Czterech zawodników liczy się w walce o złoto. Przed ostatnią eliminacją tegorocznych mistrzostw świata prowadzi 44-letni Amerykanin Greg Hancock. Jego sportowa długowieczność musi budzić uznanie.

- W żużlu nie potrzeba wielkiej wytrzymałości fizycznej, więc mnie wyniki Grega nie dziwią - przekonuje żużlowy menedżer Jacek Gajewski. - Fenomenem jest dla mnie raczej kolarz Chris Horner, który w wieku 42 lat wygrał wymagający wyścig Vuelta a Espana. Natomiast Hancock jest dobry, bo mimo upływu lat nie stał się męczennikiem sportu. Nie stresuje się tym co robi, nie nakłada na siebie obciążeń psychicznych, tylko bawi się sportem. Na dokładkę jest bardzo mądry. Tak kieruje swoją karierą, że dotąd nie przechodził ciężkich kontuzji i jego organizm nie jest zbyt mocno wyeksploatowany - tłumaczy Gajewski. Hancock ma 12 punktów przewagi nad drugim Kasprzakiem i 15 nad trzecim Taiem Woffindenem. Obaj marzą, żeby wyprzedzić wielkiego rywala, ale uczciwie trzeba przyznać, że wielkich szans nie mają.

Losowanie numerów startowych sprawiło, że nasz żużlowiec znalazł się w najgorszej pozycji z grona kandydatów do złota. Kasprzak trafił co prawda dwa razy pole A (zazwyczaj daje ono przewagę na początku turnieju), ale startuje z niego dopiero w końcówce zawodów (w biegach 16. i 18.). Zaczyna z pola C, a w drugiej serii - po równaniu - rusza z pola D. To mało korzystny układ. Nie mogą za to narzekać Hancock, Woffinden i kolejny kandydat do medalu Matej Žagar. Cała trójka zaczyna z pola A i generalnie ma niezły rozkład. Słoweniec wraca na pole A w ostatniej serii, ale jedzie po równaniu, więc odsypujący się luźny materiał jest wówczas w miarę zebrany i równo rozłożony.

Dodajmy, że w trakcie Grand Prix w Toruniu zwykle najkorzystniejsze są pola pierwsze i trzecie, a najgorsze jest drugie (walczący o ósemkę Jarosław Hampel jedzie z niego dwa razy w dwóch ostatnich seriach). W fazie finałowej, kiedy temperatura spada i zmienia się wilgotność, lepsze są pola zewnętrzne. Na Motoarenie szybka ścieżka jest pod bandą, a do wyprzedzania bardziej nadaje się pierwszy łuk. Na drugim trzeba jechać środkiem toru i pilnować się, żeby nie stracić pozycji.

Oczy polskich kibiców będą zwrócone na Kasprzaka i Jarosława Hampela. Krzysztof w tym sezonie jeździ świetnie, więc jest duża szanse, że zostanie ósmym polskich medalistą mistrzostw świata. Oby tylko nie zjadł go stres w walce z Woffindenem. - Jeśli Kasprzak zniósł ogromne obciążenie psychiczne podczas Grand Prix w Gorzowie, to poradzi sobie w każdych warunkach - przekonuje Maciej Zmora, prezes Stali Gorzów, w której barwach występuje Polak. - Woffindena bać się nie musi. Anglik jedzie dobrze, ale Kasprzak wcale nie jest od niego gorszy, a w wielu przypadkach skuteczniejszy. Przyznam, że moje marzenie to srebro Krzyśka i brąz Mateja Žagara, bo obaj są ze Stali - zdradza Zmora.

W Toruniu będziemy się emocjonować nie tylko walką o medale, ale i o utrzymanie w cyklu. W tej grze jest kilku zawodników, w tym Hampel. Jarek fenomenalnie pojechał w poprzedniej rundzie w Sztokholmie, gdzie wygrał wszystkie biegi, ale w ostatnich meczach ligowych w Polsce i Szwecji znowu popadł w przeciętność. On się jednak tym nie martwi. -Grand Prix i liga to dwie różne bajki - zapewnia Hampel. - Ostatnio w Tarnowie mi nie wyszło, ale to wynikało trochę ze specyfiki tamtejszego toru. Nie ma więc powodów do niepokoju, zawody ligowe nie będą miały wpływu na moją formę. Nie myślę o żadnych dzikich kartach a w Toruniu zamierzam powtórzyć Sztokholm. Kilka dni temu trenowałem na Motoarenie. Chciałem sobie przypomnieć geometrię tego toru, bo rzadko mam okazję tam jeździć. Obiekt jest specyficzny, ciekawy, jest na nim wiele ścieżek jazdy i można się naprawdę fajnie pościgać. Oczywiście pod warunkiem, że ma się szybkie motocykle - podsumowuje Hampel.

