Jakub Jamróg miał nie wystąpić w meczu Nice 1. Ligi Żużlowej w Gdańsku, ale w sobotę wieczorem trener Paweł Baran poinformował wychowanka Jaskółek, że pojedzie w miejsce Petera Ljunga. Zawodnik Grupa Azoty Unii Tarnów nie zawiódł i był najlepszy w drużynie.

- Miałem być gotowy na mecz w Gdańsku, bo w sobotę w Grand Prix jeździł Kenneth Bjerre, a wiemy jak to jest w naszej dyscyplinie - opowiada Jakub Jamróg. - Już wcześniej zaplanowałem wyjazd rodzinny do Sopotu, a mój mechanik czekał w Tarnowie. Otrzymałem informację w sobotę wieczorem, że pojadę i cieszę się, że wystąpiłem. Przegraliśmy czterema punktami i szkoda, że mecz zakończyły opady deszczu, bo mogliśmy wygrać, ale już za dwa tygodnie rewanż i powalczymy o trzy punkty. Drużyna z Gdańska pokazała, że będzie najgroźniejszym rywalem w walce o awans do PGE Ekstraligi.

Zawodnicy Jaskółek walczyli o każdy centymetr na torze, a Mikkel Michelsen miał pretensję do Jakuba Jamroga, że ten zajeżdżał mu drogę. - Pytałem innych, którzy oglądali bieg i powtórki w telewizji, i też nie wiedzieli, o co ma do mnie pretensje - mówi Jamróg. - Po kolejnym biegu była mocniejsza wymiana zdań, to są emocje i już wszystko zostało wyjaśnione. Ja też miałem uwagi do Mikkela po biegu w meczu z Daugavpils, kiedy po wygranym starcie przyblokował mnie przy krawężniku. Wszyscy w drużynie chcemy wygrywać, a każdy z seniorów jest w dobrej formie i każdy walczy o udział w kolejnym meczu. Dla klubu jest to idealne, bo wszyscy punktujemy, jednak dla nas zawodników to mniej komfortowe. Każdy chce jechać w biegach nominowanych. Przerabiałem to już w Orle Łódź, gdzie nawet jeden punkt decydował, że kończyłem starty po czterech wyścigach.

Wychowanek Unii stracił sporo meczów i turniejów przez kontuzję i czeka teraz na powołania z klubów zagranicznych i jazdę o awans do PGE Ekstraligi. - Muszę pokazać, że po kontuzji nadal jestem mocny i czekam na powołania, bo chcę jak najwięcej jeździć. Teraz jest przerwa na Drużynowy Puchar Świata, ale przed nami bardzo ważne mecze i mam nadzieję, że nadal będziemy tak mocni – zakończył Jamróg.