I o jeden dzień dłużej. Pod warunkiem, że ciągle żużel będzie mu się kojarzył z zabawą, a nie sposobem na zarabianie pieniędzy. Przed rokiem Greg Hancock na ostatnim turnieju Grand Prix otrzymał od jednego z kibiców prezent zawinięty w złoty papier - tak, by sezon 2011 kończył właśnie w tym kolorze. Udało się.

41 lat oraz 103 dni, tyle miał Hancock, kiedy zapewnił sobie tytuł mistrza świata. W sobotę w Gorzowie ostatecznie przypieczętuje swój wielki sezon, w którym oprócz drugiego złota w Grand Prix zaliczył też pierwsze (!) w karierze mistrzostwo Polski. Dlaczego najstarszy złoty medalista indywidualnych mistrzostw świata w historii żużla zaliczył tak rewelacyjny sezon właśnie teraz, kiedy teoretycznie powinien raczej szykować się już do zakończenia sportowej kariery?

Nikt w Grand Prix nie może równać się doświadczeniem z Hancockiem. Pierwszy raz na motocyklu zasiadł w 1977 r. Tomasz Gollob był wtedy oseskiem, Andreasa Jossona i Jarosława Hampela w ogóle jeszcze nie było na świecie. Piątkowe wieczory mały Greg spędzał wtedy z tatą na nietypowym malutkim stadionie, gdzie ścigali się miłośnicy sportów motorowych. Stąd był już tylko krok do podpisania pierwszego zawodowego kontraktu. Dwanaście lat po pierwszych próbach na motocyklu Hancock zafascynowany umiejętnościami Bruce’a Penhalla zdecydował się na to, że właśnie jeżdżąc na żużlu będzie zarabiał pieniądze.

Rutyna przekłada się na spokój. W przeciwieństwie do innych jeźdźców w Grand Prix, Hancock nie eksperymentował w trakcie sezonu z motocyklami. Robił to jedynie wcześniej. - Zimą wraz z mechanikami testowaliśmy sporo silników i pracowaliśmy nad tym, by dopracować je pod kątem różnorodności torów - mówi Hancock. Efekt to stabilizacja.

Choć pod względem sprzętowym Amerykanin w tym sezonie należy do najbogatszych uczestników Grand Prix, niemal cały sezon w mistrzostwach świata zaliczył jeżdżąc na zaledwie jednej parze motocykli. Stosował je wymiennie, jeśli zauważał, że pierwszy nie działa tak jak powinien, stawiał na drugi. Nawet nie zakładał, że drugi też może zawieść.

Podchodził do Grand Prix na luzie. Hancock w tym sezonie nie poddał się zabójczemu reżimowi, jaki cechuje wielu innych zawodników. Sezon traktował na luzie. Nie brał na siebie zbyt wiele obowiązków, czasami nawet ograniczał liczbę startów, by znaleźć choć kilka chwil dla siebie. W czerwcu, niby w samym środku sezonu, wygospodarował niemal tydzień na to, by z Europy polecieć szybko do Stanów Zjednoczonych, by w Kalifornii spędzić chwilę z żoną i dziećmi. Wcześniej chciał, by towarzyszyli mu na Starym Kontynencie, na stałe na nim przebywa w Szwecji, ale było to niemożliwe.

Za zaskoczenie można uznać ogromną motywację Hancocka. Kiedy w tym roku zdobył mistrzostwo świata potraktowano to jako efekt swobody mentalnej, która cechuje Amerykanina. Spekulowano nawet, że skoro już wywalczył złoto, a przekroczył 40., wycofa się w glorii mistrza z cyklu. Nic z tego. Hancock już latem zadecydował, że z Grand Prix się nie wycofa, choć swoich planów nie ujawniał. Zakłada, że może jeszcze z powodzeniem walczyć w Grand Prix przez kilka najbliższych lat. Wiek dla niego nie ma znaczenia. - Na tym polega specyfika żużla. W nim akurat wiek ma drugorzędne znaczenie. To nie przypadek, że w ubiegłym sezonie mistrzostwo świata zdobył Tomasz Gollob - mówił niedawno w domyśle wskazując też na to, że w ten rok kończy się jego triumfem. - Ważne w przypadku żużlowców jest to, by być dojrzałym. Oczywiście, że są bardzo utalentowani młodzi zawodnicy, którzy mają przed sobą świetną przyszłość, ale gdy o sukcesie decyduje równa jazda przez cały sezon i w różnych warunkach, rutyna ma wielkie znaczenie - przyznaje Amerykanin, który często żartuje, że tak naprawdę żużel zaczął rozumieć dopiero jako weteran światowych torów. 

Jak długo jeszcze Hancockowi starczy sił i ochoty, by się ścigać, skoro w Grand Prix zdobył wszystko co miał zdobyć? Jest rekordzistą pod względem liczby startów w cyklu, w kolekcji będzie miał wkrótce już nie jeden a dwa medale mistrzowskie.

W jednym z wywiadów, jakich udzielił w Stanach Zjednoczonych Hancock powiedział, że będzie jeździł dopóty, dopóki żużel skojarzy mu się z pożądaniem. Stwierdził też, że na razie daje mu to ciągle tyle zabawy, że nie ma zamiaru z nią skończyć, bo bez żużla po prostu zacząłby się koszmarnie nudzić. - Jazda na torze, szybkość, rywalizacja - to wszystko można porównać do narkotyku. Nie da się przerwać tego po prostu jedną krótką decyzją. Dla mnie każdy wyścig to kolejna okazja do tego, by nauczyć się czegoś nowego. A uwielbiam się uczyć - mówi. A kiedy jednak już będzie musiał skończyć karierę? Hancock robi się enigmatyczny. Nie ujawnia choćby rąbka swoich planów poza tym, że chce wykorzystać swoje doświadczenie, wiedzę i realia biznesu żużlowego. Ciągle ma zamiar być przy sporcie motorowym.