Bruce Penhall to legenda sportu żużlowego. Amerykanin, rządził i dzielił na żużlowych arenach na przełomie lat 70 i 80-tych. Niespodziewanie jednak po zdobyciu drugiego tytułu Mistrza Świata w 1982 roku, Penhall porzucił speedway na rzecz Hollywood. Zapraszamy państwa na ciekawą rozmowę z tym zawodnikiem.

Czy kiedykolwiek żałowałeś swojej decyzji o rezygnacji z uprawiania speedwaya?
Nigdy nie żałowałem podjętej decyzji. Nie chciałem być żużlowcem przez długi okres czasu. Ciężko było zostawiać rodzinę i ścigać się w Europie. Mój cel został osiągnięty, kiedy zdobyłem dwukrotnie tytuł Indywidualnego Mistrza Świata, mistrzostwo w parach i drużynie. Tęsknię jednak za speedwayem.

Co zdecydowało o tym, że porzuciłeś speedway?
To nie jest tak, że speedway przestał mi się podobać. Zawdzięczam naprawdę wiele temu sportowi. Jednak po zdobyciu tych wszystkich tytułów nie miałem już takiej motywacji jak na początku swojej kariery. Ponadto otrzymałem intratną propozycję z telewizji, było mi więc łatwiej zrezygnować z uprawiania sportu. Ponadto mogłem być bliżej swojej rodziny.

Co było kluczem do tak wyśmienitej jazdy?
Koncentracja, oddanie się temu sportowi, trening, serce do walki i szczęście.

Czy kiedykolwiek usiądziesz na motocykl by pościgać się ze swymi kolegami w Anglii?
Nigdy nie mów nigdy. Jednak szanse są nikłe. Zawsze z przyjemnością jednak wracam do Anglii by zobaczyć się z przyjaciółmi i kibicami.

Słynny był Twój konflikt z Kennym Carterem. Czy nie uważasz, że z perspektywy czasu był on nieco nazbyt rozdmuchany przez media?
W tamtych czasach żużel był popularnym sportem wśród mediów. Więc spór pomiędzy mną a Kennym był wdzięcznym tematem dla prasy. Nigdy nie myślałem, że nasze zatargi były jakoś specjalnie rozdmuchiwane. Uważam, że Kenny zazdrościł nam przyjacielskiej atmosfery, jaka wówczas panowała w obozie amerykańskim. Pewno chciał, aby podobnie było w jego drużynie. Wtedy ich rezultaty mogłyby być inne.

Czy nie sądzisz, że speedway, aby został zauważony, potrzebuje takiej rywalizacji, jaką ty toczyłeś z Kennym Carterem?
Speedway jest sportem rozrywkowym. Rywalizacja jest dobra dla mediów, sponsorów, promotorów i fanów. Czy się to komuś podoba czy nie o to właśnie o to w tym wszystkim chodzi.

Który z żużlowców był Twoim największym konkurentem?
Do dnia dzisiejszego uważam, że Michael Lee był najbardziej wymagającym przeciwnikiem, z jakim przyszło mi się zmierzyć. Zdawał się mieć oczy z tył głowy.



Przez trzy-cztery lata miałeś niezwykle napięty kalendarz startów. Jeździłeś w Anglii, USA i Australii. Po zdobyciu drugiego mistrzostwa cała Twoja motywacja gdzieś uleciała.
Tak, to była mordercza dawka, jednak musiałem to zrobić, aby stać się mistrzem Świata. Moja motywacja do startów wygasała, kiedy pojawiła się szansa na zrobienie innej kariery

W latach 70 i 80-tych, Amerykanie mieli bardzo silną kadrę na czele z Tobą, Dennisem Sigalosem, braćmi Mornami, Kenny Schwartzem i Scottem Autrey. Obrecnie jedynie Greg Hancock prezentuje światowy poziom. Czy są jakieś nowe talenty w Twoim kraju? Czy doczekamy się takiego zespołu jak wówczas?
Speedway zawsze przechodził wzloty i upadki. Cieszę się, że byłem częścią tej drużyny, która występowała w tamtych czasach. W Ameryce jest kilku utalentowanych zawodników jednak nie w tej ilości, co w latach 80-tych. Wtedy naprawdę mieliśmy coś wyjątkowego.

W USA było wielu znakomitych zawodników. Kogo uważasz za najlepszego, pomijając oczywiście siebie.
Dennis Sigalos. Niestety, kontuzja uniemożliwiła mu zdobycie tytułu Mistrza Świata.

Speedway w Stanach przechodzi regres. Czy Ty jako autorytet w tej dziedzinie pomagasz w jakiś sposób młodym zawodnikom?
Zainteresowanie speedwayem w naszym kraju spada, jednak robimy, co w naszej mocy, aby na torze City of Industry w Kalifornii pomagać młodym zawodnikom.

Swego czasu reprezentowałeś barwy Cradley Heat. Czy chciałbyś aby ponownie wystartowali w rozgrywkach ligi angielskiej.
Jeśli jest jakikolwiek zespół, który chciałbym z powrotem zobaczyć w akcji to jest nim mój były klub Cradley Heat. Pamiętam tę wspaniałą noc, kiedy wróciłem na Cradley po zdobyciu swojego pierwszego tytułu w 1981 roku. To smutne, że nie powstał nowy tor w Cradley. Jeśli kiedykolwiek się to zmieni, na pewno przybędę żeby się przywitać z kibicami Młotów.

Jason Crump zrezygnował z Elite League m.in. dlatego, iż uważa, że ściganie się pomiędzy dziewięcioma zespołami jest nudne. Co Ty o tym sądzisz? Czy podobnie byś postąpił w jego sytuacji?
Muszę się zgodzić z Jasonem. To byłoby naprawdę trudne ścigać się między tymi samymi dziewięcioma zespołami. Zawsze powtarzałem, że aby zostać mistrzem trzeba ścigać się z najlepszymi żużlowcami na Świecie.

Czy uważasz, że cykl Grand Prix jest lepszy niż finał jednodniowy?
Nie zgodzę się tym, jednak trzeba przyznać, że obecnie obowiązujący systemem jest bardzo sprawiedliwy.

Czy nie sądzisz, że Erik Gundersen mógłby stać się najlepszym żużlowcem w historii gdyby nie jego kontuzja? Kogo uważasz za najlepszego zawodnika w historii?
Na pewno Erik, mógłby stać się najlepszym żużlowcem w historii, jednak rezultaty mówią same za siebie - Tony Rickardsson jest najlepszy i pełni rolę ambasadora tego sportu.

Czy jeździsz czasem na motocyklu?
Nie jeżdżę już w ogóle na motocyklach. To zbyt niebezpieczne, a ponadto jestem już za stary.