Odkąd rozgrywane są zawody GP w Toruniu to zawsze Polak stoi na podium. W 2010 nasi zawodnicy zajęli pierwsze trzy miejsca (Tomasz Gollob, Rune Holta, Hampel), w 2011 Hampel był drugi, w 2012 drugi był Gollob a w 2013 wygrał Miedziński a Hampel był trzeci. Dlatego dobrze brzmi wiadomość, że miasto Toruń porozumiało się z BSI, organizatorem cyklu, odnośnie licencji na przyszły rok.

ONI WALCZĄ O TYTUŁ

Greg Hancock

Najstarszy uczestnik cyklu Grand Prix ma 44 lata. Ostatnie złoto zdobył w wieku 41 lat (sezon 2011), bijąc tym samym rekord słynnego Ivana Maugera, który został mistrzem mając 40 lat. Amerykanin najwyraźniej ciągle nie ma dość. Fenomen Hancocka polega na dużych umiejętnościach (świetnie czyta warunki na torze i umie dopasować motocykle), mocnej psychice, odpowiednim przygotowaniu i właściwej diecie. Najważniejsze jednak, że jazda na żużlu ciągle sprawia mu radość. Zawodnik ma na koncie 6 medali mistrzostw świata (2 złote, 1 srebrny, 3 brązowe), wygrał 18 turniejów GP, zdobył 2209 punktów.

Krzysztof Kasprzak

30-letni zawodnik przeżywa wielkie chwile, a ten rok jest dla niego fenomenalny. Został mistrzem Polski indywidualnie i w drużynie (Stal Gorzów). Stał się jedynym zawodnikiem Enea Ekstraligi, który złamał barierę 200 punktów (dokładnie: zdobył 201 punktów i 11 bonusów, uzyskując średnią 2,310 pkt na bieg). Do listy jego tegorocznych sukcesów można dopisać srebrny medal z reprezentacją Polski. W GP nie zdobył jeszcze żadnego medalu, lecz wygrał dwa turnieje, łącznie zdobywając 308 punktów. Na torze i poza nim stara się naśladować najlepszego polskiego zawodnika w historii - Tomasza Golloba.

Tai Woffinden

Ten sezon nie rozpoczął się dla obrońcy tytułu najlepiej. Przed inauguracją cyklu doznał kontuzji i - żeby wystąpić w Grand Prix Nowej Zelandii w Auckland - wypisał się na własną prośbę ze szpitala. Początki były kiepskie, ale w końcu Tai złapał wiatr w żagle i wygrał dwa turnieje z rzędu - w Pradze i Malilli. Pomógł mu w tym Craig Cummings, były mechanik Billy'ego Hamilla. W środowisku mówiono, że Cummings znalazł jakąś część, która przełożyła się na lepsze wyniki. 24-letni Brytyjczyk ma na koncie 1 medal i 3 wygrane rundy. Dotąd zdobył w GP 314 punktów. Najwięcej, bo 151, w poprzednim sezonie.

Matej Žagar

Ten były komandos, miłośnik jazdy na Harleyu Davidsonie, jest jedynym żużlowcem czołówki, który nie doznał w tym roku żadnej kontuzji. Słoweniec nigdy wcześniej nie jeździł tak dobrze. W sezonie 2006 i 2013 zajmował 7. miejsce i to były dotychczas jego najlepsze rezultaty. W tym roku po raz pierwszy wygrał rundę GP, skorzystał na błędzie Taia Woffindena w Tampere, a teraz ma apetyt na medal. W połowie sezonu Žagar przeżywał duże kłopoty sprzętowe. Mówiono, że jego tuner Anton Nischler bardziej stawia na Nielsa Kristiana Iversena. Po kontuzji Duńczyka wyniki Mateja poszły w górę...