- Ja jestem talizmanem kadry w Drużynowym Pucharze Świata. Jak startuję, zdobywamy medale. Nigdy nie dałem plamy - powiedział Krzysztof Kasprzak. Kasper był bardzo zadwolony, kiedy dowiedział się, że jest powołany do kadry Marka Cieślaka.

- Telefon odebrał tata. Po chwili rozmowy uśmiechnął się, i szepnął, że jestem w kadrze. Krzyknąłem „Tak jest, hura!". Radość była tak ogromna, że jeszcze tego samego dnia zaplanowaliśmy z ojcem zakupy nowych silników. Nabyliśmy dwa. Nie powiem od kogo. Zresztą, to nie ma znaczenia, bo tata przerobił te jednostki napędowe niemal całkowicie - mówi Krzysztof Kasprzak.

PS: Czy nie zaopatrujecie się u Finna Rune Jensena, tunera Jasona Crumpa?
- Kiedyś tak, ale po wprowadzeniu tłumików musieliśmy zmienić dostawcę. Teraz częściej jeździ się na twardych torach, gdzie silniki przygotowane przez Jensena nie bardzo się sprawdzają. Wiem, że Crump też ostatnio zaczął współpracować z innymi tunerami.

PS: Kiedy trener Cieślak spytał Tomasz Golloba, co sądzi o powołaniu Kasprzaka, nasz lider wiele się nie zastanawiając rzucił: „Bierzemy go".
- Miło to usłyszeć, bo – jakby nie było – Gollob się na żużlu zna. Dobrze wiedzieć, że taki gość we mnie wierzy. Zresztą ja jestem talizmanem kadry w Drużynowym Pucharze Świata. Jak startuję, zdobywamy medale. Nigdy nie dałem plamy.

PS: Ciągle jednak nie potrafi pan zrobić kariery na miarę swojego potencjału.
- Mam nadzieję, że jeszcze nic straconego. Dojrzewam. Wcześniej za bardzo się spinałem, aż gotowało mi się w głowie. Kiedy zostałem stałym uczestnikiem cyklu, popełniłem ten sam błąd, który teraz robi Janusz Kołodziej. Chciałem zawojować świat, nie będąc na to przygotowanym. Moje oczekiwania były wielkie, a frustracja po porażkach jeszcze większa. Niedługo wystartuję w kwalifikacjach do Grand Prix, więc będę mógł zmazać grzechy młodości. Nie wiem tylko, czy ewentualny awans mi się opłaci.

PS: Jak to?!
- Jeśli wprowadzony zostanie limit jednego zawodnika z Grand Prix w każdym zespole Ekstraligi, to Polacy mogą na tym stracić. Zabraknie dla nas miejsca. Dla klubów priorytetem jest wielkiej klasy lider. Choć i zagraniczni żużlowcy mogą stanąć przed tym problemem. Przecież Nicki Pedersen będzie musiał odejść ze Stali Gorzów, bo jego i Tomka nie będą mogli zostawić.

PS: A może nie potrafi pan rozwinąć skrzydeł, bo źle znosi krytykę Zenona Kasprzaka, własnego ojca?
- Tata potrafi mnie ostro zrugać, kiedy wie, że sprzęt jest przygotowany jak należy, a ja popełniam błędy. Bardzo nie lubi, kiedy na wyjściu z pierwszego łuku podnoszę nogę do góry, bo tracę na tym. On wychodzi z założenia, że stać mnie na wiele, więc wymaga. I nigdy nie pozwala zrzucać winy na motocykl.

PS: Może lepiej by było, gdyby tata częściej prawił panu komplementy?
- Chyba jednak nie. Zauważyłem, że gdy ktoś mnie wkurzy, czuję się mocno pobudzony i lepiej sobie radzę. Ojciec często powtarza, że musi mną wstrząsnąć, bo inaczej nie będzie wyniku.

PS: Czy zmiana tłumików dała panu mocno w kość? Gollob i Jarosław Hampel narzekają, że musieli zmienić sylwetkę na motocyklu.
- Ja także walczę ze swoimi nawykami. Kiedy były stare tłumiki to po starcie ruszałem pod płot i jechałem szeroko, niemal tuż przy samej bandzie. Teraz tak się nie da. Trzeba poruszać się bliżej krawężnika, bo inaczej straci się szanse. Kolejny kłopot stanowi kontrola motocykla. Kiedyś luźno wypuszczałem maszynę, a teraz trzymam się kurczowo kierownicy, bo po wjechaniu na bardziej przyczepne miejsce mógłbym zsunąć się z siodełka i wylądować tyłkiem na torze. Szybciej bym sobie z tym poradził, gdyby nie lekkie zawirowanie na początku roku. W Anglii i Szwecji wprowadzono nowe tłumiki, a w Polsce nie. Nie dało się tego wszystkiego zgrać.

PS: Może problemem jest tor w Tarnowie? Gollob, gdy był zawodnikiem Jaskółek, słabo wypadał w Grand Prix.
- Na pewno nie! W Tarnowie występuję dziesięć razy w roku, a jednocześnie jeżdżę w wymagającej technicznie lidze angielskiej. Nie ma co narzekać, choć tor w Tarnowie jest nieco monotonny, długi i z łagodnymi łukami, to jednak jest fajny do ścigania.