Danny King był w roku 2016 jednym z liderów Coventry Bees. W Indywidualnych Mistrzostwach Elite League zajął szóste miejsce, a w minionym sezonie na swoim koncie zapisał dwa cenne sukcesy - został czempionem kraju oraz z reprezentacją wywalczył srebrne krążki Drużynowego Pucharu Świata.

Porozmawiajmy chwilę o Indywidualnych Mistrzostwach Elite League. Turniej odbył się na Twoim domowym torze w Coventry, nie udało Ci się jednak awansować do finału. Co zaważyło na zajęciu przez Ciebie szóstego miejsca?
– Tego wieczoru tor był całkiem inny, niż zazwyczaj. Było na nim sporo kolein, nie wiem czemu. Być może przez ostatnie wyścigi samochodów w tym miejscu. Nawierzchnia nie była przez to zbyt dobra. Kilkukrotnie kosztowało mnie to punkty, gdy jechałem na lepszy pozycjach i popełniłem błędy. W półfinale wybierałem jako trzeci, nie wyszedłem dobrze ze startu. To nie był po prostu mój wieczór.

Trzeba przyznać, że owal w tym turnieju nie nadawał się zbytnio do wyprzedzania. Poza kilkoma błędami zawodników, walki na dystansie było naprawdę niewiele. Co według Ciebie było tego główną przyczyną ?
– Nie był to dobry tor do ścigania. Jak wspomniałem, tydzień wcześniej na stadionie odbywały się wyścigi samochodów. Zostawiły złą nawierzchnię. Wielu zawodników notowało upadki, miało problemy z płynną jazdą. To niezbyt dobrze, było jednak równo dla wszystkich. Musieliśmy zatem jechać najlepiej, jak się dało.

Drużynowo z pewnością liczyliście na lepszy sezon. Ostatecznie rozgrywki zakończyliście dosyć nisko, bo na szóstej pozycji, wyprzedzając tylko ekipy z King's Lynn i Leicester.
– Sezon nie był dobry dla naszego zespołu. Mieliśmy sporo kontuzji na początku sezonu, co oczywiście nie pomogło. Przegraliśmy w pierwszej części rozgrywek chyba 4 domowe spotkania. To nie powinno się zdarzyć, trzeba wygrywać każde spotkanie u siebie. Było ciężko, jednak dla mnie osobiście był to dobry rok.

Czy widzisz się nadal w ekipie z Coventry w sezonie 2017? Chyba spodobało Ci się już trochę w tym miejscu?
– Kto wie, jak potoczą się sprawy? Chciałbym startować dalej w barwach „Pszczół”, musimy jednak poczekać na ustalenie średnich meczowych i zobaczyć, jakie będą zasady w kolejnym roku.

Jeśli chodzi o Twoje występy indywidualne w sezonie 2016, to chyba jednak nie masz prawa narzekać. Zostałeś mistrzem swojego kraju, zgarnąłeś z drużyna srebro podczas Pucharu Świata i nie należy zapominać o dobrym starcie z "dziką kartą", podczas Grand Prix w Cardiff, gdzie otarłeś sie o półfinał.
– Ten sezon był naprawdę doby dla mnie, jeśli chodzi o indywidualne występy. Prawdopodobnie najlepszy do tej pory. Jazda sprawiała mi radość, szkoda jedynie, że sezon dobiegł już końca.

Czy rozważałeś możliwość startów w kolejnym sezonie na polskich torach?
– Myślałem o startach w Polsce. W tym roku miałem kontrakt w Pile, ale nie dane mi było pojechać w żadnym spotkaniu. W przyszłym roku być może spróbuję swoich sił w nowym klubie w Polsce i zobaczę, co się wydarzy. Musiałbym jednak startować regularnie, każdego tygodnia.

Czyli pomimo kontraktu w klubie z Piły w zakończonym sezonie nie miałeś szansy pokazać się polskiej publiczności w rozgrywkach pierwszej ligi?
– Nigdy nie znalazłem się w zestawieniu meczowym, nie wiem do końca dlaczego. Byłem na treningach, w spotkaniach już nie byłem brany pod uwagę.

Na ile treningów w takim razie zaprosili Cię pilscy działacze?
– Wziąłem udział w trzech treningach. Mówili, że może pojadę, jednak nigdy nie zadzwonili w tej sprawie.

Czyli najprawdopodobniej Piła nie będzie Twoim pierwszym wyborem, jeśli ponownie będziesz chciał podpisać umowę w którymś z polskich klubów?
– Jeśli chodzi o Piłę, to ciężki temat (uśmiech). Mieli wielu zawodników. Na początku sezonu jeździłem w kilku spotkaniach w Anglii i nie mogłem jechać w meczach w Polsce. Może to głównie zaważyło na braku powołań w późniejszym czasie.

Na koniec zapytam jeszcze o Szwecję. Czy widziałbyś siebie na torach Elitserien? W końcu startowałeś już w tych rozgrywkach.
– Chciałbym wrócić w przyszłym roku do Szwecji. Dobrze mi się tam startowało w przeszłości, jazda w tym kraju sprawiała mi frajdę. Byłoby zatem miło wrócić i się tam ścigać.

Możesz uchylić rąbka tajemnicy i zdradzić, który z klubów byłby tym, w którymś byś się chętnie znalazł?
– (uśmiech) Lubię Dackarnę Målilla. To dobry klub. Startowałem tam w ciągu dwóch sezonów.

Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia w sezonie 2017.
–  Również dziękuję i pozdrawiam.