Hans Nielsen był pierwszym obcokrajowcem, który trafił do polskiej ligi. Jako pierwszy zmierzył się więc z różnicą kulturową. Polscy żużlowcy od początku pochodzili do niego bardzo nieufnie. W tamtych czasach w Polsce nikt nie był nauczony współpracy i nasi zawodnicy podejrzewali, że Duńczyk swoimi radami chce zmylić kolegów z drużyny.

O różnicach kulturowych pomiędzy Polską a Anglią
- Przypuszczam, że kiedy po raz pierwszy przybyłem do Polski inni zawodnicy nie byli z tego zadowoleni. To ja skupiłem na sobie całą uwagę. Na trybunach był komplet publiczności, a do Lublina przybyło około 200 dziennikarzy. W drużynie potrafiliśmy ze sobą dobrze współpracować a ja starałem się pomóc każdemu jak tylko umiałem. Choć muszę przyznać, że z ich strony była pewna podejrzliwość, żużlowcy nie wiedzieli po prostu czy na pewno chcę im pomóc. To podejście zawodników było największą różnicą pomiędzy Polską a Anglią. W Wielkiej Brytanii podczas meczu każdy sobie pomagał i była to norma. W Polsce było z tym ciężko, bo przez pierwszych kilka lat czułem pewną podejrzliwość wobec mnie. Koledzy mi nie ufali i nie wiedzieli czy rzeczywiście chcę im pomóc i czy mówię prawdę. Mimo to, jazda w Polsce była dużą przyjemnością. Miejsce też było dobre, szczególnie po tym jak do ligi zaczęli trafiać kolejni obcokrajowcy. Polacy mieli problemy by z nami rywalizować, bo w tamtym okresie jeździli na znacznie gorszym sprzęcie. Różnice szybko się jednak wyrównały - powiedział Hans Nielsen.

O wspomnieniach z Polski
- Ogólnie z Polską mam związane bardzo dobre wspomnienia. Co ciekawe to w Katowicach wygrałem w 1986 roku swój pierwszy indywidualny tytuł. Duńczykom było wtedy znacznie łatwiej zabłysnąć, bo mieliśmy bardzo rozwinięte rozgrywki juniorskie. Ja zaczynałem jako 13-latek w klasie 50cc i praktycznie od tego okresu ścigałem się z Erkiem Gundersenem. Ta rywalizacja sprawiła, że obaj osiągnęliśmy bardzo wysoki poziom. Ja od początku podchodziłem do żużla bardzo poważnie i marzyłem o tytule mistrza świata. Na sukcesy musiałem jednak trochę poczekać, bo przyjechałem do Anglii jako 17-latek, a mistrzem świata zostałem dopiero dziewięć lat później.
 
O najpiękniejszej chwili związanej z żużlem
- Najpiękniejszym przeżyciem z mojej kariery jest pierwsze zwycięstwo w mistrzostwach świata. To była wielka ulga i radość zwłaszcza, że dwie wcześniejsze edycje skończyłem na drugim miejscu, tuż za moim największym rywalem Erikiem Gundersenem. Kolejne tytuły nie były aż tak ważne.
 
O stylu jazdy
- Z perspektywy czasu muszę przyznać, że jeździłem dosyć ostro. Nauczyłem się tego w Wielkiej Brytanii, gdzie od pierwszego meczu rywale traktowali mnie bardzo ostro, wypychając na łukach na zewnętrzną. Szybko się tego nauczyłem i potrafiłem jeździć bardzo ostro. Nigdy jednak nie przekroczyłem granicy i nikogo nie skrzywdziłem. Aby zdobyć mistrzostwo musisz być wystarczająco twardy, zwłaszcza podczas wyścigów finałowych. Nie jeździłem brutalnie, ale byłem twardy i nie bałem się ostrej walki.

O zakończeniu kariery
- Już gdy miałem 38 lat wszyscy zaczęli mnie pytać jak długo zamierzam jeszcze jeździć na żużlu. Powiedziałem wtedy, że na pewno nie będę żużlowcem po przekroczeniu 40. roku życia. W 1999 roku skończyłem ten wiek i pomyślałem, że to dobry czas na pożegnanie się z żużlem. Miałem wtedy dwójkę dzieci w wieku 4 i 5 lat. Zaczęły zauważać, że ciągle gdzieś wyjeżdżam i zawsze stawały w progu i płakały. To była właściwa decyzja, bo dobrze jest odejść, gdy wciąż jesteś w czołówce.  Nie byłbym w stanie jeździć tak długo jak Hancock. Podziwiam go za to i nie wiem jak on to robi.