W niedzielę około godziny 21 do kibiców speedway'a na całym świecie dotarła tragiczna wiadomość. Po groźnym wypadku na wrocławskim torze, w szpitalu zmarł Brytyjczyk Lee Richardson. To ogromna strata nie tylko dla świata czarnego sportu, ale przede wszystkim strata wspaniałego człowieka. Dziś przedstawiamy sylwetkę tego 33-letniego ridera, oddając mu tym samym hołd.

Mąż, Ojciec, Przyjaciel
Lee Richardson przyszedł na świat 25 kwietnia 1979 roku w angielskim Hastings. To niewielkie portowe miasteczko wychowało chłopca, który zamarzył ścigać się na żużlu. Nic dziwnego, że Rico od najmłodszych lat był zapatrzony w czarny sport. W wieku kilkunastu lat mógł bowiem cieszyć się jazdą swoich rodaków i obserwować jak Simon Wigg zdobywa srebrny medal Indywidualnych Mistrzostw Świata w 1989 roku. Kolejno trzy i cztery lata później zapewne cieszył się złotem IMŚ Gary'ego Havelocka i brązem Chrisa Louisa. Mimo to, największym autorytetem dla Richardsona pozostał jego ojciec Colin, również były żużlowiec. Przez całą swoją późniejszą karierę Lee powtarzał, że najwięcej zawdzięcza właśnie swojemu tacie. Miasteczko Hastings wychowało jednak nie tylko ridera, ale przede wszystkim wspaniałego człowieka. Zawsze uśmiechniętego, pełnego pogody ducha. Rico był typem człowieka, który na nic nie narzekał, choć miewał pretensje do siebie samego. Był niesamowicie ambitny, a jego waleczny charakter nie pozwalał poddawać się nawet w trudnych chwilach życia i kariery sportowej. Zapamiętamy go jako osobę spokojną, zawsze skorą do rozmowy i obdarowującą wszystkich dookoła uśmiechem. Brytyjski dżentelmen jest określeniem doskonale pasującym do Lee Richardsona. Ambitny w dążeniu do celu, przyjaźnie nastawiony do każdego człowieka, chętny do pomocy. Miał żonę Emmę oraz trójkę synów - Josha, Jake'a i Jensona. Nie chciał, by zostali żużlowcami, by nie narażać ich na niebezpieczeństwo, którego sam stał się ofiarą.

