Gdyby nie kontuzja kolana odniesiona w Best Pairs w Landshut, Krzysztof Kasprzak walczyłby o medal w Grand Prix. Przed kraksą rozdawał karty w cyklu. Po dwóch turniejach miał 11 punktów przewagi nad drugim w klasyfikacji Nickim Pedersenem. Jego średnia na zawody była imponująca, bo wynosiła aż 17,5 punktu. Ekscytujące było jednak przede wszystkim to, co wyprawiał na torze.

Przed sezonem nikt nie postawiłby na niego złamanego grosza. Tymczasem Krzysztof był szybki na starcie, zdecydowany na trasie, ale przede wszystkim podejmował na torze mądre decyzje. Nie szukał łatwych ścieżek, lecz jechał tam, gdzie można było rozpędzić motocykl. GP w Bydgoszczy wygrał po zaplanowanym ataku na Darcy'ego Warda. Przez całe okrążenie nabierał prędkości, by na wyjściu z ostatniego wirażu oprzeć tylne koło o koleinę, błyskawicznie dzięki temu przyspieszyć i przejechać linię mety tuż przed Australijczykiem.

Tamtego fenomenalnego Kasprzaka już jednak nie ma. Teraz forma Krzysztofa przypomina sinusoidę. Raz jeździ inteligentnie i konkretnie, innym razem asekuracyjnie i pasywnie, bo też jego kolano nie jest w pełni zdrowe. Przez kontuzję żużlowiec stracił pewność siebie. Spekuluje się również, że w związku z przerwą w startach stracił również pozycję lidera w wyścigu zbrojeń. Rywale w ciągu kilku tygodni jego nieobecności uzupełnili sprzętowe braki i znaleźli to coś, co dawało Polakowi pewną przewagę. Kasprzak nigdy się tym głośno nie chwalił, ale wydaje się, że jego tajną bronią były części, a może wręcz kompletne silniki, zamawiane u duńskiego tunera Finna Rune Jensena. Przeciwnicy połapali się i już także mają w swoich motocyklach jednostki napędowe byłego mechanika Jasona Crumpa.

Trener Marek Cieślak liczy jednak na dobrą jazdę Krzysztofa w Drużynowym Pucharze Świata, bo Kasprzak w kadrze nigdy go nie zawiódł.

Krzysztof Kasprzak walczyłby o medal w Grand Prix, gdyby nie kontuzja