Zdaniem Tomasza Suskiewicza, menedżera Emila Sajfutdinowa, w sobotnim GP Nowej Zelandii najlepsze miejsca zajmą zawodnicy ze stajni tunera Jana Anderssona, w tym Jarosław Hampel. Każda zimowa przerwa jest dla tunerów okresem poszukiwań nowych rozwiązań sprzętowych.

Wprowadzane przez nich nowinki jednych zawodników wynoszą na szczyty, innych zaś pozbawiają dotychczasowej pozycji. - Pierwsze sparingi pokazują, że na razie trudno spodziwać się rewolucji - mówi Tomasz Suskiewicz, menedżer i mechanik Emila Sajfutdinowa. - Po wynikach widać, że nikt niczego nowego nie odkrył. Mocni pozostali mocni, słabi nadal są słabi. Z drugiej strony, nawet jeśli tunerzy znaleźli nowe rozwiązania, potrzeba więcej czasu na testy. Przykładem Hampel, który dostał nowy sprzęt, jeździł na nim, ale nie jest z niego zadowolony. Ale Jarek pojedzie na starych motocyklach i może zrobić dobry wynik. Andersson robi mocne silniki, a na torze w Auckland trzeba mieć dużo mocy w jednostce napędowej, bo przy nachylonych łukach będzie się odsypywało dużo luźnej nawierzchni - zauważa Suskiewicz.

Niespodziankę na antypodach może sprawić Martin Smolinski, któremu silniki przygotowuje grupa Tornado Racing Engines, gdzie pracuje między innymi mechanik Thomas Grossenwahter. - Smolinski dysponuje dobrym sprzętem, nieźle jeździ na długich torach, a taki jest w Auckland, więc może awansować do półfinału. Musi tylko poprawić jazdę na dystansie. Emil po turnieju par w Toruniu mówił mi, że Martin na jednym łuku popełniał dwadzieścia błędów - zdradza menedżer Rosjanina.

Być może zawodnicy ukrywają przed światem najlepsze silniki, te z nowymi patentami. Wielu żużlowców tłumaczy, że jeździ na motocyklach rezerwowych, bo najlepsze poleciały do Nowej Zelandii. - W to nie uwierzę. Peter Johns robi wszystkie silniki takie same. Wiele części, w tym głowice, powstaje przy pomocy komputera, więc może się zdarzyć jeden wadliwy silnik, ale nie kilka – tłumaczy Suskiewicz, który na podium w Auckland widzi Hampela i Darcyego Warda. - Obaj są szybcy. Kto jeszcze może wypalić? Przy Woffindenie stawiam znak zapytania, bo nie jest w stu procentach zdrowy. Poza tym w Anglii przytrafiały mu się przegrane biegi. Zdeterminowany będzie Nicki Pedersen, który ma silniki Anderssona, dobre na Auckland. Nicki bierze jednak sprzęt z dwóch źródeł, bo także od Johnsa, a to na dłuższą metę może mu namieszać w głowie. Musi zachować czujność, żeby nie pomylić ustawień. W Nowej Zelandii zaskoczyć może się także Niels-Kristian Iversen, który na turnieju par w Toruniu był wolny, lecz jego silnik o dużej mocy od Antona Nischlera w Auckland może okazać się idealny.

Niespodzianki? Menedżer Sajfutdinowa uważa, że takową może sprawić Kenneth Bjerre. - Pod warunkiem, że wziął ze sobą silnik Jawy. Zauważyłem, że w sparingach w Lesznie, gdy tor był twardy, jeździł na GM-ie zrobionym przez Johnsa, a jak było przyczepnie, to na Jawie.

Zdaniem Suskiewicza w trakcie zawodów na Western Spring Stadium nie trzeba będzie szaleć z regulacją sprzętu. - W trakcie poprzednich zawodów było ponad dwadzieścia stopni. Różnica temperatury między początkiem i końcem imprezy wyniosła półtora stopnia, a wilgotności dwa procent. W Auckland panuje świetna pogoda dla żużla, bo nie wymaga korekt w sprzęcie. Może je wymóc jedynie zmieniająca się nawierzchnia. Wszystko zależy od tego, jak zostanie przygotowana i jak będzie polewana w trakcie ścigania - kończy.

Tomasz Suskiewicz (pierwszy po prawej) na podium w Auckland widzi Hampela i Warda