Najlepszy polski żużlowiec wszech czasów nie jest w tym roku liderem listy płac, ale i tak zarobi w GKM Grudziądz 1,5 miliona złotych. W ostatnich 10 latach (sezony 2005–2014) Tomasz Gollob aż 6-krotnie był najlepiej zarabiającym zawodnikiem Ekstraligi.

W sezonach 2006 i 2012 lepszy był Jason Crump – 1,6 i 2,8 mln zł, a w latach 2007 i 2008 na szczycie listy płac znajdował się Nicki Pedersen (odpowiednio 1,8 w Rzeszowie i 1,9 mln zł w Złomreksie-Włókniarzu Częstochowa). Jednak Gollob, nawet jeśli był niżej opłacany, to minimalnie. W 2006 roku Crump miał tylko o 100 tys. zł więcej. Tak samo było w 2008 w przypadku Pedersena.

Jeśli chodzi o finansowe rekordy bydgoszczanina, to w 2011 roku, po zdobyciu tytułu mistrza świata, Gollob podpisał megakontrakt ze Stalą Gorzów – na ok. 3,1 mln zł. Wtedy biły się o niego Unibax Toruń i PGE Marma Rzeszów, więc Stal nie miała wyjścia i musiała podnieść gażę. Najbardziej jednak zasługuje na uznanie oferta, jaką otrzymał z Unibaksu. W wieku 42 lat zaoferowano mu 2-letnią umowę na 5 mln zł, po 2,5 mln zł na każdy sezon! Gdyby Toruń zdobył mistrzostwo Polski, mogło wyjść jeszcze więcej.

Kontrakt z GKM Grudziądz też można uznać za majstersztyk. Gollob przyznaje, że sezon 2013 był w jego wykonaniu bardzo słaby. Jeśli po słabszym okresie zawiera umowę, która daje mu miejsce w czołówce najlepiej zarabiających – robi to wrażenie. Kluby chętnie sięgają po Golloba, bo przyciąga zainteresowanie mediów i sponsorów. Nawet najwięksi rywale to doceniają. Pedersen powiedział niedawno, że organizowanie Grand Prix w Warszawie nie miałoby sensu, gdyby nie zamierzał w nim wystąpić polski mistrz. Coś w tym jest.

Wystarczy przypomnieć ostatnie zawody tego cyklu w Bydgoszczy. Trybuny świeciły pustkami, bo nie było Golloba. W minionych latach, gdy jeździł, stadion pękał w szwach. W lidze występuje podobne zjawisko  jak w Grand Prix. Gdy Gollob startuje, bardzo rośnie zainteresowanie dziennikarzy, fanów, a przede wszystkim firm wykładających pieniądze na czarny sport.

Inna rzecz, że gdy rosły gaże Golloba, to zyskiwali na tym również inni zawodnicy. Teraz, wraz ze spadkiem jego formy, mamy odwrotną tendencję. Mistrz świata z 2010 roku wydaje się być prawdziwym miernikiem wartości polskiego żużla.