Marcin Rempała i Paweł Hlib, tych zawodników brakuje od dłuższego czasu w składach drużyn PGE Ekstraligi. Obaj w wieku juniorskim zapowiadali się na dobrych zawodników światowej klasy, a już na pewno liderów drużyn ekstraligowych. Znakomite występy ligowe i w reprezentacji Polski juniorów dawały nadzieję na dalszy rozwój żużlowców.

Sezony 2004 i 2005 były dla Marcina Rempały najlepsze w jego karierze, a biegi w parze z Tomaszem Gollobem do dzisiaj są uważane za jedne z najlepszych w historii ligowego żużla. Wydawało się, że obok Janusza Kołodzieja będzie liderem tarnowskich Jaskółek, ale już sezon 2007 pokazał, że coś się załamało. Zawodnik w 8 meczach zdobył tylko 12 punktów. Sezon 2010 był ostatnim w rozgrywkach ekstraligowych, a później były już tylko starty na drugoligowych torach, których wyniki nie dawały szans powrotu do ścigania z najlepszymi.

Na koniec ubiegłego sezonu żużlowiec mówił nam, że chce się odbudować. Jego menadżer rozmawiał z klubem z zaplecza ekstraligi, ale w momencie kiedy połączono I i II ligę Rempała zdecydował się pozostać w Krośnie. - Wszystkimi sprawami kontraktowymi zajmował się mój menadżer. Chciałem jeździć w pierwszej lidze i to było najważniejsze. Potrzebuje dużej ilości startów, a nie jak to było w ubiegłym sezonie – mówi Rempała.

Były zawodnik Unii Tarnów, z którą osiągnął największe sukcesy w swojej karierze, wie jaki popełnił błąd startując z Jaskółką na plastronie, ale nie chce do tego wracać. – Było sporo czasu, aby zastanowić się nad tym, co zrobiłem źle, ale nie chcę o tym rozmawiać. Miałem problemy osobiste i na pewno brakowało mi osoby, która pokierowałby moją karierą. Teraz mam taką osobę przy sobie i wierzę w to, że będę wygrywał z najlepszymi. Nie jestem jeszcze starym zawodnikiem i cały czas chcę wrócić na tory ekstraligowe – kończy.

Sezon 2006: Unia Tarnów - Włókniarz

Paweł Hlib zakończył regularne starty w sezonie 2013, a później pomagał w parku maszyn Tomasa H. Jonassona. W rozgrywkach ligowych zadebiutował w 2002 roku. Od początku swojej kariery uważany był za niebywały talent. Pierwsze lata żużlowej kariery zdawały się potwierdzać tę tezę. W sezonie 2006 zawitał do tarnowskiej Unii i miał zastąpić kończących wiek juniora Janusza Kołodzieja i Marcina Rempałę.

- Zdarzały się pojedynki, w których pokazał się z naprawdę dobrej strony, tak jak chociażby podczas pamiętnego meczu we Wrocławiu - wspomina były trener Unii Marian Wardzała. - Kiedy zawiedli pozostali zawodnicy, to właśnie Paweł był liderem zespołu. Jednak współpraca z nim nie była łatwa. Bardzo trudno było wpłynąć na niego w jakikolwiek sposób, bo chadzał własnymi ścieżkami – dodaje Wardzała.

Co prawda wychowanek Stali nie zawojował ekstraligowych torów, jednak miał olbrzymi wkład w złoty medal, jaki wywalczyła reprezentacja Polski w Finale Drużynowych Mistrzostw Świata juniorów. Po jednorocznym pobycie w Tarnowie, Paweł zdecydował się na powrót do Stali. - Paweł to specyficzny człowiek. W trudnym momencie ten jego charakter mu nie pomógł. Często z nim rozmawiałem i przekonywałem, że jak zawodnikowi nie idzie, to musi szukać rozwiązań i w sprzęcie, i w sferze mentalnej. Załatwiłem mu nawet konsultację u najlepszego w Polsce psychologa sportowego, ale on z tej możliwości nie skorzystał - mówił trener Stanisław Chomski.

Teraz wychowanek Stali ma wystąpić w połowie marca w turnieju indywidualnym w niemieckim Wittstock.Czy zobaczymy jeszcze na torach ekstraligowych Marcina Rempałę i Pawła Hliba, czy faktycznie wyciągnęli wnioski ze swojej kariery, która może jeszcze trwać na wysokim poziomie? Przekonamy się w najbliższych sezonach.