Jak co roku w październiku rozdano stałe dzikie karty na przyszłoroczny cykl GP. I jak co roku można mieć wątpliwości, co do trafności wyboru dokonanego przez ludzi z BSI. Niels K. Iversen, Michael Jepsen Jensen, Troy Batchelor i Thomas H. Jonasson - tych czterech szczęśliwców otrzymało dziką kartę i wystartuje w Grand Prix 2015.

Zaproszenie Nielsa K. Iversena nie jest chyba dla nikogo zaskoczeniem. Duńczyk przed feralnym turniejem w Gorzowie zajmował czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej i miał realne szanse na medal. Niestety kontuzja kolana zakończyła jego sezon przedwcześnie. Zarówno te okoliczności, jak i dyspozycja we wszystkich ligach spowodowały, że "Puk" znalazł uznanie szefów cyklu i w przyszłym roku stanie do walki o tytuł mistrza świata.

Jednak pozostałe wybory mogą budzić kontrowersje. Michael Jepsen Jensen to młody i utalentowany żużlowiec. Jest mistrzem świata juniorów z 2012 roku. W tym samym sezonie wygrał rundę Grand Prix - jadąc z dziką kartą w Vojens i pokonując na ostatnim wirażu samego Nickiego Pedersena. Później jego rozwój jakby się zatrzymał. W sezonie 2014 nigdzie nie błyszczał, a za największy sukces można uznać czwarte miejsce w gorzowskim GP. Na domiar złego tegoroczne zmagania zakończył upadkiem w Toruniu i złamaniem obojczyka. Z pewnością wpływ na tegoroczną formę Liglada miały problemy finansowe Włókniarza Częstochowa. Ciężko jest się skupić na jeździe, a przede wszystkim ciężko jest mieć na czym jeździć, kiedy pracodawca w Polsce zalega z wypłatami. Do tego należy dodać, że Jensen kilka meczów opuścił z powodu przymusowych oszczędności w klubie spod Jasnej Góry. Jeśli spojrzymy na potencjał Michaela, to ta dzika karta jest dobrym pomysłem, ale nie ma też gwarancji, że wyjdzie on z marazmu, w którym znajduje się od dwóch lat.

Jeśli idzie o Troya Batchelora, to swoją nominację zawdzięcza 9. miejscu w klasyfikacji generalnej tegorocznego cyklu. Według regulaminu w Grand Prix utrzymują się zawodnicy z pozycji 1-8, ale już od kilku sezonów stałe dzikie karty otrzymuje także dziewiąty żużlowiec w stawce (od 2007 roku tylko raz się zdarzyło, że 9. w generalce nie dostał dzikiej karty). Oczywiście w niektórych sytuacjach można przyznać dzikusa temu pierwszemu pod kreską. Muszą być to jednak sytuacje wyjątkowe (kontuzje lub minimalna strata do ósemki), a nie stały proceder. Australijczyk w tym sezonie zachwycił właściwie tylko w zawodach w Kopenhadze. Wygrał wszystkie biegi rundy zasadniczej i półfinał, a w finale był drugi. Zaliczył też trzy półfinały (Tampere, Daugavpils, Gorzów) i dość szczęśliwie finał w Vojens. Nie jestem przekonany, czy są to podstawy do dania drugiej szansy, ponieważ w innych turniejach nawet nie ocierał się o półfinał. Poza tym w moim odczuciu Batchelor dziewiąte miejsce zawdzięcza przede wszystkim kontuzji Iversena, zawieszeniu Warda i mizerii żużlowców z miejsc 10-15.

Ostatnia dzika karta mogła zostać przydzielona z dwóch powodów. Po pierwsze trzeba było zaprosić do cyklu jakiegoś Szweda, a po drugie organizatorzy chyba już nie chcieli dawać Fredrikowi Lindgrenowi szóstej dzikiej karty w historii jego startów w SGP. Nominację otrzymał Thomas H. Jonasson. Jest to żużlowiec, który w sezonie 2014 miał podobne perypetie jak Jepsen Jensen. Thomas również jeździł w niewypłacalnym klubie i również zmagał się z kontuzjami. Gdy już jeździł, to był oczywiście najjaśniejszym punktem zespołu z Gdańska, ale jak wiadomo nie było to wielkim wyczynem. Wybór Jonassona jest niestety potwierdzeniem tezy stawianej przez niektórych ekspertów, że BSI przydziela dzikie karty według klucza geograficznego. Szwecja to ważna nacja w żużlu, a w kalendarzu Grand Prix co roku są 2 turnieje w kraju Wikingów. Pytanie tylko, czy uczciwym i logicznym podejściem jest przyznawanie stałej dzikiej karty ze względu na narodowość, a nie z powodu formy sportowej.