- Nie biorę, nie piję, nawet słodycze, do których mam słabość, odstawiłem, żeby mieć dobrą wagę - przekonuje 19-letni Bartosz Zmarzlik, reprezentant Polski i najmłodszy uczestnik cyklu Grand Prix.

Trener kadry Marek Cieślak po dopingowej wpadce Patryka Dudka powiedział, że u młodych zawodników jest moda na odżywki i napoje energetyczne. Podkreśla, że niemal wszyscy eksperymentują i biorą jakieś świństwa zapominając o liście środków zakazanych i uznawanych za doping.
- Moda modą, ale ja to sobie myślę tak, że od tego, żeby się dobrze przygotować, jest zima. To jest ten okres, który należy odpowiednio przepracować, żeby później nie było konieczności korzystania z odżywek czy suplementów diety. Ja zimą nigdy się nie obijałem, więc dotąd nie miałem potrzeby niczego brać. A jeśli chodzi o eksperymenty, to tylko zbijałem wagę.

To znaczy?
- Robiłem to naturalnie, bez użycia jakichkolwiek środków czy preparatów. Po prostu odstawiałem słodycze. Mam do nich słabość, lubię je, przez nie czasami ważę za dużo, ale jak tylko trzymam się od nich z daleka, to waga od razu schodzi do właściwego poziomu.

Przykład Dudka pokazuje, że trzeba wiedzieć, co się bierze, bo w innym razie można mieć kłopoty i być uznanym za dopingowicza.
- Mi to nie grozi, bo dosłownie nic nie biorę. A gdybym jednak się na coś zdecydował, to mamy w klubie, w Stali Gorzów, pana Jurka Buczaka. On sprawdziłby skład odżywki i powiedział mi, czy tam nie ma składnika znajdującego się na liście środków zakazanych. Zresztą pan Jurek przygotowuje dla wszystkich zawodników specjalne mikstury, które zawierają niezbędne minerały i zwyczajnie nam pomagają. To znaczy, ja niczego nie odczuwam, ale doktor Buczak mówi, że to warto i trzeba brać. Ja tam jednak wolę wodę. W trakcie meczu bardzo dużo piję.

Żużel jest jednak niebezpieczny, bo śmierć czai się dosłownie na każdym metrze toru. To jest sport, w którym pokusa skorzystania z dopalaczy czy środków znieczulających jest bardzo wielka.
- Tak jest, ale ja sobie z tym radzę i nie czuję potrzeby sięgania po jakiekolwiek środki. Nie wiem, być może mam mocną psychikę, albo po prostu zdążyłem się z strachem i niebezpieczeństwem oswoić. Od małego jestem w tym sporcie, więc już nic mnie nie zdziwi. Bywają oczywiście dni, kiedy bardziej się denerwuję, ale nie na tyle, żebym musiał coś pić czy brać.

Kiedy pan patrzy na swoją karierę, odnosi pan wrażenie, że wszystko idzie zgodnie z planem czy coś się zablokowało?
-  W tym roku dobre występy przeplatam słabymi, ale zapewniam, że robimy z rodzicami wszystko, by było dobrze. Średnią mam najwyższą od początku kariery i to cieszy, ale jest niedosyt związany z tym, że raz jest lepiej, a raz gorzej. Czasami to mój błąd, bo źle dobieram przełożenia i regulacje motocykla, a czasami zawodzi motocykl, bo zdarzy się defekt albo silnik już na starcie jest wadliwy i nie daje możliwości wyciągnięcia dobrego wyniku. Najgorsze, że nie zawsze jestem sprawiedliwie oceniany. Dobrze pojechałem w pierwszym meczu i gdy potem zrobiłem kilka punktów w następnym, od razu zaczęły się pytania, dlaczego było tak słabo.

Wracamy do trenera Cieślaka, który na kilka dni przed finałem DMŚ juniorów porównuje kadrowiczów do bulterierów. Pomścicie starszych kolegów? Wydrzecie Duńczykom złoto?
- Będziemy walczyć, ale wynik jest sprawą otwartą. Poza tym nie traktowałbym tego w kategoriach zemsty czy rewanżu. Srebro w Drużynowym Pucharze Świata nie było złym wynikiem. Ludzie przyzwyczaili się do złotych medali zapominając, że od dwóch lat nie ma w kadrze pana Tomka Golloba. Z takim liderem łatwiej o złoto, więc nie narzekajmy, że bez niego zdobyliśmy srebro. Nie ma się za co mścić.