Hansa Nielsena kibicom czarnego sportu przedstawiać chyba nie trzeba. 22-krotny Mistrz Świata na żużlu (indywidualnie, drużynowo i parowo), były zawodnik Motoru Lublin oraz Polonii Piła - To były niesamowite chwile, pełne trybuny, ogromne emocje związane z moim przyjazdem, w który nikt do końca nie wierzył - przyznaje Profesor z Oxfordu.

Pochodzi z wielodzietnej rodziny. Posiada trzy siostry i trzech braci, z których Jens Henry również jeździł na żużlu. Miał nawet możliwość zasmakować rywalizacji w lidze polskiej. Wystąpił w dwóch meczach Motoru Lublin przed trzynastoma laty i wywalczył w nich 7 punktów.

Urodzony w 1959 roku w Brovst - Hans Nielsen, swoją przygodę z ligą polską rozpoczął w 1990 roku. Wówczas wystąpił w 4 meczach (20 biegów) i piętnastokrotnie mijał linię mety na pierwszej pozycji, a pięciokrotnie na drugiej. Średnia 2,800 budzi podziw. Kolejny sezon dla przyszłego Mistrza Świata jeszcze bardziej udany - śednia 2,917. Przez jedenaście lat startów w polskiej lidze, najniższą średnią osiągnął w ostatnim roku - 1999, kiedy to w barwach Polonii Piła wykręcił "tylko" 225 punktów i 16 bonusów, co przy 108 biegach dało mu rezultat 2,231. Sukcesów na arenie międzynarodowej nie sposób wymienić wszystkich, ale te 22 złote medale Mistrzostw Świata budzi podziw. Czy gdy sięga po żużlowe archiwa i pokazuje nagrania wideo swojej córce i synowi, pokazuje tylko te turnieje, w których świętował złoto (1986 - Chorzów; 1987 - Amsterdam, 1989 - Monachium; 1995 - cykl dop. red.) czy zdarza mu się także włączać turnieje, w których przegrywał? - Zaręczam cię, że upewniam się przed włożeniem płyty dvd czy to na pewno zawody, w których wygrałem (kaskadowy śmiech taty). Tak, miło się pośmiać po latach. Szczerze mówiąc, nie dziwi mnie to, że dzieci nie żyją żużlem, bo Daniel miał 3 lata, a Daisy 4 lata kiedy ja kończyłem żużlową karierę. Nigdy tak naprawdę nie oglądali mnie na motocyklu na żywo. Nie pojawiły się w ich głowach zalążki myśli w stylu: ach tak, mój tata był żużlowcem, więc może i ja zostanę żużlowcem - czytamy w obszernym i jakże ciekawym wywiadzie na łamach portalu polsatsport.pl.

Szesnasty bieg finału IMŚ z 1988r. - od krawężnika: H. Nielsen, J. Jorgensen, R. Jankowski i Z. Kasprzak

Duńczyk swoje sukcesy świętował na takich obiektach jak np. Bradford, Chorzów, Amsterdam, Monachium, Pocking czy Liveropool, Londyn, Long Beach. Rywalizował m.in. z Erikiem Gundersenem, Janem Osvaldem Pedersenem, Samem Ermolenko, Shawnem Moranem, Tonym Rickardssonem, Davem Jessupem. Niektórych tych torów już nie ma, są nowe - Cardiff, Kopenhaga czy Toruń - Myślę, że jeśli przyjrzysz się takim stadionom jak Parken w Kopenhadze czy Millennium w Cardiff, to zdajesz sobie sprawę, że na tych obiektach panuje kapitalna atmosfera. Oczywiście, że stare Wembley było czymś wyjątkowym, czymś z innej planety i myślę, że ludzkość już nigdy nie przeżyje tak niezwykłych emocji jak wtedy gdy finały światowe odbywały się na Wembley. Owszem, budzi się we mnie nostalgia kiedy wspominam Wembley. Pamiętam jednak dokładnie jak burzliwe dyskusje toczyły się wtedy gdy zaniechano rozgrywania jednodniowych finałów IMŚ. Mówiono: a, co to za twór to GP, to już nie będzie ten sam klimat co jednodniowy finał, nie będzie tej niezwykłej ekstazy, atmosfery, nie będzie bajkowych wieczorów itd. Tymczasem życie pokazało, że wieczory z Grand Prix mogą być fascynujące nawet z perspektywy sofy. Cardiff po części oddaje atmosferę wielkiego żużlowego święta jakim był jednodniowy finał w Anglii w latach siedemdziesiątych. Uważam, że Grand Prix rozwinęło się, stoi na wysokim poziomie. Czasem aż trudno uwierzyć mi w to, że cykl składa się z 12 turniejów, że co dwa tygodnie serwuje się nam tak doskonałe widowisko telewizyjne. Myślę, że żużel doczekał się ciekawych czasów.

Profesor z Oxfordu był jednym z kilku żużlowców, którzy mieli okazję ścigać się w londyńskim Wembley, zwanym świątynią żużla. Czy w związku z tym czuje się szczęściarzem? - Tak, czuję się szczęściarzem, ale z drugiej strony mogę spojrzeć na to zagadnienie w ten sposób, że nie mam szans, aby pościgać się w Cardiff czy na Parken. Uważam, że współczesna era speedwaya jest równie ciekawa jak czasy kiedy ja jeździłem na żużlu. Chciałbym poczuć jak to jest startować 12 razy w sezonie w turnieju GP, ale wiem też, że finał światowy był czymś z pogranicza kosmicznych doznań, bo wyzwalał niezapomniane emocje. Problem w tym, że był to tylko jeden, wyjątkowy wieczór w roku. Dziś żużlowiec światowego formatu ma możliwość jazdy na pięknych stadionach typu Parken, Millennium czy stadion w Toruniu. Polskie żużlowe stadiony bardzo wypiękniały.

Hans Nielsen: Oczywiście, że stare Wembley było czymś wyjątkowym, czymś z innej planety i myślę, że ludzkość już nigdy nie przeżyje tak niezwykłych emocji jak wtedy gdy finały światowe odbywały się na Wembley

Nielsen zapytany o to, co odpowiedziałby, gdyby ktoś obudził go w środku nocy i zapytał "z czym kojarzy Ci się Polska", mówi - Nie zdążyłbym przetrzeć oczu, a już mówiłbym o pierwszym występie w meczu ligowym w barwach Motoru Lublin. 1990 rok… To były niesamowite chwile, pełne trybuny, ogromne emocje związane z moim przyjazdem, w który nikt do końca nie wierzył. Z pewnością nigdy nie zapomnę finału światowego IMŚ w Chorzowie z 1986 roku. Pamiętam też finał DMŚ w Lesznie w 1984 roku i problemy ekonomiczne z jakimi wówczas borykała się Polska. Spotykałem wielu biednych ludzi z ogromnym sercem, którzy nie poddawali się, choć rzeczywistość nie malowała się w różowych kolorach. Nie zapomnę też startów w Pile.