Ostatni raz dwie słowiańskie drużyny były w finale w 2002 roku, kiedy Czesi wygrali sensacyjnie baraż w Peterborough. W tym roku Rosjanie zwyciężyli w duńskim Vojens, potem Polska okazała się najlepsza w … Peterborough. Widać, że ten mało angielski tor pasuje zawodnikom ze Wschodu. Tym samym mamy już w finale dwie słowiańskie drużyny. Warto również dodać, że w finałach rozgrywek wystąpiły jeszcze dwa zespoły z tej części Europy: Czesi i Słoweńcy, ale po kolei.

Pytając tydzień temu, czy rośnie nowa potęga w światowym speedwayu, nie sądziłem, że słowa te ziszczą się po kilku dniach. Rosjanie sensacyjnie pokonali osłabionych brakiem w drugiej części zawodów Nickiego Pedersena Duńczyków oraz Szwedów ucierając nosa faworytom i awansując bezpośrednio do finału w Lesznie. Okazało się, że Drużynowy Puchar Świata rządzi się swoimi własnymi prawami. W tych rozgrywkach liczy się przede wszystkim równo jeżdżąca drużyna, która jest czymś więcej niż suma umiejętności zawodników z Grand Prix i najlepszych lig europejskich. Torpeda Sajfutdinow był bliski kompletu, a reszta zdobyła 10 punktów lub niewiele mniej, z tym, że tylko 8 oczek Grigorija Łaguty to skutek wykluczenia z biegu 15- ego.
   
Na swoim torze zawiedli zdecydowani faworyt z kraju Hamleta, wśród których bezkonkurencyjny był zdobywca 21 punktów, rewelacyjny w tym sezonie Kenneth Bjerre. Co prawda, jechali bez kontuzjowanego, na skutek wtorkowego upadku w lidze szwedzkiej spowodowanego przez Emila Sajfutdinowa, kapitana Hansa N. Andersena i poparzonego w starciu z… Grigorijem Łagutą Nickiego Pedersena, ale pozostali aktualni lub byli uczestnicy cyklu Grand Prix okazali się gorsi nawet od debiutującego w kadrze Nicolaia Klindta. Swoją drogą, w jakim celu tworzyć 10- osobową kadrę na Puchar, skoro na skutek kontuzji może do pierwszej piątki wskoczyć zawodnik spoza kadry? 
   
W drużynie szwedzkiej dobrze pojechali Andreas Jonsson, Fredrik Lindgren i Jonas Davidsson, ale zabrakło punków drugiej linii w postaci Antonio Lindbaecka i Davida Ruuda. W 2007 roku Szwedzi odpadli w leszczyńskim barażu. Jak będzie tym razem? Wśród czeskiej tandety wyróżniali się bracia Drymlowie, natomiast olimpiadę, czyli pięć zer zaliczył Adrian Rymel. Czesi zdobyli łącznie tylko 12 punktów i był to wynik gorszy nawet od rezultatu Słoweńców z drugiej grupy, co nie świadczy najlepiej o reprezentacji naszych południowych sąsiadów. Szkoda tylko, że FIM nie rozróżnia miejsc 7 i 8 i przydziela drużynom odpadającym w pierwszej rundzie takie same premie.
   
Zła karta z Grand Prix nie odwróciła się od mistrza świata Nickiego Pedersena. jak już wcześniej wspominałem, miał kolizję z Grigorijem Łagutą. Tym razem trudno jednoznacznie wskazać winnego. Przy wyjściu na prostą Rosjanin był z przodu, ale rozpędzony Duńczyk prawie się z nim zrównał na linii start- meta. Łaguta poszerzył tor, by optymalnie wejść w łuk, a Pedersen przymknął gaz, bo nie miał już gdzie jechać, był pod samą bandą. Zawodnicy szczepili się motocyklami i uderzyli w dmuchaną bandę. W Formule 1 powiedzieliby, że był to incydent wyścigowy. Sędzia wykluczając Griszę chciał chyba zadośćuczynić Nickiemu za kontrowersyjne wykluczenia z Grand Prix, ale nie miało to zwiększenia znaczenia, gdyż upadek nie pozwolił mu na dalszą jazdę. Wydarzenie to nie umniejsza jednak sukcesu Rosjan. Nicki mógłby jeszcze zdobyć 6 punktów, gdyby udało mu się pokonać Sajfutdinowa w 19 biegu (strach myśleć, co by się działo) odbierając dodatkowo punkt Ruskom, ale należy pamiętać, że wtedy nie byłoby możliwości zdobycia sześciu punktów jako joker, czego dokonał Bjerre, a więc rozstrzygnięcie by się nie zmieniło. 
 
