W Gorzowie dowiemy się, czy Krzysztof Kasprzak włączy się do gry o medale, a Jarosław Hampel odrodzi się u boku nowego tunera. Hampel na silnikach Jana Anderssona męczy się w tym sezonie niemiłosiernie. Tydzień temu Jarek spędził u Szweda sporo czasu. Panowie pół dnia poświęcili na testy jednostek napędowych na hamowni. Metodą prób i błędów eliminowali usterki.

W końcu Hampel spakował dwa silniki i wrócił do domu. Na pewno, z którejś z tych jednostek napędowych skorzysta w Gorzowie. Będzie też jednak miał sprzęt od nowego tunera. Już od jakiegoś czasu daje się słyszeć głosy, że żużlowiec SPAR Falubazu Zielona Góra korzysta z usług kilku mechaników. On sam jednak dopiero niedawno przyznał oficjalnie, że testuje silniki od innego tunera niż Anderssona. Nazwiska zdradzić nie chce, ale wydaje się, że chodzi o Finna Rune Jensena. - Styl jazdy Jarka pasuje do charakterystyki pracy silników Jensena - mówi jeden z mechaników.

Jensen kiedyś mocno współpracował z Jasonem Crumpem i pomógł Australijczykowi w zdobywaniu medali w Grand Prix. Po zmianie tłumików w 2011 roku duński tuner znalazł się jednak w odwrocie. Odrodził się niedawno. Głośno zrobiło się o nim z racji współpracy z Martinem Vaculikiem, który notabene mógł Hampelowi polecić Jensena. - Jarek był dotąd lojalny wobec Anderssona, ale dobrze, że w końcu zdecydował się na zmianę. Nie idzie mu, a jednak potrzebuje przełomu, żeby na przerwę zimową zejść ze spokojną głową - uważa trener kadry Marek Cieślak.

Jarosław Hampel

Jacek Gajewski, były menedżer Ryana Sullivana, też chwali decyzję Jarka i mówi wprost, że przyklejenie się do jednego mechanika, na dłuższą metę, jest szkodliwe. - Wielcy mistrzowie zawsze brali i biorą z kilku źródeł - mówi Gajewski. - Każdy tuner, prędzej czy później, doznaje zadyszki. A jednak ostatnio zmian jest tyle, świat tak pędzi do przodu, że niektórym brakuje czasu na to, by poświęcić się pracy z konkretnym żużlowcem. Tymczasem zmiana tunera, o ile uda się trafić w dobrą konfigurację silnika za pierwszym razem, może jeszcze uratować Jarkowi ten sezon. On nie zapomniał jak się jeździ. Przypomina mi trochę Adama Małysza, którego czasami dopadał kryzys i na chwilę przerywał starty, żeby odpocząć psychicznie i poszukać automatyzmów w skakaniu. Z Hampelem jest tak samo, bo jemu wystarczą dwa, trzy dobre mecze i odzyska pewności siebie.

Oczywiście z nowym tunerem może być też i tak, że upłynie sporo czasu nim spełni oczekiwania żużlowca. Każdy zawodnik ma swoje indywidualne potrzeby i upodobania. Vaculik z Jensem zgrywał się prawie rok.

Mniej skomplikowana wydaje się sprawa z Kasprzakiem. - Gdyby nie kontuzja i stracony turniej w Tampere czy w Malilli, to Krzysiek biłby się dzisiaj o złoto – twierdzi Gajewski i ma sporo racji. Średnia Kasprzaka na zawody wynosi 10,86. Gdyby dorzucić tyle za Tampere, gdzie go nie było i drugie tyle za Malillę, gdzie pojechał na zero, bo odczuwał skutki kontuzji, to dziś Polak deptałby po piętach Taiowi Woffindenowi i Gregowi Hancockowi. A tak traci 10 punktów do trzeciego w klasyfikacji Nickiego Pedersena, 22 do Woffindena i 27 do Hancocka. Realnie może więc myśleć o brązie. - Od tego jak wypadnie na domowym torze w Gorzowie zależy czy zdobędzie medal - twierdzi Cieślak. - Szanse ma wielkie. Byle tylko miejscowi działacze nie pompowali go za bardzo, bo zrobią mu z mózgu paprykarz - dodaje trener kadry z uśmiechem.

Zaletą Kasprzaka jest bez wątpienia, to że potrafi się ścigać. W tym sezonie robił już w Grand Prix takie akcje, że z trzeciego, czy czwartego miejsca przechodził na czoło stawki. Sam zainteresowany nie mówi głośno o medalu, ale to prawie pewne, że myśl o jego zdobyciu zaczyna mu chodzić po głowie. Gorzów jest dla niego niepowtarzalną szansą na odrobienie strat, bo najgroźniejsi rywale, czyli Woffinden i Pedersen pojadą z kontuzjami. Anglik utrzymuje zresztą, że ma niesprawny nadgarstek, a Pedersen ciągle bierze zabiegi, żeby odbudować ramię.

Krzysztof Kasprzak