Regulaminowy i nieregulaminowy tor, rysowanie nawierzchni i jej przygotowania na starcie – co tak naprawdę mogą robić kluby, a jakie działania zostaną uznane przez sędziów i komisarzy za niezgodne z regulaminem? Temat wyjaśnia Leszek Demski.

– Regulaminowy tor to taki, który zapewnia płynną jazdę na całej szerokości – mówi szef polskich sędziów. – Co ciekawe, niektóre osoby ze środowiska żużlowego ciągle powołują się na przepis, że tor ma być jednolity na całej długości i szerokości. Rzecz w tym, że taka regulacja od kilku ładnych lat już nie istnieje – dodaje.

Leszek Demski tłumaczy, kiedy nawierzchnia płynnej jazdy na pewno nie umożliwia. – Nie może być tak, że niektóre ścieżki są ukryte i mamy gwałtowne przejście z nawierzchni twardej go grząskiej. Wtedy pojawia się ogromne zagrożenie dla zawodników, bo wielu z nich ma problemy z płynnym prowadzeniem motocykla. Przejścia muszą następować łagodnie. To podstawa – tłumaczy.

Od tego roku w przygotowaniu toru dozwolony jest zabieg rysowania zewnętrznej części toru, pod warunkiem że klub ma do tego odpowiedni sprzęt, który precyzyjnie określa regulamin. – Rysowanie polega na lekkim zbronowaniu toru na łukach od jego połowy lub nieco dalej. Dzięki temu od pierwszego wyścigu możliwe są ataki po szerokiej – wyjaśnia Demski.

– To musi jednak zostać zrobione za zgodą sędziego i pod nadzorem komisarza oraz gdy drużyna przeciwna jest obecna na obiekcie. Nie może to być ukrytym działaniem. Wszyscy muszą widzieć, co się dzieje. Niektóre kluby jednak takich działań w ogóle nie chcą. Oczywiście, sędzia lub komisarz mogą to nakazać, ale nie szkolimy ich w tym kierunku, gdyż jest to przywilej gospodarza – podkreśla Demski.

A w jaki sposób można przygotować tor na starcie? Okazuje się, że w tym przypadku wytyczne są bardzo precyzyjne. – Do trzech metrów przed linia startu i do 25-30 metrów do przodu można lekko zbronować nawierzchnię już po odbiorze toru. Wtedy jest tam przyczepniej. Większość się na to decyduje, ale niektórzy lubią, gdy jest bardzo twardo i nie wykonują takiego ruchu – opowiada Demski.

Z jakimi naruszeniami w zakresie przygotowania toru sędziowie i komisarze spotykają się najczęściej? – Najczęstszym grzechem jest za mało ubity tor po wcześniejszym zbronowaniu. Niektórzy zostawiają za dużo grząskiej nawierzchni. Poza tym są kluby, które cały czas próbują robić ścieżki, o których wiedzą tylko gospodarze. Chodzi o tor miejscami bardziej przyczepny. Co wtedy? Sędzia i komisarz wydają polecenie, że tor ma być doprowadzony do regulaminowego stanu – podsumowuje szef polskich sędziów.