie” (62:28), po tym meczu nie było już złudzeń, że pozostanie walka o brązowy medal. W Toruniu co prawda gospodarze wygrali (48:42), ale była to wygrana na otarcie łez. W sumie nie ma czego żałować bo patrząc na wyniki finału IMP, gdzie tarnowianie absolutnie dyktowali warunki, oraz spoglądając na wynik dwumeczu z Atlasem, nie można było się czuć pewnie przed meczami z „Jaskółkami”.
Po sromotnej porażce, z jak się później okazało DMP sezonu 2005, torunianim pozostawało jedynie walczyć o brązowy krążek, o który „Anioły” musiały podjąć bój z częstochowskimi „Lwami”, ponieważ te, w ćwierćfinale, nie sprostały bydgoskiej Polonii. Wydawało się, że wszystko pójdzie dobrze i torunianie będą mogli się cieszyć z brązowych medali, które i tak byłyby dużym sukcesem dla ekipy Jana Ząbika. Cała otoczka w związku z szansami Apatora na brąz, powstała w wyniku gorącej atmosfery, jaka w tym czasie panowała we Włókniarzu, kiedy to kary finansowe nałożono na Sebastiana Ułamka i Grzegorza Walaska. W dniu meczu pech jednak dopadł podopiecznych Jana Ząbika, ponieważ w dzień, w którym miało dojścia do „pierwszego starcia”, w Częstochowie padał deszcz i sędzia zmuszony był odwołać zawody, jak to później tłumaczył, musiał poprzez odpowiedni punkt w regulaminie dostosować się i przełożyć mecz na następny dzień, w tym przypadku na poniedziałek. Traf chciał, że akurat Andy Smith i Jason Crump mieli bardzo ważny mecz w Anglii w barwach Belle Vue i musieli lecieć na Wyspy Brytyjskie. Torunianie próbowali interweniować, jednak sędzia był nieubłagany i Apator musiał jechać bez Crumpa i Smitha, w miejsce, których do składu wkomponowano niedoświadczonych Michnickiego i Stachowiaka.
Jak można było się spodziewać goście przegrali 58:32 i w efekcie stanęli przed bardzo trudnym zadaniem odrobienia 26 punktów starty, podczas rewanżu w Grodzie Kopernika. Mecz w Toruniu od samego początku był wyrównany i nic nie wskazywało na to, że torunianie odskoczą i odrobią tak duża stratę. W efekcie Apator wygrał zaledwie 47:43, a brązowe krążki zawisły na piersi żużlowców z Częstochowy. Apatorowi przypadło 4 miejsce w lidze, które jest określane jako najgorsze dla sportowców, o czym przekonali się już po raz kolejny torunianie ( w 2004 roku, również Apator zajął 4 miejsce w rozgrywkach o DMP).
Porównując jednak wydźwięk obu sezonów można powiedzieć, że 4 miejsce w tym sezonie było sukcesem, natomiast to sprzed roku porażką. Mimo braku medali w rozgrywkach o DMP, były inne sukcesy.
Oto te najważniejsze:

Tytuł Młodzieżowego Indywidualnego Mistrza Polski dla Adriana Miedzińskiego
Brązowy medal w tych zawodach dla Karola Ząbka

Złote medale w rozgrywkach o Młodzieżowe Drużynowe Mistrzostwo Polski dla Apatora Adriany, w składzie: Karol Ząbik, Adrian Miedziński, Damian Stachowiak

Tytuł Indywidualnego Mistrza Europy Juniorów dla Karola Ząbika

W drugiej części podsumowania występów Apatora Adriany Toruń ukażą się poszczególne oceny każdego z zawodników za ten sezon.