Dziś mija dokładnie dwadzieścia dwa lata od tragicznego wypadku w Bradford, który przekreślił dalszą karierę jednego z najwybitniejszych żużlowców w historii speedway’a – Erika Gindersena. Zamiast kolejnych tytułów Duńczyka czekały zmagania z bólem i cierpieniem. Tak jak na torze nigdy nie rezygnował z walki o zwycięstwo, tak i w życiu podjął wyzwanie i wygrał swój najtrudniejszy wyścig, wyścig o powrót do normalności.

Carlos Ruiz Zafón napisał kiedyś, że „przeznaczenie zazwyczaj czeka tuż za rogiem”. Parafrazując te słowa można rzec, iż przeznaczenie dopadło Erika tuż za pierwszym wirażem, ślepy los zgotował mu bolesne doświadczenie. 17 września 1989 roku kariera Gundersena legła w gruzach. W pierwszym wyścigu finału Drużynowych Mistrzostw Świata w angielskim Bradford doszło do fatalnego w skutkach karambolu. Najbardziej poszkodowanym w tym zdarzeniu okazał się właśnie Gundersen.

- To był bardzo trudny finał. Po starcie założyłem wszystkich rywali i prowadziłem w pierwszym łuku, nagle zostałem uderzony z tyłu. To wszystko, co pamiętam z tego dnia. Obudziłem się tydzień później w szpitalu – mówi Gundersen.

- Nie było mnie podczas tych zawodów. Jednak jeszcze tego samego dnia otrzymałem z Anglii telefon i poinformowano mnie o tym dramatycznym wypadku. To była naprawdę wstrząsająca informacja - wspomina tamte chwile Ole Olsen.

Wszystko potoczyło się błyskawicznie. Tuż po upadku na torze pojawiły się karetki, które od razu zabrały zawodników do szpitala. Przez pierwszych kilka dni Erik walczył o życie. Obrażenia były tak rozległe, że lekarze utrzymywali go w śpiączce farmakologicznej. Żona Helle była przygotowana na najgorsze i modliła się jedynie o to, aby Erik nie musiał zbyt długo cierpieć. Przez trzy dni i noce czuwała przy jego łóżku. Szczęśliwie organizm trzykrotnego mistrza świata, był niezwykle silny i podjął walkę o przetrwanie. Pierwsze lekarskie diagnozy nie napawały jednak optymizmem.

- Poniżej szyi nie było widać żadnych oznak funkcjonowania narządów ciała. W takim stanie trudno było o jakikolwiek optymizm - mówi Dr A. Burt, lekarz zajmujący się wówczas Erikiem. - Spodziewaliśmy, że nawet jeśli opuści szpital, to z licznymi urazami, które nie pozwolą mu normalnie funkcjonować - dodaje.
 
Pomimo poważnych urazów kręgosłup nie został całkowicie uszkodzony, pozostał więc cień szansy na częściowy powrót do zdrowia. Głównym celem Gundersena stało się opuszczenie szpitala o własnych siłach. Przez siedem kolejnych tygodni Duńczyk znajdował się na wyciągu, aż w końcu dostał zielone światło na to, aby powrócić do domu i rozpocząć długi i bolesny okres rehabilitacji. Każdy pojedynczy mięsień musiał być na nowo pobudzony do pracy. W trakcie rehabilitacji do szpitala w Wakefield spływały tysiące kartek z życzeniami. Wsparcie ze strony kibiców i znajomych dodawało mu sił w walce o powrót do zdrowia.

- To jak nauka chodzenia w dzieciństwie. Wszystkiego trzeba uczuć się na nowo - opisuje tamte zdarzenia Gundersen.

Pełny artykuł znajdą Państwo w najnowszym numerze dwumiesięcznika Super Speedway.