Mogące pomieścić 16 tysięcy widzów trybuny stadionu w Bydgoszczy wyglądały podczas Grand Prix koszmarnie. Na podium stało dwóch Polaków, a imprezę na żywo obejrzało najwyżej 5000 widzów. Radość Krzysztofa Kasprzaka i Jarka Hampela mocno kontrastowała z widokiem pustych krzeseł i ławek.

Brak Tomasza Golloba, wysokie ceny biletów i nawoływanie do bojkotu imprezy organizowanej przez BSI zrobiły swoje. Jeśli BSI odciągnie sobie z biletów milion za licencję, to dla Polonii Bydgoszcz nie zostanie nic.

Wielka szkoda, że tak to wyglądało, bo Grand Prix w tym roku, przynajmniej jak na razie, trzyma bardzo wysoki poziom. Na inaugurację w Auckland było niezwykle ciekawie, a w Bydgoszczy było nawet odrobinę lepiej. Na torze działo się tak dużo (mijanki, nieoczekiwane zwroty akcji), że można by tym obdzielić kilka imprez.

Cieszy forma biało-czerwonych. Trzeba obiektywnie stwierdzić, że Kasprzak jest w tym momencie lepszy od wicemistrza świata Hampela. Na jakich miejscach skończą tegoroczny cykl Polacy nie sposób przewidzieć. Ważne jest jednak to, że obaj dają dziś nadzieję na bardzo dobry wynik. Krzysztof jest bardzo pewny siebie, niesamowicie szybki (czyżby Peter Johns znowu miał zawodnika, który pozwoli mu zachować palmę pierwszeństwa wśród tunerów) i myśli w trakcie jazdy, a to jest ogromna zaleta. Jarek natomiast, choć sprzęt płata mu figle, skrzętnie gromadzi punkty i na torze, którego wręcz nie cierpi robi wynik przekraczający jego najśmielsze oczekiwania. To bardzo fajnie, że choć nie ma już w Grand Prix artysty Golloba, my ciągle, myślę tutaj o polskich kibicach, mamy na czym oko zawiesić. A już zaplanowane z zimną krwią akcje Kasprzaka, to jest coś co napawa dumą i sprawia, że możemy zacząć się zastanawiać nad tym, czy tego zawodnika stać w tym roku na medal. Moim zdaniem tak. I tego medalu życzę mu z całego serca, bo to jeden z tych zawodników, którzy całe swoje życie podporządkowali temu by osiągnąć w sporcie sukces.