Marek Cieślak na portalu polskizuzel ciekawie pisze o swoim trenerskim idolu Alexie Fergusonie. – Odszedł Ferguson i ta piekielnie mocna drużyna gdzieś zniknęła. Piłkarze, którzy w końcówkach spotkań gryźli trawę, przy innych trenerach zachowują się jak baranki – mówi Cieślak.

- Sportem interesowałem się od zawsze. Pamiętam czasy wunderteamu, pamiętam sukcesy siatkarzy, kolarzy, bokserów i piłkarzy. Na początku ważni byli dla mnie sportowcy, ale jak zacząłem zajmować się trenerką to zainteresowałem się mocniej tym co robili i robią szkoleniowcy. A mieliśmy wielkich trenerów, by wspomnieć Feliksa Stamma, Kazimierza Górskiego, Huberta Wagnera, Henryka Łasaka czy Jana Mulaka. Moim wzorem był jednak od zawsze sir Alex Ferguson, który przez wiele długich lat utrzymywał Manchester United na topie. Z synem często rywalizowaliśmy, bo on trzymał kciuki za Real Madryt, a ja za Manchester United. A byłem za nimi, bo przyciągała mnie osoba trenera. Czerwone Diabły za jego czasów to faktycznie były diabły. Jego charyzma i zachowanie, to co mówił, sprawiało że piłkarze daliby sobie uciąć pewną część ciała, byle tylko osiągnąć dobry wynik. Kiedyś podczas przerwy złapał buta i ze złości go rzucił. Trafił Davida Beckhama i przeciął mu łuk brwiowy. I ten Beckham nie tylko się nie obraził, ale nawet skargi nie złożył. To dowodzi, że sir Alex miał taki autorytet.

- Odszedł Ferguson, przyszli młodzi, i nagle ta piekielnie mocna drużyna gdzieś zniknęła. Piłkarze, którzy w końcówkach spotkań gryźli trawę, przy innych trenerach zachowują się jak baranki. Skład jest mocniejszy personalnie niż kiedyś, a drużyna jest słabsza. Dlatego się zastanawiam jak Zbyszek Boniek, wielki piłkarz, ale i kibic żużlowy, mówi że trener w piłce nie jest tak ważny jak piłkarze. Jasne, że zawodnik to podstawa, bo on kreuje, ale w sportach zespołowych musi być ktoś kto te wszystkie indywidualności zlepi. Najlepszy dowód to Manchester United. Był dziadek Ferguson to grali, to gryźli trawę do końca. Przyszli inni i tego nie na. Sir Alex jednak miał charakter, a jak ktoś mu podskoczył to była „suszarka” i koniec. Myślę więc sobie, że słowa Bońka trochę są podyktowane tym, że jego kariera trenerska była nieudana. Swoją drogą to jako prezes się sprawdza.

- A Manchesteru United już nie oglądam, bo to nie jest ta sama drużyna co kiedyś. Tam nie ma ducha. Tam nie ma człowieka, który potrafiłby to pociągnąć. Nie ma kogoś takiego jak Ferguson, Wagner, Górski czy Stamm. Ten ostatni brał dziesięciu na ring, patrzył na nich i mówił „ty, ty i ty”, a pozostałych odsyłał do domu. I z tych trzech, których wybrał, robił mistrzów olimpijskich. To pokazuje jak ważny jest czynnik ludzki. I on jest ważny nadal, mimo postępu naukowego. Dydaktyka to jedno, ale liczy się też człowiek.

- Żeby tylko nikt nie myślał, że tak zachwalam zawód trenera, bo myślę o sobie. Wręcz przeciwnie. Ja już mam siebie dość. Ostatnio jest mnie za dużo. Już się zaczynam bać, że otworzę lodówkę a z niej wyskoczy Cieślak.