Bogata kariera dżentelmena
Lee Richardson dżentelmenem był także na torze. Od początku swojej kariery nosił miano jednego z najbezpieczniej jeżdżących riderów. Swoją przygodę z czarnym sportem rozpoczął w roku 1995 jako zawodnik angielskiego Reading Racers. W barwach tego zespołu startował także w latach 1997-1999 zdobywając tytuł mistrzowski w brytyjskiej Premier League. W swojej rodzimej lidze zaliczył także kilka krótkich przystanków w takich klubach jak King's Lynn Stars czy Poole Pirates. Jego gwiazda zaczęła jaśniej błyszczeć dopiero w 1999 roku, kiedy to po raz pierwszy wystartował w lidze polskiej. W barwach Polonii Piła od razu zdobył Drużynowe Mistrzostwo Polski i na stałe zagościł w naszym kraju. W tym samym roku stanął na najwyższym podium Indwidualnych Mistrzostw Świata Juniorów i zaczął być jednym z najbardziej rozchwytywanych zawodników. Milenijny rok 2000 to czas przenosin do Coventry Bees. Cztery lata spędzone wśród Pszczół zostały zwieńczone pucharem Elite League. W międzyczasie w Polsce przenosił się do Grudziądza, Zielonej Góry i Wrocławia, z którym w 2002 roku zdobył srebrny medal Drużynowych Mistrzostw Polski. Jego bogata kariera rozkwitała i po dwóch Drużynowych Mistrzostwach Szwecji z ekipami Masarny i Rospiggarny, w 2004 przeprowadził się do teamu Elit Vetlandy. Tam w pierwszym sezonie zdobył kolejny tytuł najlepszej szwedzkiej drużyny, a dwa lata później następny. Właśnie rok 2006 to czas dalszych zmian barw klubowych w Polsce i Anglii. W rodzimej lidze Lee Richardson zawitał do Swindon Robins, a w Polsce przywdział kevlar Włókniarza Częstochowa. Właśnie na Jasnej Górze święcił kolejne polskie sukcesy, gdy w pierwszym roku startów dla Włókniarza zdobył srebro, a w sezonie 2009 brąz mistrzostw naszego kraju. Po tych sukcesach zdecydował się po raz kolejny zmienić barwy klubowe w Wielkiej Brytanii. Od sezonu 2009 został liderem Lakeside Hammers, gdzie wywalczył tytuł Elite League Knock-Out Cup. To samo trofeum zdobył też rok wcześniej w barwach Eastbourne Eagles, gdzie wcześniej startowali jego ojciec i wujek. Ostatnimi przystankami w karierze Rico były właśnie Młoty, a także rzeszowska Stal, z którą w 2010 roku awansował do Ekstraligi oraz szwedzka Vargarna Noerrkoping. Lee Richardson był także wielokrotnym reprezentantem Wielkiej Brytanii, a w barwach narodowych zdobył srebrny (2004) i brązowy (2006) medal Drużynowego Pucharu Świata. Występował także w cyklu Grand Prix, do którego dostał się poprzez zwycięstwo w turnieju Grand Prix Challenge w 2002 roku. W elitarnym cyklu zdołał dwukrotnie stanąć na podium - trzecie miejsce zajął w Cardiff w roku 2004, a rok później drugie w Bydgoszczy.

Ostatni bieg
W niedzielę jednak speedway pokazał swoją najmroczniejszą stronę. Ten czarny sport, który kibice i zawodnicy w jednej chwili kochają, by za moment go znienawidzić, odebrał światu kolejnego gladiatora. Takiej tragedii nie zwiastowało nic. Upadek Lee Richardsona w trzeciej gonitwie meczu przeciw Betard Sparcie Wrocław wyglądał jak wiele innych. Anglik zahaczył o koło Tomasza Jędrzejaka i na wyprostowanym motocyklu mknął w kierunku bandy, by za chwilę uskarżać się na bolącą nogę. Dopiero w jednym z wrocławskich szpitali okazało się, że obrażenia Brytyjczyka są zdecydowanie poważniejsze. Lee przez chwilę nie mógł złapać oddechu i szybko wykryto u niego krwotok wewnętrzy w klatce piersiowej. Błyskawicznie został przewieziony na blok operacyjny, a cały żużlowy świat czekał tylko na informację, ile potrwa przerwa od startów sympatycznego zawodnika. Przerwy jednak nie będzie, a Richardson nie zaprezentuje się już na żadnej z żużlowych aren. Około godziny 21:10 wszyscy sympatycy czarnego sportu zamarli. Lee Richardson zmarł na stole operacyjnym mając przebite płuco. Pozostała cisza i pytanie bez odpowiedzi: dlaczego? Dlaczego jego kariera została przerwana tak gwałtownie? Dlaczego tak młody człowiek musiał odejść z ziemskiego padołu i pozostawić na nim tak wielu przyjaciół, kolegów z torów żużlowych, krewnych? Dlaczego przegrał swój ostatni wyścig - ten najważniejszy, o życie? Do końca gonił za swoją pasją, jaką był czarny sport. Za tą pasją był w stanie pędzić nawet na granicę życia i pozostało mieć tylko nadzieję, że ostatnią linię mety minął na jednym kole, w chwale zwycięstwa. Niech ten pogodny i sympatyczny rider zasili teraz niebiańską drużynę i spogląda na żużlowe areny z najwyższej trybuny. Spoczywaj w pokoju, Lee!