Greg Hancock ma za sobą kolejny udany sezon. Co prawda tegoroczne rozgrywki nie były aż tak udane dla sympatycznego Amerykanina jak w ubiegłym roku, jednak medale na trzech najważniejszych frontach mówią same za siebie. Grin wywalczył brązowy krążek w rozgrywkach Grand Prix, srebro w szwedzkiej Elitserien i w końcu złoto z Jaskółkami w rozgrywkach Enea Ekstraligi.

Greg, udało ci się wspólnie z kolegami pokonać Stal Gorzów i wywalczyć mistrzostwo kraju! Jak oceniasz to finałowe starcie?
- To było trudne spotkanie. Zespół Stali postawił wysoko poprzeczkę. Na szczęście od początku kontrolowaliśmy przebieg tego meczu. To wspaniały sezon dla naszej drużyny. Podejrzewam, że na długo pozostanie w pamięci tych wszystkich kibiców, którzy przybyli na to spotkanie.

Pomimo, że wywalczyłeś nieco mniej oczek niż zwykle, miałeś olbrzymi wkład w sukces Jaskółek. Wyścig, w którym wspólnie z Jakubem Jamrógiem pokonaliście Tomasza Golloba był niesamowity. Mocno się napracowałeś, aby 5 oczek zapisać na konto Azotów Tauronu.
- Starałem się jak tylko mogłem. To w końcu drużynowe zawody, więc robiłem wszystko, co w mojej mocy, aby udało nam się wywalczyć pięć punktów.

Co powiesz o atmosferze, jaka panowała na stadionie po zakończeniu meczu?
- W czymś takim nie brałem jeszcze udziału. Te sztuczne ognie, które zostały odpalone na łuku wyglądały niesamowicie. Wydaje mi się, że każdego czeka dziś wyjątkowa noc, a co poniektórzy nie pójdą jutro do pracy (rozmowa przeprowadzona po meczu w Gorzowie dop. red).

Droga do złotego medalu była wyjątkowa długa i wyboista, zwłaszcza w fazie finałowej. W pewnym momencie twój zespół znalazł się poza walką w play-off.
- To dobrze, że włodarze Enea Ekstraligi znaleźli wyjście z tej trudnej sytuacji. Dzięki temu mieliśmy równe szanse by walczyć o najwyższe cele na torze, a nie przyglądać się z boku, jak inni rywalizują. Stało się, jak się stało. Całe szczęście, że podjęto taką, a nie inną decyzję i możemy dziś świętować złote medale.

Może to nie jest właściwy moment, ale powiedz proszę – czy zostaniesz w Tarnowie na kolejny sezon?
- Jeśli tylko zarząd klubu wyrazi chęć abym pozostał w Tarnowie, to uczynię to z miłą chęcią. Nie widzę powodów, aby szukać dla siebie miejsca w innym zespole. No, ale musimy zaczekać jeszcze chwilę i zobaczyć, w którą stronę pójdą zmiany regulaminowe.

Czy to koniec sezonu dla Ciebie?
- Dokładnie tak. Żadnego ścigania więcej w tym roku. Czeka nas jeszcze jedynie kilka drobnych testów, a później już czas na zabawę.

Mecz w Gorzowie był ostatnim występem Grega Hancocka w sezonie 2012

Powiedz tak szczerze, czy jesteś zadowolony z wyniku jaki osiągnąłeś w Grand Prix. Po zawodach w Toruniu wydawałeś się odrobinę smutny.
- Może po prostu niektórzy źle odczytują mój nastrój (śmiech – dop. red)? Oczywiście, że chciałem obronić tytuł mistrza świata, ale jestem zadowolony z tego co udało mi się wywalczyć, bo to naprawdę trudna i wymagająca rozgrywka. Myślę, że zdobycie medalu nie może być odbierane jako porażka. To naprawdę duża nagroda dla mnie i dla całego mojego teamu za ciężką pracę jaką włożyliśmy w ten sezon.

Jak oceniasz przebieg tegorocznej rywalizacji w Grand Prix?
- Szczerze mówiąc ten sezon w Grand Prix nie do końca potoczył się po mojej myśli.  Czułem, że stać mnie na więcej, no może poza pierwszym turniejem w Auckland, gdzie udało mi się zwyciężyć. Cały czas szukałem tej formy z ubiegłego sezonu, która gdzieś po prostu odfrunęła. Czasem jednak te poszukiwania były zbyt intensywne i być może przez to potraciłem kilka cennych punktów, ale proszę nie traktować tego jako swojego rodzaju wymówkę. W końcówce sezonu po prostu starałem się podchodzić do startów bardziej na luzie, to samo odnosiło się do przygotowania motocykli.

Czasem po prostu sezon nie przebiega tak jak byś sobie wymarzył. Nieprawda?
- Tak! Różne rzeczy się zdarzają. Czasem nawet dwukrotnie w trakcie sezonu, tak jak w moim przypadku (śmiech – dop. red.). Staram się jednak wyciągnąć te pozytywne elementy, a pozostałe poprawić, tak aby nie miały wpływu na moją postawę w kolejnym sezonie.

Wszystko zaczęło się bardzo obiecująco, od zwycięstwa w Nowej Zelandii.
- Pierwsze zawody w Auckland były po prostu niesamowite. To był ten power, który jest potrzebny do tego, aby rozpędzić tą całą maszynę przed następnymi turniejami. Później miałem jeszcze kilka udanych zawodów, ale już nie udało mi się osiągnąć takiego rezultatu jak w Nowej Zelandii.