Całe zajście pokazało, jak potrzebny jest w takich zawodach rezerwowy. W przypadku, gdy słaba drużyna przegrywa wyraźnie, można stosować rezerwy taktyczne, ale gdy niezdolny jest do jazdy zawodnik zespołu walczącego o najwyższe miejsca, jest to krzywdzące. Pamiętamy, gdy 2 lata temu kilku słabo jeżdżących zawodników symulowało kontuzje, choć nawet nie upadli na tor, by mogli być zastąpieni przez rezerwowych. Wtedy zrezygnowano z tego pomysłu, ale czy nie można byłoby wprowadzić szóstego zawodnika, który mógłby dowolnie zastępować kolegów z drużyny? Nie byłoby wtedy dziwnych kontuzji, luk w programach, tak jak miało to miejsce w Vojens, a menedżerowie mieliby dodatkowo większe pole manewru. Decydenci światowego speedwaya mają jednak niezrozumiałe obiekcje do tego rozwiązania.
   
Klasę pokazali nasi żużlowcy wygrywając czwórmecz w angielskim Peterborough. Czy więc nie było błędem odstąpienie od rozgrywania zawodów w Anglii w Coventry, skoro jeździ tam typowo brytyjska drużyna z Harrisem, Nichollsem i Kennettem na czele i przeniesienie ich do Peterborough, gdzie świetnie czuli się Polacy, a w drużyna ligowa składa się prawie z samych Duńczyków? Zwycięzcy Polacy punktowali podobnie jak Rosjanie. Raz tylko z powodu niekorzystnego pola startowego przegrał Jarosław Hampel, trzech następnych zawodników miało dwucyfrowy wynik, a 9 punktów Golloba to sprawka spóźnienia na start w ostatnim wyścigu. Szkoda, bo choć nie miało to wpływu na wynik, to zapowiadał się pasjonujący pojedynek z Crumpem.
   
Z resztą, Australijczycy pojechali niewiele gorzej, ale zabrakło punktów Sullivana. Kangury nie są jednak załamane, gdyż po doświadczeniach z 2006 i 2008 roku, gdy wygrywając rundę kwalifikacyjną nie zdobyli w finale medalu, chcą pojechać w Lesznie jeszcze raz przed finałem, choć czują się tu lepiej niż w Vojens. W 2006 roku mimo dopiero trzeciego miejsca w kwalifikacjach w Vojens, wygrali leszczyński baraż i zdobyli medal w finale, a rok temu mimo pokonania Polski w Lesznie nie stanęli na pudle w… Vojens. Jeśli w czwartek awansują do finału, rywalizacji z orłami zapowiada się pasjonująco.
   
Menedżer Brytyjczyków Rob Lyon wyraźnie odpuścił rundę w Peterborough, by wypróbować młodzież przed barażem. Okazało się, że obok Chrisa Harrisa najlepsi byli nie faworyzowani Edward Kennett i Tai Woffinden, którzy zdobywali swoje skromne punkty głównie na Słoweńcach, lecz debiutujący w kadrze Lewis Bridger i Daniel King. Choć Anglicy sromotnie przegrali z przeciwnikami, to młodzi zawodnicy nabrali doświadczenia w imprezie międzynarodowej, a menedżer jest bogatszy w wiedzę, kogo wystawić w dalszej części Pucharu. Myślę, że tam wystąpią już liderzy Scott Nicholls i Lee Richardson, a więc baraż zapowiada się bardzo ciekawie.
   
Na skutek dobrej postawy Mateja Zagara, kompromitacji uniknęli Słoweńcy. W pierwszych dwóch seriach startów zdobył on 5 punktów pokonując między innymi Golloba i Harrisa, ale jego koledzy nic nie dorzucili do dorobku drużyny. Komentator mówił wtedy: „Australia 24, Polska 19, Wielka Brytania 12, Zagar 5". Potem było jeszcze gorzej. Zagar nie był na czas ustawiony na starcie i został wykluczony, po czym ostentacyjnie przejechał przez start zrywając taśmę, a potem jadąc jako joker miał defekt. Po czterech seriach zanosiło się na katastrofę, ale gdy w 21 biegu Aleksander Conda miał szanse dokonać czegoś, co nie miało jeszcze miejsca w historii, czyli przywieźć szóste zero, sensacyjnie przywiózł za sobą Sullivana i Woffindena. W następnym wyścigu wygrał Matej Zagar, a w ostatnim punkt na wykluczonym Gollobie dorzucił Maks Gregorić i Słoweńcy w rywalizacji  o siódme miejsce okazali się lepsi od Czechów.
   
Przed tegoroczym Drużynowym Pucharem Świata sądziłem, że prawdziwe emocje czekają nas dopiero w finale. Pewna wygrana Duńczyków u siebie, Rosjanie radzą sobie z Czechami. Dwa dni później Australijczycy walczą z Polakami, Brytyjczycy pokonują spokojnie Słoweńców, ale nie ma większego znaczeni, kto wygra, bo Szwedzi i przegrani z Peterborough pewnie awansują z barażu pokonując słabych w tym sezonie Anglików i perspektywicznych Rosjan. A tu sensacja już pierwszego dnia! Ruscy zepchnęli Skandynawów do barażu, a Polacy po pasjonującym boju pokonują Australijczyków. W obydwóch turniejach losy zawodów rozstrzygają się w przedostatnich biegach. Ale emocje dopiero się zaczynają. W barażu odpadnie co najmniej jedna wielka potęga: Szwedzi, Duńczycy albo Australijczycy, a są jeszcze Brytyjczycy.