Stal Gorzów przegrała 3 mecze z rzędu i jest pod coraz większą presją. Jeśli mistrz się nie obudzi to za chwilę, zamiast do play-off, może trafić na zaplecze PGE Ekstraligi. Dziś wydaje się to niemożliwe, ale historia zna takie przypadki. Włókniarz Częstochowa w 1996 roku został mistrzem Polski, a rok później spadł do niższej ligi. Jak do tego doszło?

– Po mistrzowskim sezonie nastał czas oszczędności – przypomina trener Marek Cieślak, który najpierw wspiął się z Włókniarzem na szczyt a potem upadł na kolana. – Klub miał 200 tysięcy złotych długu i poskąpiono kasy na wzmocnienia. Z perspektywy czasu żałuję, że się nie postawiłem, bo dojście kogoś nowego, dopływ świeżej krwi, na pewno by nas uratowało. W końcu do utrzymania zabrakło 1 punktu, a to naprawdę niewiele. Z drugiej strony nie mogło być dobrze, skoro po zdobyciu złota odeszli od nas Janusz Stachyra i Eugeniusz Skupień. Z kolei Rafał Osumek i Sebastian Ułamek, którzy w mistrzowskim roku tworzyli podstawową parę młodzieżową przeszli do grona seniorów i to były kolejne dziury w składzie. Łataliśmy juniorkę jakimiś słabymi zawodnikami i to nie było to. Szkoda, że spadliśmy, bo do połowy sezonu pięknie walczyliśmy – wspomina szkoleniowiec.

Cieślak przyznaje, że zgubiła go wtedy pycha. – Powinienem być bardziej stanowczy i powiedzieć, że musi być kasa na nowych zawodników. Byłem jednak młodym i ambitnym trenerem, który był przekonany, że sobie poradzi. Niewiele zabrakło, ale jednak nie dałem rady. Od tamtego czasu nie pracuję w Częstochowie. Nie ma jednak tego złego. Pojeździłem po Polsce, trochę medali zdobyłem, a tamto doświadczenie z pewnością było pomocne – podkreśla Cieślak.

Stal po zdobyciu złota nie osłabiła się, ale drużyna jest w stanie totalnego rozkładu. Na razie jedzie tylko Bartosz Zmarzlik. Jeśli to się nie zmieni to gorzowianie rok po wielkim sukcesie będą przeżywali wielką klęskę.