6 czerwca 1996 roku – Boże Ciało. Piąty bieg pomiędzy Iskrą Ostrów a leszczyńską Unią. W tym biegu rozgrywa się dramat wspaniałego żużlowca i jeszcze lepszego człowieka. Rif Saitgariejew rozpoczął swój najdłuższy wyścig , wyścig o życie , którego niestety nie wygrał. Ulubieniec nie tylko Ostrowskiej publiczności dnia 18 czerwca opuszcza naszą całą żużlową rodzinę."Sportowiec bez wiary w zwycięstwo niczego znaczącego nie osiągnie. Doceniam wartość słynnych żużlowców, lecz po to staję przy taśmie by wygrywać również z nimi"- Rif Saitgariejew.

Ten cytat mówi wszystko. Wielki sportowiec, ale również i człowiek służący zawsze pomocą młodszym kolegom, czy też zawodnikom z drużyny. W dzisiejszym dniu obchodzimy 10 rocznicę tego feralnego upadku na skutek , którego Nasz ulubieniec Rif Saitgariejew traci swoje życie.

Dlaczego? To pytanie zadajemy sobie już od 10 lat i niestety nadal nie znamy i nie będziemy znać odpowiedzi na to nurtujące nas pytanie. W tym momencie jest ciężko cokolwiek powiedzieć dlatego chciałbym podzielić się z Państwem refleksjami mojej redakcyjnej koleżanki na temat całej sytuacji związanej z wielkim człowiekiem jakim był niewątpliwie Rif Saitgariejew.

Twa śmierć to .....start Rif Saitgariejew..... i tak naprawdę tylko ludzie, którzy stracili coś lub kogoś bezpowrotnie wiedzą jakie to nazwisko budzi emocje i refleksje w sercach Ostrowian. My kibice utraciliśmy go na zawsze, ale nie zapomnieliśmy i nie zapomnimy.....NIGDY. Każdy wyścig z Jego udziałem był wyjątkowy bowiem podchodziło się do niego bardzo emocjonalnie i osobiście. Rif nie był dla nas tylko żużlowcem zdobywającym cenne punkty dla zespołu. Był przede wszystkim dobrym człowiekiem, a przy tym niezmiernie koleżeńskim i pomocnym. Jego widowiskowa, często na granicy ryzyka , ale zawsze fair jazda zapierała dech w piersiach. Dlatego też przydomek” Tatarska Strzała “ doskonale do Niego pasował.
Należał do grona żużlowców, którymi nie rządziła maszyna. Liczyło się dla niego przede wszystkim dobro drużyny. Dla nas kibiców był on i zawsze będzie bohaterem, który poświęcił wszystko temu co kochał.. Do czasu kiedy przyszedł najbardziej pamiętny mecz z Unią Leszno, kiedy to w 5 wyścigu “ Tatarska Strzała “ została złamana. Był to najgorszy cios jaki mogło wymierzyć w ostrowskich kibiców przeznaczenie. Dni od 6 do 18 czerwca był to okres najważniejszej walki Rifa. Jego i całej ostrowskiej żużlowej familii. Nikt niestety nie mógł udzielić mu wystarczającego wsparcia, które jest niezbędne w odniesieniu zwycięstwa . Z każdych dotychczasowych bitew wychodził obronną ręką.


Tą najważniejszą przegrał. Ale nikt go nie potępiał za porażkę, wręcz przeciwnie to właśnie wtedy byliśmy z niego najbardziej dumni. Wtedy zrozumieliśmy jak wiele dla nas znaczył, czuliśmy jednak gniew i pogardę dla losu za to, że odebrał nam Kogoś, kto był przecież dla nas głównym źródłem radości. Każdy z nas zadawał sobie pytanie “dlaczego”...Jego śmierć stała się jednak pytaniem pozbawionym odpowiedzi.....Integrowaliśmy się w tym ciężkim okresie z Jego najbliższymi, bowiem uświadomienie faktu ,że bezpowrotnie odszedł było dla nas ciężkim ciosem i próbą......uwierzenia w to, że dopiero Jego śmierć to.. start.Jego pogrzeb był na miarę Wielkiego bohatera......”Płakały niebiosa”, nasze serca wypełniał smutek i żal, bowiem Żegnaliśmy kogoś, kto tym co robił uszczęśliwiał tak wielu ludzi. Być może teraz ostrowski zespół byłby w innym położeniu i przez lata nie nosił na sobie brzemienia bycia „ outsiderem” ? Musimy jednak zapomnieć o strachu jaki wywołała w nas ta tragedia i być wdzięczni losowi za to, że godne nam było podziwiać Jego jazdę. Kibice ostrowscy nie szukają nowego bohatera, który wypełnił by pustkę po Rifie ....bowiem człowieka niezastąpionego po prostu zastąpić się nie da.

Dziś o godz. 19:00 najwierniejsi sympatycy sportu żużlowego złożą znicze i kwiaty na Stadionie Miejskim w Ostrowie , gdzie w ten symboliczny sposób upamiętnią 10 rocznicę śmierci Rifa Saitgariejewa.

Mikołaj Szłapka i Natalia Pera.