Poprzedni sezon startów w wykonaniu Michaela Jepsena Jensena był prawdziwym rollercosterem. Na początku roku w turniejach przed rozpoczęciem ligowych zmagań Duńczyk emanował na torze pewnością siebie. Ta jednak zniknęła wraz z startem rozgrywek czy to w Polsce, czy w Szwecji. Dopiero pod koniec roku Li'gladowi udało się wrócić do dobrej dyspozycji. Dlaczego tak się stało?

Michael, ubiegły rok startów zacząłeś z wysokiej półki, prezentując dobrą formę chociażby w memoriale im. Edwarda Jancarza. Z biegiem czasu jednak Twoja dyspozycja spadła. Skąd taka zmiana? 
- W trakcie przerwy zimowej dokonaliśmy paru znaczących zmian w sprzęcie. Próbowaliśmy wprowadzić nowinki techniczne m.in. w sprzęgle. Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu, w trakcie meczów sparingowych, rozwiązania te przynosiły oczekiwane korzyści. Niestety, w miarę upływu czasu okazały się być one niestabilne, wręcz powodujące zagrożenie. Rezultatem tego był powrót do sprawdzonych rozwiązań. Mimo to wciąż borykałem się z problemami, zaliczając słabe występy. Przyczyną kolejnych niepowodzień był również brak jazdy w lidze szwedzkiej. Spowodowało to, że nie miałem wystarczająco dużo okazji do startów. Straciłem pewność siebie na motocyklu. I tak rozpoczęła się lawina, którą ciężko było zatrzymać.

Mimo słabych występów udało Ci się bardzo dobrze zaprezentować barwy reprezentacji Danii w trakcie Drużynowego Pucharu Świata, gdzie byłeś jednym z liderów. Końcówka roku także należała do Ciebie, zwłaszcza w kontekście finału PGE Ekstraligi i turniejów Grand Prix, gdzie pokazałeś się z bardzo dobrej strony.
- To był trudny sezon, z wieloma wzlotami i upadkami. Właściwie, większość z nich stanowiły słabsze momenty. Udało nam się jednak przezwyciężyć te słabości i zakończyć sezon całkiem dobrze. W ostatnich turniejach Grand Prix, w których miałem okazję wziąć udział, doszedłem do fazy półfinałowej, pokazując, że wciąż tkwi we mnie potencjał do wygrywania. Podobnie było w finale PGE Ekstraligi, gdzie byłem wystarczająco szybki, by nawiązywać walkę z przeciwnikami i wspomóc swój zespół w wywalczeniu złotego medalu. Faktycznie, udało mi się też zaliczyć dobre występy w trakcie Drużynowego Pucharu Świata, gdzie stanowiłem o sile duńskiej reprezentacji. 

Twoi fani w Polsce często zadawali sobie pytanie, jak to się dzieje, że przyjeżdżasz na mecze PGE Ekstraligi po udanych występach w Drużynowym Pucharze Świata czy też lidze duńskiej, a mimo to nie udaje Ci się zapunktować na polskich torach. Co miało wpływ na taki rozwój wypadków?
- Kiedy przyjeżdżałem na spotkania do Polski, w głowie cały czas miałem myśli, że dostanę szansę na odjechanie 2-3 wyścigów, co wywierało na mnie dodatkową, negatywną presję. Przez to też odechciewało mi się wytężonej pracy, bo po paru jazdach byłem odstawiany na boczny tor, jeśli wcześniej popełniłem kilka błędów. Ponadto mecze rozpoczynałem zawsze z zewnętrznych pól startowych, dopiero później, w trzecim biegu stałem na wewnętrznym polu, o ile dostałem okazję do startu, podobnie w czwartym. To sprawiało, że początki spotkań były dla mnie utrudnione, a zwykle na tym kończyły się te występy. Nie czułem się z tym dobrze. 

Jakie masz plany na obecną przerwę zimową? Planujesz dokonać jakiś zmian w swoim teamie, by w przyszłym roku powrócić jeszcze silniejszym?
- Z uwagi na dobre występy pod koniec żużlowego sezonu, nie mam zamiaru dokonywać żadnych, gwałtownych zmian. Będę trzymał się sprawdzonych rozwiązań, które wcześniej zdały egzamin. Nie dokonuję także zmian w moim teamie, nadal będę współpracować z tymi samymi mechanikami. Cieszę się, że obecnie mam szansę na odpoczynek od rytmu startowego. Wierzę, wręcz jestem przekonany, iż w przyszłym sezonie wszystko pójdzie po mojej myśli. Udowodniłem sobie, że wciąż jestem w stanie rywalizować z najlepszymi, a to dobry prognostyk. Chciałbym także wrócić do regularnej jazdy w lidze szwedzkiej. Myślę, że w nowym zespole powinienem się odnaleźć. Ponadto cieszę się z możliwości powrotu do startów w klubie z Torunia, gdzie zawsze dobrze się czułem.