Grupa Azoty Unia Tarnów pokonała Spar Falubaz Zielona Góra w stosunku 63:27, w rewanżu o brąz Drużynowych Mistrzostw Polski. Po spotkaniu przeprowadziliśmy dłuższą rozmowę z kapitanem tarnowskich Jaskółek, Gregiem Hancockiem, który na pożegnanie sezonu zdobył 12 punktów i dwa bonusy.

Na początek chciałem złożyć gratulacje. Wróciłeś na ten tor po kontuzji i swoją postawą na nim udowodniłeś, że byłeś mocnym punktem tej drużyny w tym sezonie. Czy myślisz, że miejsce Grega Hancocka w kolejnym będzie również w Tarnowie?
– Zawsze ciężko jest zamknąć drzwi za sobą na koniec sezonu. Człowiek czuje się, jakby za sobą zostawiał wiele rzeczy. Byłem w tej sytuacji dwa lata temu i musiałem opuścić jeden sezon w Tarnowie. Nigdy jednak nie wiadomo, co wydarzy się w kolejnym roku. O tym miejscu nie mogę powiedzieć nic złego, to był wspaniały sezon. Był to jeden z najlepszych zespołów, w jakim kiedykolwiek startowałem. Co mogę powiedzieć o trenerze Cieślaku? Ten facet wie, jak zbudować zespół, z chłopaków, którzy razem ze sobą tak dobrze współpracują. Dodatkowo wie, jak wyciągnąć to co najlepsze ze swoich zawodników, wliczając w to również mnie. Sam uczyłem się od wszystkich tego, co robili dobrze. Podnieśliśmy wartość tego zespołu, jak również indywidualne osiągnięcia w ciągu tego roku.

Na pożegnanie sezonu w Tarnowie byłeś bliski zdobycia płatnego kompletu punktów, jednak Piotr Protasiewicz ładną akcją po szerokiej, pozbawił Cię tej przyjemności.
– Piotr miał dobrą ścieżkę po zewnętrznej. Później tak to już czasami wygląda, że jak był wyraźniej z przodu, nie było szans go dogonić. Musiałem już skupić się na drugiej pozycji, nasze zwycięstwo było w tym momencie bardzo okazałe. Uważam, że bardzo zaskoczyliśmy dzisiaj Falubaz, albo oni sami nie byli na to gotowi od początku meczu. Naprawdę radziliśmy sobie z nimi nieźle, być może to nie był najlepszy spektakl dla kibiców, jednak to trochę bez znaczenia. Chcieliśmy zdobyć brązowy medal, wcześniej pragnęliśmy złotego krążka. Sam jestem przekonany, że byliśmy najlepszym zespołem w tym roku. Oczywiście jestem szczęśliwy, że mogłem być jego częścią.

W rozmowie po Grand Prix w Sztokholmie mówiłeś, że minie trochę czasu, zanim wrócisz do pełni dyspozycji. Widać jednak, że z każdym występem Twoje wyniki są coraz lepsze, choć na pewno w kontuzjowanej ręce odczuwasz jeszcze ból.
– Wiem, że zajmie trochę czasu, aż moja ręka będzie całkiem zdrowa. Jak już powtarzałem, mogło być znacznie gorzej. Fakt jest taki, że teraz znam moją granicę bólu, wiem, że mogę jeździć. To będzie bolało, jednak nie boli aż tak bardzo, że nie mógłbym jeździć na motocyklu. To w porządku, mogę z tym żyć, po każdym wyścigu nadal trochę boli, jednak to nieważne, to tylko palec (śmiech).

Wspominałeś wówczas również, że obecny sezon jest najlepszym w Twojej karierze. Wielu ludzi zastanawia się pewnie jak długo jeszcze Greg Hancock będzie w takim „gazie”.
– Tak długo, jak tylko będę startował, chcę być w tym gazie. W tym sezonie poprawiłem swoje występy na wiele sposobów. Jestem bardzo szczęśliwy i jestem pod wrażeniem swojej jazdy. Gdy startuję, nakładam na siebie sporo presji, jednak mam za sobą sporo dobrych ludzi. Wszystko zaczyna się w domu, z rodziną, następnie są oczywiście mechanicy, którzy ze mną pracują. Szczerze to nie wierzę, że mógłbym mieć lepszych chłopaków ze sobą. Oni pracują tylko dla mnie i są w moim zespole. To wszystko tworzy dobrego, solidnego zawodnika, który potrafi osiągnąć sukcesy. Wszystko wokół Ciebie musi być dobre, nie tylko Ty sam.