Gregowi nie było dane w tym roku obronić Indywidualnego Mistrzostwa Świata

Pamiętam jak w ubiegłym sezonie, po ostatnim turnieju w Gorzowie powiedziałeś, że obrona tytułu to znacznie trudniejsza kwestia, niż wywalczenie złotego krążka. Mniemam, że podtrzymujesz to zdanie?
- To święta prawda. To jedno z najtrudniejszych wyzwań w sporcie. Należy pamiętać, że różnice dzielące zwycięzcę od kolejnych miejsc na podium są naprawdę niewielkie, co zresztą ma odzwierciedlenie w moich występach. Tak naprawdę, przez cały sezon, nie miałem słabego występu, w końcu zdobycze punktowe w okolicach 9 oczek to niewiele mniej niż np. 15 punktów. Po prostu, aby osiągnąć jeszcze lepszy wynik, obronić tytuł mistrza świata, potrzeba większej systematyczności w zdobywaniu jak największej ilości punktów.

No i trzeba mieć odrobinę szczęścia. Dla ciebie ten sezon nie był idealny, jeśli chodzi o przygotowanie sprzętowe, kilkakrotnie złośliwość rzeczy martwych dała ci się we znaki.
- Tak, to prawda. W tym sezonie miałem kilka kłopotów z silnikami. Te problemy doprowadziły nas do miejsca, w którym zaczęliśmy zadawać sobie pytania typu: „co robimy nie tak, jak to naprawić, co zrobić aby się to więcej nie powtarzało”? To automatycznie wyhamowuje zawodnika, wybija z rytmu. Zaliczyłem kilka defektów w biegach półfinałowych, a nawet w samym finale. Bywały sytuacje, że silnik eksplodował po zakończonej gonitwie. Oczywiście, kiedy wszystko idzie po twojej myśli, tego typu kłopoty po prostu odpływają. W tym sezonie zmagaliśmy się jednak z różnymi problemami, teraz musimy raz jeszcze to wszystko przeanalizować, tak aby w przyszłym roku wszystko grało tak jak należy.

Jason Crump powiedział „pas”. Nie zobaczymy już więcej Australijczyka w rozgrywkach Grand Prix. Powiedz jak zareagowałeś, kiedy dowiedziałeś się o decyzji Crumpiego?
- Muszę przyznać, że byłem zszokowany, ponieważ nigdy nie sądziłem, że ktoś o takim potencjale zrezygnuje z rywalizacji w Grand Prix, nim ja to uczynię. Jednak po rozmowie z Australijczykiem, w pełni rozumiem motywy jego decyzji i szanuję ten wybór. On po prostu doszedł do wniosku, że jego czas już nadszedł.

Czy to prawda, że jednym z motywów decyzji Crumpa były problemy z dopasowaniem się do nowych tłumików?
- Oh… nie mam pojęcia. Nie wiem czy to było dla niego problemem, czy to jedynie czyjeś przypuszczenia, ale nie wydaje mi się żeby była to prawda. W końcu, w kilku zawodach pokazał się z dobrej strony. To jest chyba to, o czym już wcześniej wspomniałem – poczuł, że jego moment właśnie nadszedł, zarówno pod względem mentalnym jak i fizycznym. Nie zapominajmy również, że miał kilka poważnych upadków, więc ta decyzja była zapewne dobrze przemyślana.

Powoli krystalizuje się kalendarz rozgrywek cyklu Grand Prix na sezon 2013. Ciągle jednak próżno szukać turnieju, który miałby się odbyć w USA. Powiedz, czy jest szansa na to, aby rywalizacja o mistrzostwo świata zawitała do twojej ojczyzny?
- Ciągle jeszcze jest szansa. Powiedziałbym, że musimy zaczekać jeszcze jeden rok, nim zapadną ostateczne decyzje. Krąży mnóstwo plotek na ten temat, wiem, że brane są pod uwagę różne miasta i areny. Podsumowując we wszystkich tych pogłoskach jest odrobina prawdy, ale wydaje mi się, że dopiero w 2014 roku zobaczymy, jakie będą końcowe efekty.

Czy zamierzasz ścigać się do czasu, kiedy zawody o mistrzostwo świata zostaną zorganizowane w USA?
- Ujmę to w ten sposób. Mam nadzieję, że jeden z turniejów Grand Prix odbędzie się w Stanach Zjednoczonych, kiedy ciągle jeszcze będę startował (śmiech – dop. red.)

Chris Holder przejął koronę mistrzowską. Jak odbierasz sukces Australijczyka?
To wspaniałe! Doskonale wiem ile pracy i wyrzeczeń trzeba, aby wywalczyć tytuł mistrza świata. Pamiętam również tą ekscytację, jaka przychodzi w momencie, kiedy przecinasz linię mety i zdajesz sobie sprawę, że zostałeś mistrzem świata. Cieszę się z jego sukcesu, ponieważ w pełni na niego zasłużył. W trakcie sezonu miał kilka trudniejszych chwil, zmagał się z drobnymi urazami, a mimo to nie poddał się tylko z olbrzymią determinacją walczył o to, aby osiągnąć swój cel.

Dziękuję i życzę powodzenia w sezonie 2013
Dziękuję.

Greg cieszy się z sukcesu Chrisa Holdera, gdyż Australijczyk zasłużył na mistrzostwo