Co za dzień!!! Człowieka zrywają na zajęcia przed bladym świtem. Jest to oczywiście czyn bardzo wątpliwie moralny. Staje na klatce schodowej patrzę na chodnik i co widzę? Chodnik za szkłem... Pomyślałem trzy rzeczy: 1. nie nadaje się do cytowania (taka wiązanka wszystkich świętych po łacinie), 2. ślisko jest, 3. napisze felieton. Dlatego chciałbym dziś się zająć tematem śliskim i niebezpiecznym, bynajmniej w środowisku żużlowym. Spokojnie. Nie chodzi o korupcję wśród sędziów. Dowodów na to nie znalazłem (jeszcze). Kim jest trener we współczesnym żużlu? Czy to tylko menadżer kierujący drużyną podczas meczu, trener z prawdziwego zdarzenia czy może po prostu starszym panem wypełniającym program z plakietką. Temat śliski zwłaszcza dlatego, że trenerzy lubią się uważać za takich co mają wpływ na drużynę.

W dorosłym żużlu rola trenera (moim zdaniem) jest raczej zrzucona na margines. Prowadzenie drużyny podczas zawodów. Mam tu na myśli podpowiadanie młodym zawodnikom jak należy ustawić sprzęt do warunków torowych, stosowanie rezerw itp. W przygotowaniu toru na zawody nie powinien uczestniczyć. Tak naprawdę zasadniczą rolę trener spełnia przy trenowaniu młodzieży w szkółkach. To właśnie tam trzeba wyuczyć się żużlowego rzemiosła. W późniejszym okresie zaczyna procentować doświadczenie zawodnika, intuicja co do przygotowania sprzętu, mentalność zawodnika, szczęście i czynnik zwany talentem. Jeśli masz ten współczynniki na wysokim poziomie jesteś dobrym żużlowcem.

W okresie zimowym (tzw. przygotowawczym) wybiera się miejsca do przygotowania drużyny. Ostatnio w modzie jest Ośrodek Przygotowań Olimpijskich Cetniewo we Władysławowie. Mają tam zawitać drużyny z Wrocławia, Częstochowy i Bydgoszczy. Ponoć mają się też zjawić niektórzy obcokrajowcy z tych ekip. Moim zdaniem to dobrze. Niech podziwiają, bo mamy się czym chwalić. Wiem to bo sam spędzam w Cetniewie sporą cześć z wakacyjnych dni w roku. Z woli pewnego wyjaśnienia Cetniewo to cześć Władysławowa, a nie samodzielne miasto jak to się utarło w przekonaniach niektórych. Władysławowo składa się z czterech dzielnic Szotlandu, Poczernina, Nowej Wsi i właśnie Cetniewa. Nie chcę się popisywać wiedzą na temat tamtego rejonu Polski, po prostu mam tam swój drugi dom, swoją prywatną ojczyznę, wśród ludzi którzy są dla mnie jak Rodzina. Znam więc okolice i wiem, że warto tam pojechać choćby na lekcje w-f prowadzone głównie przez trenerów- fizjologów zatrudnianych na ten okres. Zdarza się również, że to zwykli nauczyciele w-f.

Jeśli chodzi o taktykę to moim zdaniem została zepchnięta w odmęty mroku. Ogranicza się do ustawienia par i dokonywania rezerw podczas meczu. Ma to zasadniczy wpływ na przebieg wydarzeń w trakcie trwania widowiska, jednak w porównaniu z innymi dyscyplinami sportu to mało. Mnie osobiście zawsze irytowali trenerzy, którzy podczas biegów byli na płycie stadionu. Z tego miejsca chciałbym pozdrowić trenera Marka Cieślaka. Nie widziałem nigdy sensu takiego pilnowania zawodników. Czemu ma to służyć to nie wiem. Jednak chyba się domyślam. Zawodnik wtedy sobie przewagę psychiczną wyrabia. Po prostu myśli, że jak będzie wolno jechał to trener zacznie go gonić. W sumie to zrozumiałe... Jakby miałby mnie gonić pan Cieślak to też bym przyspieszył. Rozrysować taktycznie biegu też się nie da, bo nie można przewidzieć jak pojadą zawodnicy z drużyny przeciwnej. A jednak... Widziałem kilka biegów w życiu gdzie zaistniało pojęcie taktyki. Przypadek pierwszy: gdy jedzie się dwóch na jednego i też nie zawsze. Przypadek drugi: był taki mecz we Wrocławiu z Apatorem. W jednym z biegów Tony Rickardsson i Przemysław Kłos pięknie pojechali parą. Tak powinno się jeździć ,,po parowemu’’. Bieg został wygrany przez wyżej wymienioną parę 5:0. Przez cztery okrążenia nie oddali tego wyniku. Trzeci przypadek to ewenement jeśli chodzi o zawiłości taktyczne- Tomasz Gollob. Nie wiem jak można nie rozgryźć tego manewru. Tomasz Gollob wypycha zawodników drużyny przeciwnej, a jakiś zdecydowanie słabszy, żeby nie powiedzieć bardziej ogórkowy, jeździec wychodzi na lepszą pozycję. Tyle lat ten sam schemat, żeby było śmieszniej ciągle działa i nikt nie może nic poradzić. W ten magiczny sposób promował w polskiej lidze Przemysława Tajcherta (z miernym skutkiem), brata (z dużo lepszym skutkiem) oraz ostatnio Marcina Rempałę (ze średnim skutkiem). Tyle o trenerce w polskim żużlu. Wniosek z tego taki, że można być trenerem, to nie taki zasadniczy problem. Ja bardzo bym chciał. Mam nadzieję, że kiedyś jakiś prezes się zdecyduje na moją kandydaturę. Myślę, że byłoby całkiem medialne posunięcie, na swój sposób oddać zespół pod opiekę felietonisty. Tak nas krytykuje, niech pokaże co umie. Pewnie, że pokaże tylko dajcie spróbować.