29 sierpnia 1992 roku Gary Havelock triumfował w finale Indywidualnych Mistrzostw Świata, który odbył się na torze we Wrocławiu. Brytyjczyk wywalczył czternaście punktów. Razem z nim na podium stanęli Per Jonsson i Gert Handberg. Na łamach oficjalnej strony BSPA, Havvy podzielił się wspomnieniami z tego dnia.

Brytyjczyk przyznał, że przed ostatnią gonitwą czuł się wyjątkowo zdenerwowany. W drodze pod taśmę wielokrotnie powtarzał sobie, że musi zanotować dobry start. - Szczerze mówiąc, byłem w szoku. Miałem nawet problem z dojściem do motocykla. Ludzie coś do mnie mówili, ale wydawało mi się, że używają innego języka. Nic do mnie nie docierało. Pamiętam, że powiedziałem mojemu mechanikowi - Scottowi Triggowi, że zwymiotuję w kasku. Scott zachował się typowo i nie akceptował takich wymówek. Powiedział, że mam wziąć się w garść i wypchnął mnie na tor. W drodze pod taśmę chyba ze trzy miliony razy powtarzałem sobie "zalicz dobry start i powtórz to, co zrobiłeś w poprzednich czterech biegach". Puściłem sprzęgło i reszty nie pamiętam. To była wyjątkowa noc, która zostanie ze mną do śmierci - powiedział Gary Havelock.

W swoim pierwszym starcie Brytyjczyk przywiózł za plecami Pera Jonssona, który był uznawany za jednego z faworytów do końcowego triumfu. Raptem dwa lata wcześniej Szwed wywalczył tytuł najlepszego żużlowca globu. W drugim starcie zawodnika z Eaglescliffe doszło do groźnie wyglądający zdarzenia. Upadek zanotował Zdenek Tesar, a jego maszyna uderzyła w żużlowca z Wielkiej Brytanii, który jechał z tyłu.

Służby medyczne chciały, aby Brytyjczyk udał się do karetki. Ten jednak odmówił, gdyż chciał walczyć dalej. - To były dziwne dni. Tak jakby coś nade mną czuwało. Dziwnie się czułem w dniu tych zawodów. Wygrałem pierwszy start, a potem przede mną doszło do groźnego wypadku. Motocykl uderzył w prawe kolano i stopę. Polscy medycy chcieli, abym udał się do karetki. Odmówiłem, bo wiedziałem, że wtedy zakończyłbym zawody. Dotarłem jakoś do parku maszyn z pomocą taty i Brayana Larnera. Opatrzność czuwała, gdyż po tym zdarzeniu było 75 minut przerwy. Miałem czas, aby doprowadzić nogę do porządku. Reszta to historia. Skończyłem ten bieg na drugim miejscu, ale wygrałem kolejne trzy i zostałem mistrzem świata. Jeden z najlepszych wieczorów życia - dodał Havvy.

Indywidualny Mistrz Świata przyznał, że cały sezon 1992 był nieprawdopodobny. - Niesamowite, jak to się potoczyło. To był rollercoaster emocji, niczym hollywoodzki film ze szczęśliwym zakończeniem. Oceniając te wydarzenia, przypomina mi to film Rocky. W tym samym sezonie złamałem nadgarstek w Polsce, na tydzień przed finałem Commonwealthu. Udałem się do uzdrowiciela, który pomógł. Można powiedzieć, że ta wiara zadecydowała o moim losie. Ukazano tę sprawę w programie Strange But True prowadzonym przez Michaela Aspela. To był szalony rok. Na tylnim kole miałem osłonę z chińskim symbolem yin-yang. Startowałem z numerem ósmym, który jest uznawany za szczęśliwy w Chinach. Być może, to pomogło. Ciężko powiedzieć.

Poprzednim Brytyjczykiem, który triumfował w Indywidualnych Mistrzostwach Świata był Michael Lee. Zawodnik z Cambridge wywalczył złoto w finale, który odbył się w 1980 roku na torze w Göteborgu. Dzięki zwycięstwie we Wrocławiu, Gary Havelock dołączył do zaszczytnego grona najlepszych żużlowców globu wywodzących się z Wielkiej Brytanii. Jak dotąd siedmiu Brytyjczyków może chwalić się tym tytułem.

- Kiedy spojrzysz na nazwiska triumfatorów, to wtedy dociera to do ciebie. Ronnie Moore, Ove Fundin, Barry Briggs, Ivan Mauger, Ole Olsen, Peter Collins, Mike Lee, Bruce Penhall, Erik Gundersen, Hans Nielsen, Per Jonsson. Niesamowite jest być w gronie tych legend. Dorastałem w czasie, gdy niektórych z nich uznawano za bogów. Oglądałem ich na World of Sport z komentarzem Dave’a Lanninga. Byli dla mnie idolami. Należy jednak pamiętać, że są wyjątkowi zawodnicy, którzy nie wywalczyli tego trofeum, tacy jak Dave Jessup, Dennis Sigalos, Kelly Moran, Bobby Schwartz, Billy Sanders, Phil Crump. Wiele przeszedłem przed tym wieczorem we Wrocławiu. To było najwspanialsze uczucie, kiedy stałem na najwyższym stopniu podium i mogłem wysłuchać "God Save The Queen". Jestem szczęśliwy, że osiągnąłem ten szczyt. Nikt mi tego nie odbierze - zakończył Gary Havelock.