Przedstawiamy Państwu subiektywne oceny kandydatów na nowego obcokrajowca wrocławskiej drużyny. Brany pod uwagę jest Jason Crump oraz Nicki Pedersen.Jason Crump

Argumenty "za"

1. Jeździ dynamicznie i "z głową". Nie wozi po płotach rywali, nie mówiąc już o kolegach z drużyny.

2. Na swoją markę w polskiej lidze pracował od kilku lat. W efekcie, jest obok Rickardssona, Jonssona i Adamsa, jednym z najsolidniejszych obcokrajowców. Trudno chyba sądzić, że w nowym sezonie zacznie jeździć poniżej pewnego poziomu.

3. Tym, którzy wciąż mają do niego pretensje o sezon 1999, warto uzmysłowić, że to właśnie dzięki Crumpowi Atlas w ogóle awansował do wielkiej czwórki play-off... Właśnie za sprawą Crumpa klub Andrzeja Ruski wygrał wówczas w Toruniu z Apatorem, co było sporym zaskoczeniem.

4. Byłby wielką gwiazdą Atlasu, większą niż Andersen, Lindbaeck i Hancock razem wzięci. Na pewno ściągnąłby na stadion znacznie więcej kibiców niż wspomniana trójka. Można zakładać, że już pierwszym udanym występem "odkupiłby" winy z przeszłości, a fani zapomnieliby o jego wyskokach.

5. Bardzo się zmienił w ostatnim czasie. Nawet poza torem nie myśli już tylko o sobie. W minionym sezonie był dobrym duchem Apatora Toruń. Pomagał dobierać właściwie przełożenia, angażował się w organizowanie żużlowcom Apatora startów w lidze angielskiej.

Argumenty "przeciw"

1. Crump może skoncentrować się tylko i wyłącznie na cyklu Grand Prix, chcąc ponownie zdobyć tytuł indywidualnego mistrza świata. A wówczas nie będzie się przykładał do startów w polskiej lidze...

2. Może się okazać, że fani - szczególnie ci najbardziej radykalni spod wieży - jednak nie zaakceptują Crumpa w drużynie. Wtedy największe pretensje kierować będą do prezesa Andrzeja Ruski. A Rusko znajdzie się w arcydyskomfortowej sytuacji.

3. Nie jest żużlowcem tanim. Za sezon "wyciąga" około 650 tysięcy złotych. I właśnie z takim wydatkiem - chcąc go zatrudnić - trzeba się liczyć.

4. W przeszłości już raz nie przyjechał na ważny mecz Atlasu - do Piły w 1999 roku. Złośliwi twierdzą, że jest w stanie powtórzyć ten numer.

Nicki Pedersen

Argumenty "za"

1. Najważniejsze to liczby, które zdecydowanie przemawiają za Duńczykiem. W minionym sezonie był czołowym żużlowcem w każdej z lig, w której startował. Był najlepszym zawodnikiem w Danii, drugim pod względem średniej punktowej w Anglii, wreszcie trzeci w ligach polskiej i szwedzkiej.

2. To jeden z najbardziej widowiskowo jeżdżących zawodników na świecie. Jest w stanie przyciągnąć na stadion więcej kibiców, bo fani cenią sobie takich żużlowców, którzy nie odpuszczają i walczą do końca. A takim żużlowcem jest Nicki Pedersen.

3. Pedersen jest mało lubiany wśród innych żużlowców, którzy muszą z nim rywalizować. Zawodnicy uważają, że jeździ niebezpiecznie i nieodpowiedzialnie, a niektórzy po prostu się go boją. I to jest ogromny atut Pedersena, bo strach jego przeciwników może paraliżować tylko ich samych.

4. W jego umiejętności uwierzyli już Szwedzi. Drużyna beniaminka ekstraklasy, Bajen Speedway, zaproponowała mu kontrakt na przyszły sezon. Wedle zapowiedzi Duńczyk ma być najlepiej zarabiającym żużlowcem w tej lidze.

5. Pedersen to młody jak na żużlowca zawodnik (ma 29 lat), którego można związać z klubem na kilka lat. Może stać się takim symbolem dla Atlasu, jakim jest Leigh Adams dla Unii Leszno czy Rune Holta dla Włókniarza Częstochowa. Nikt nie miałby nic przeciwko temu, aby Pedersen nawiązał do sukcesów swojego rodaka Tommy'ego Knudsena, który przez wiele lat był liderem wrocławskiego zespołu. Dwóch Duńczyków już próbowało pójść w jego ślady, ale ani Brian, ani Hans Andersen nie zbliżyli się do klasy Knudsena. Być może uda się w końcu Pedersenowi w myśl zasady do trzech razy sztuka.

Argumenty "przeciw"

1. Słynie z brawurowej i niebezpiecznej jazdy. Cierpią na tym nie tylko rywale, ale często także koledzy z zespołu. Nieraz zdarzało się, że Nicki "wywoził w bandę" i wywracał partnerów z drużyny. Niektórzy żużlowcy z jego byłych zespołów (z Rybnika i Zielonej Góry) otwarcie wypowiadali się, że nie chcą z Duńczykiem jeździć w drużynie.

2. Pedersen nie wie (przynajmniej takie sprawia wrażenie na torze), co to jazda w parze. Rzadko wspiera na torze partnerów z zespołu. Interesuje go tylko to, aby sam dojechał na metę na jak najlepszej pozycji.

3. Nie pełni roli "dobrego ducha zespołu". Nie stara się integrować z drużyną. Trzyma się głównie sam i dba głównie o siebie.

4. Wybuchowy, często reagujący emocjonalnie na wydarzenia na torze. Nie jest i nigdy nie był ulubieńcem arbitrów żużlowych i często przez swoją nieodpowiedzialną jazdę traci punkty, a cierpi na tym jego drużyna.

Infomacje zaczerpnięte z Gazety Wyborczej.