Unibax ma drużynę gwiazd i jest murowanym kandydatem do złota. Jednak w sezonie 2003 Toruń też miał dream-team i przegrał ligę. - Wszyscy będą chcieli dokopać Unibaksowi i tym będzie żyła cała żużlowa Polska - mówi Marek Cieślak, trener Unii Tarnów i reprezentacji Polski.

- Jak kiedyś Toruń wziął Jasona Crumpa i Tony`ego Rickardssona, to w klubie opowiadali, że nie przegrają przez najbliższe trzy lata. A przegrali już w czwartym meczu sezonu - przypomina.

Mieć drużynę gwiazd, nie znaczy mieć złoto. W ostatnim czasie ligi nie wygrał nie tylko dream team z Torunia, ale i gwiazdorskie zespoły Stali Gorzów (2010) i Włókniarza Częstochowa (2008). W obu przypadkach szyki pokrzyżowały kontuzje: Nickiego Pedersena w Stali oraz Lee Richardsona i Sebastiana Ułamka we Włókniarzu. - Nazwiska nie jadą. Dopiero w ogniu walki wychodzi, kto jest w formie - twierdzi Cieślak.

Zagrożeń dla toruńskiego zespołu marzeń widać wiele. Przede wszystkim na zawodnikach będzie ciążyła duża presja. Minus 8 punktów na starcie powoduje, że miejsca na porażki nie ma. Tymczasem rywale będą się szczególnie mobilizować. - Każdy mecz z ich udziałem będzie elektryczny i wszyscy, którzy są w tej drużynie muszą się z tym liczyć - komentuje Cieślak.

Kolejnym kłopotem jest pogodzenie indywidualności. Unibax zebrał pięciu seniorów, z których każdy mógłby być liderem. Prowadzących parę może być jednak tylko trzech. - Na pewno niektórzy zawodnicy będą musieli odłożyć na bok swoje ambicje. Myślę, że z tego powodu nie przyszli do Unibaxu Woffinden oraz Iversen - zauważa Krzysztof Cegielski, były uczestnik Grand Prix.

Narzekać mogą także juniorzy. Paweł Przedpełski i Oskar Fajfer, przy pięciu seniorskich gwiazdach, nie mogą raczej liczyć na dodatkowe biegi. - Jednak wszyscy muszą się dopasować, podążać w jednym kierunku, bo inaczej Toruń nie ma szansy na złoto - kwituje Cegielski.