O to pytałem już dwukrotnie, jednak muszę zapytać po raz trzeci. Dwanaście punktów przewagi nad Krzysztofem Kasprzakiem przed ostatnim turniejem cyklu Grand Prix – to przewaga duża, czy mała? Ten wielki dzień już niebawem, bo w sobotę 11 października. Według wielu osób to właśnie Ty staniesz w Toruniu na najwyższym stopniu podium.
– Mam nadzieję, że masz rację. Jadę tam zdobyć ten tytuł. Jak już kiedyś rozmawialiśmy, nie jadę tam bronić tej przewagi, jadę tam zdobywać jak najwięcej punktów. Chcę wygrać, osiągnąć to w sposób przekonujący. Chcę podnieść to, co musiałem opuścić. To był wspaniały sezon, każdy bieg był jakby lepszy, zawsze czegoś się uczyłem, stawałem mocniejszy i bardziej pewny. Być może wypadek w Gorzowie nawet mi pomógł. Oczywiście był dosyć nieprzyjemny, jednak pomógł mi zrozumieć i lepiej poznać moje własne możliwości. Trzeba podnieść się po wszystkim.

Właśnie wypadek na torze w Gorzowie kładzie się cieniem na Twoich tegorocznych występach. Warto jednak wspomnieć, że w 2011 roku również odniosłeś tam kontuzję. Wówczas pod koniec sezonu, właśnie na tamtym stadionie świętowałeś jednak swój drugi tytuł Indywidualnego Mistrza Świata.
– To szalone, myślałem o tym, odkąd to się tylko wydarzyło. Co jest z tym Gorzowem? Miałem problem w 2011 roku z kolanem w spotkaniu ligowym, teraz ręka podczas Grand Prix. To jakiś zły omen, jednocześnie mam nadzieję, że to jednak dobry znak. Może to po prostu coś, co pomaga zrozumieć, taki impuls do przebudzenia. Coś w stylu podpowiedzi, co należy zrobić. Przez długi okres czasu byłem wolny od kontuzji, czasami po prostu potrzebne jest takie „uderzenie”, aby odnaleźć z powrotem dobrą drogę. Dla mnie chyba Gorzów jest właśnie taki.

W Tarnowie wywalczyłeś brązowy medal. Podobny krążek przypadł Ci chyba również w Szwecji. W Piraternie także nie mogłeś wystąpić w decydujących spotkaniach tego sezonu.
– Zgadza się, tam też mamy brązowy medal. W Piraternie jednak wszystko obróciło się przeciw nam w ostatnim momencie – ja doznałem kontuzji. Z tego powodu również straciliśmy jednego z naszych młodych zawodników, do tego doszła cała sytuacja z Darcy’m Wardem. To jeden z tych sezonów, gdy wszystko wygląda nieźle, wszystko idzie dobrze do przodu. Jednak nic nie jest skończone, dopóki ten koniec nie nastąpi. Dobra passa musi trwać do samego końca rozgrywek.

Na koniec jeszcze jedno zdanie o Szwecji. Będąc w tym kraju w ubiegłym tygodniu, w drodze na finał do Vetlandy, wstąpiłem z kolegą do klubu w Motali. Tamtejszy działacz od razu podkreślał, że jednym z większych priorytetów na przyszły sezon, jest zatrzymanie w jego drużynie Grega Hancocka. Co o tym sądzisz?
– Zawsze miło to słyszeć. To kolejne świetne dla mnie miejsce, tak jak Tarnów tutaj w Polsce. Osiągnąłem tam wielkie sukcesy, spędziłem dobry czas. Jest tam dobry tor do ścigania. Wspominali, że chcą zacząć budowę drużyny, są zainteresowani moją osobą. Póki co, nic więcej się nie działo, jednak mam nadzieję, że uda mi się kontynuować tam swoje dobre występy.

Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia w Toruniu.
– Również dziękuję.