Przy niesamowicie wyrównanym sprzęcie i notorycznie źle przygotowywanych polach startowych, kluczowe w Grand Prix staje się losowanie numerów. Najmniej szczęścia ma Tomasz Gollob. Im korzystniejszy numer, tym więcej punktów i wyższe miejsce w klasyfikacji.

Najlepsze numery, to 5, 11, 13 i 14. Najgorsze - 1, 3, 7 i 16. Dyrektorem cyklu Grand Prix jest Szwed, a co ciekawe to szwedzcy żużlowcy losują w tym roku najlepsze numery startowe. 

Generalnie dobry numer, to taki, który pozwala rozpocząć zawody od trzeciego lub czwartego biegu, kiedy już odsypie się trochę luźnej nawierzchni i można walczyć na dystansie. Wcześniej wszystko rozstrzyga się na starcie i pierwszym łuku, bo na trasie odbywa się jazda gęsiego. Dobry numer powinien też gwarantować w serii zasadniczej trzy występy z pól wewnętrznych. A jeszcze korzystniej, jeśli w pierwszej fazie zawodów (do 12. biegu) żużlowiec startuje dwukrotnie z pól wewnętrznych. Pola zewnętrzne stają się korzystniejsze w dwóch ostatnich seriach, czyli od 13. do 20. wyścigu.

Zawodnik, który trafi w serii zasadniczej trzy razy na pola zewnętrzne, skazany jest na walkę o przetrwanie, a nawet jeśli awansuje do półfinału, to po raz kolejny wystartuje z pola zewnętrznego. W półfinale bowiem żużlowcy wybierają pola od najlepszego po fazie zasadniczej. Dwaj pierwsi zwykle biorą pola wewnętrzne.

Zdecydowanie najgorszym numerem wydaje się trójka, czyli numer, który przypadł w dwóch ostatnich rundach Gollobowi. Nie dość, że Polak zaczynał w pierwszej serii z trzeciego pola, to w kolejnych biegach startował z czwartego, a potem wracał na trzecie. Dopiero na końcu dwukrotnie ruszał z pól wewnętrznych. Gollob fatalnie losował też w Bydgoszczy (nr 7) i Auckland, gdzie dostał 1. - Zawodnicy nie cierpią tego numeru, bo pięć razy muszą jechać po równaniu toru - przyznaje dyrektor Grand Prix Tony Olsson. Kosmetyka wymusza zmianę regulacji motocykla. Odbywa się ona w ciemno. Startujący w kolejnych biegach już podpatrzą rywali.

W tym sezonie zawodnicy startujący z pól wewnętrznych zdobyli 327 punktów, ci z zewnętrznych 201 punktów. Statystyka biegowych zwycięstw po czterech rundach wygląda następująco: 1. pole - 40 wygranych, 2. - 23, 3. - 17, 4. - 11. Obraz nieco fałszuje nam GP Europy w Bydgoszczy, gdzie korzystne były pola 1. i 3. W pozostałych turniejach zdecydowanie najlepsze były oba pola wewnętrzne.

Ze złymi polami radzą sobie wyłącznie będący w fantastycznej formie Emil Sajfutdinow i Tai Woffinden. Obaj nie są startowcami, więc nawet wolą ruszać z pól zewnętrznych. Pozostali mają kłopoty. W Pradze Chris Holder z pól zewnętrznych nie zdobył ani jednego punktu, a Nicki Pedersen uzyskał dwa w trzech startach. 

Można też zmienić zasady losowania, odgórnie ustalając, że w sześciu turniejach zawodnik ma więcej pól zewnętrznych, a w sześciu innych więcej wewnętrznych. - Zmiana systemu nie ma sensu, bo na jednym torze korzystniejsze są pola zewnętrzne, a na innym wewnętrzne - przekonuje jednak Olsson. - Jeśli natomiast chodzi o przygotowanie toru, to zawsze staramy się przygotować pola jak najlepiej. To, że w Pradze lepsze wyniki osiągali zawodnicy startujący z jedynki i dwójki, nie oznacza, że te pola lepiej przygotowaliśmy. Dążymy do tego, żeby rywalizacja była sprawiedliwa. Nie zgodzę się z tym, że jedna grupa zawodników ma stale lepsze numery, a inna złe. Przecież przed każdym turniejem odbywa się losowanie - przekonuje dyrektor Grand Prix.