Fogo Unia Leszno pokonała na Smoku w pierwszym meczu finałowym Stal Gorzów w stosunku 46:44. Pojedynek z pewnością należał do jednych z najciekawszych w tym sezonie, ze względu na ciągła zmianę wyniku całego pojedynku. Rewelacyjnie na leszczyńskim torze spisywał się Bartosz Zmarzlik, który zainkasował 18 oczek i był najaśniejszym punktem drużyny. Jak podsumował go szkoleniowiec Stali Piotr Paluch - śmigał niczym  „struś pędziwiatr”.

Bartosz Zmarzlik (Stal Gorzów) – Przegrana dwoma oczkami to niezły wynik. Oczywiście mogło być lepiej ze względu na to, że prowadziliśmy praktycznie sześcioma punktami. Pojawiły się małe problemy w naszej ekipie, w tym czasie gospodarze poprawili się i zaczęli wygrywać biegi przez co straciliśmy te bardzo cenne punkty. Zaczynamy się szykować do rewanżu w Gorzowie. W całym spotkaniu byłem bardzo szybki, szkoda jednak tego zera na moim koncie. Ale przyznaje się do błędu, który był z mojej winy.

Piotr Paluch (Stal Gorzów) – Z tego miejsca chciałbym pogratulować gospodarzom zwycięstwa i przez najbliższy tydzień są drużynowymi mistrzami Polski. Natomiast swoja drużynę chciałbym pochwalić, każdy z nich pojechał z determinacją. Nigdy nie chwaliłem zawodników, ale dziś wykonali dużo ciężkiej pracy i za to im dziękuje. Bartek Zmarzlik dziś śmigał niczym „struś pędziwiatr”. Krzysztof Kasprzak do momentu upadku jeździł bardzo dobrze i agresywnie, w kolejnych biegach było już inaczej. Ręka Krzycha jest poobijana, ale do spotkania rewanżowego będzie naprawiony. Całe szczęście, że upadek zakończył się na stłuczeniach. Co do wyścigu Kasprzaka z Matejem Zagarem. No cóż, Matej skrócił swój tor jazdy, Krzychu poszedł ostro po małej. W skutek czego z 5 do 1 zrobiło się 3:3. Wiadomo to była adrenalina był mały zgrzyt między chłopakami. Po odprawie już było wszystko w porządku.  Warto dodać, że mecz żużlowy uczy pokory, że pojedynek trwa piętnaście biegów i wszystko się może zdarzyć.

Przemysław Pawlicki (Unia Leszno) – Dla kibiców to spotkanie w naszym wykonaniu i Gorzowa było zawzięte, pełne emocji no i ze szczyptą adrenaliny. Wynik pojedynku cały czas się wahał, ale wiadomo chcieliśmy zdobyć większą zaliczę punktową. Bardzo dobrze wiemy, że zespół z Gorzowa jest bardzo mocny, nawet bez Nielsa Krystiana Iversena. My się nie poddajemy. Jedziemy do Gorzowa walczyć o złoto. Patrząc kilka lat wstecz gorzowska nawierzchnia nam służyła. Z pewnością ten finał będzie niezapomniany, a my będziemy walczyć.