Trzy dni temu prezentowaliśmy Państwu pierwszą cześć wspomnień Adama Skórnickiego z 15 lat spędzonych na żużlowym torze. Dzisiaj przyszedł czas na kolejną porcję powrotu do przeszłości. Tym razem, popularny Sqóra opowiada o speedwayu na Wyspach Brytyjskich...

Jak byłem kiedyś kibicem, kupiłem takie zdjęcie z finału ligi brytyjskiej, na którym był Chris Morton, Andy Smith, Martin Dougard. Wtedy po raz pierwszy spodobała mi się Anglia, a z czasem zacząłem oglądać mecze w Screen Sports. Później byłem razem z Balonem w Afryce, gdzieś na ścianie wyczaiłem kalendarz z brytyjskiej Elite League, fajne foty, na których między innymi był Dean Prinsloo. Pomyślałem sobie, że jak taki zawodnik jeździł w Anglii, to czemu nie ja?

Najpierw przyjechał Sean Wilson z Kolejarzem Opole i po meczu, w parkingu moją łamaną angielszczyzną nawijałem do niego, że świetnie pojechał, coś w tym stylu. No i tak sobie pomyślałem, że fajnie byłoby kiedyś pojechać do Anglii, zobaczyć jak wygląda ich żużel. „ No to przyjedź, przyjedź do mnie!” - powiada Wilson. Wróciliśmy do Leszna i okazało się, że za jakiś czas, ma być Memoriał Smoczyka. I po tym Memoriale miała być jakaś przerwa, więc w sumie fajny termin. Zagadałem do Andrzeja Bartela, że jest fajny zawodnik, którego by można zaprosić na Memoriał. Oczywiście, był nim Sean Wilson.

Wtedy nie było jeszcze tak , jak teraz, że można sobie lecieć do Anglii, kiedy się chce. Sean tam ładnie napisał invitation, że wilkomem mnie w swoich progach itd. W końcu nadszedł czas na Memoriał, ja już wszystko miałem nagrane z nim przez telefon, że zaraz po Memoriale jadę z nim do Anglii. Razem z nim przyjechał mechanik, Ted, który jak zobaczył mój motor z muchą, pyta taki zszokowany: „co to jest za klient?” i od tego czasu właściwie stał się moim menadżerem. Sean w ogóle cieszył się, że z Polski jedziemy na dwa auta. Jak zobaczył, że ja mam tylko jeden motor i rower, to już w ogóle był szczęśliwy! Jak podjechaliśmy do Francji, kupiłem bilet na prom i zaraz było hasło: jedziemy na zakupy. Zaraz po zaopatrzeniu w świecie win, bo tak się nazywał ten supermarket, który jest tam zresztą do dzisiaj, była akcja przenoszenia wszystkiego z jednego busa na drugi. Wszędzie było pełno zgrzewek piwa i wina! Ledwo udało się przekroczyć granicę i już było psssssst!

W końcu dotarliśmy do Anglii, no i ja od razu chciałem gdzieś pojeździć. Sean mówi, że są zawody, ale w Poole, a przecież z Sheffield, to kawał drogi. Pojechaliśmy do Poole, wcześniej zadzwonili do klubu, że ja tam przyjadę potrenować, no i faktycznie byłem zapisany na takiej liście jako Adam, w nawiasie Sean Wilson. Jak skończyły się zawody, a Sean zdobył w nich tylko 6 punktów, to sobie myślę, przecież on teraz zły będzie i w ogóle. Ale nie, uśmiechnięty, zadowolony i zaraz krzyczy: „dalej, jazda, już jedziesz!” Ledwo się rozpędziłem, już machają, że zjazd do boksu. Ledwo zjechałem, ściągnąłem okulary, a oni : „dalej, dalej, jedziesz!” Myślę sobie, o co tutaj chodzi?? No i po 3 minutach było po treningu. Dalej droga powrotna do domu, która wcale się aż tak bardzo nie dłużyła. W piątek mieliśmy wolne, więc był grill, po którym rozumiałem już wszystkie angielskie kawały, a przecież przed wyjazdem ledwo słowo umiałem powiedzieć!

W sobotę pojechałem na mini tor do Sheffield i w poniedziałek jechałem z Tedem do Wolverhamtpon, gdzie po meczu znów miałem okazję wyjechać na tor. A że już byłem wyżarty, bo to trzeci występ na Wyspach, to dalej, jazda na full! Van Straaten, promotor „Wilków” siedział w tym czasie w swojej kanciapie, ale w pewnym momencie wyszedł z niej i krzyczy: „kto to jest?”. W drodze powrotnej, cisza w busie, myślę sobie, o co chodzi? A Ted na to, że Van Straaten dał mi wizytówkę, co bardzo duży znaczy, ale dodał też, że Sean nie będzie z tego powodu zadowolony. Ale jakoś tak wyszło, że promotor zadzwonił i zostałem zakontraktowany.

Kiedy pierwszy raz przyjechałem do Anglii, kapitanem drużyny był Sam Ermolenko, który zawsze oferował swoją pomoc. Wyszło tak, że poszukiwałem warsztatu i lokum, no i Sam wyszedł z propozycją, że mogę mieszkać u niego w domu, korzystać z jego warsztatu i nawet pomagał mi przygotowywać silniki, więc była to dla mnie super opcja. Nie bardzo było wtedy mechaników, przeloty z Polski bardzo dużo kosztowały, trenerzy z Polski ciągnęli mnie na treningi i musiałem pożyczać na przeloty. I tak w kółko- jeździłem na treningi, ale nie byłem w składzie i została mi właściwie tylko ta liga angielska. I dzięki kibicom, którzy przynosili mi na przykład oponę przed meczem, albo zrzucili się na paliwo, jakoś przetrwałem.

Pierwszym mechanikiem, który mi pomagał był Dave Baker, który na końcu robił mi też silniki. A że znał dobrze Craiga, mechanika Hancocka i Hamilla, to te części, które wyciągali z silników, czy jakieś błotniki i linki, montowaliśmy u mnie i robiłem na tych motocyklach nawet po 11 punktów. Pokonywałem nawet takiego Leigh Adamsa, a przegrywałem tylko z Jason Crumpem.

Było tak, że kończył się sezon 2002, kiedy zdobyliśmy tytuł Mistrza Anglii i trzeba było jechać do domu. Jeden z przyjaciół, załatwił osiemdziesiąt litrów czerwonej ropy na lewo, żeby było taniej, a jeden z moich pierwszych sponsorów, Terry, pożyczył kasę, żebym mógł jakoś przeżyć zimę. Tak było!

Teraz, po latach, myślę że dobrze się stało, że tam trafiłem. Mimo, że miałem chwile zwątpienia, bo ani nie było kasy, ani wyniku, ani sprzętu, to jakoś dzięki tym wszystkim ludziom, przetrwałem. To była naprawdę szkoła życia. Nie chodzi tu już o trudne, techniczne tory, ale o to wszystko, co dzieje się dookoła. Sam przecież musiałem wszystko sobie załatwić. Żeby dojechać na trening do Polski, musiałem wydać ponad 400 funtów na samolot, kolejne 50 na taksówkę o 4 rano, bo nikt cię nie zawiózł, a po treningu w Polsce okazywało się, że nawet nie łapię się do składu!

A po co mi był rower? Hehe…Dobre pytanie! Myślę sobie, przed wyjazdem do Anglii, że wezmę rower, bo co go tak samego zostawię? No i ani razu na nim nie jechałem!

Zdjęcia: Piotr Markowiak (adamskornicki.com)