- Ostatni kurs na instruktora sportu żużlowego zakończył się testem - pisze Marek Cieślak. - W jednym z pytań kursanci mieli odpowiedzieć czy szkoleniowiec i prowadzeni przez niego zawodnicy powinni współpracować z psychologiem. Różnie pisali, pół na pół, a ja obie odpowiedzi uznawałem.

- Nikomu bowiem nie można mówić, że musi mieć psychologa w drużynie. Z drugiej strony żyjemy w XXI wieku i nie można też mówić, że takiej gałęzi nauki w tym sporcie nie potrzebujemy. Współpraca z psychologiem ma jednak sens pod pewnymi warunkami. Trzeba ją prowadzić umiejętnie, psycholog musi być dobry i musi mieć jako takie pojęcie o specyfice żużla.

- Na wykładach mówiłem kursantom, żeby sobie psychologa wychowali, żeby wzięli kogoś zaufanego, rozmawiali z nim, bo na takiej dyskusji obie strony mogą tylko i wyłącznie skorzystać. Poza tym psycholog jest bardziej potrzebny trenerowi niż drużynie. Kiedyś rozmawiałem z ministrem, byłym trenerem tenisa stołowego Adamem Gierszem i to on mi powiedział, że jego zdaniem to szkoleniowiec potrzebuje psychologa. Trochę pomyślałem i wiem, że on ma całkowitą rację. 10 lat współpracowałem z psychologiem Janem Supińskim. Dyskutowaliśmy na różne tematy. Mówiliśmy o zawodnikach, o ich zachowaniach, a on mnie rozładowywał psychicznie, bo w końcu trener ma większe obciążenie niż żużlowcy, którzy mają te swoje pięć biegów i trochę nerwów przed zawodami.

- Wiem co mówię, bo też to przerabiałem. Była chwila stresu, ale jak się odpalało silnik to wszystko mijało. Tymczasem trener przeżywa na okrągło. Wie, że ten ma doła, że tamten ma kłopot ze sprzętem, a jeszcze innemu w domu się nie układa. Do tego dochodzi tor, analiza przeciwnika, bo trzeba znaleźć jakiś sposób, żeby z nim wygrać. Potem stres przez piętnaście biegów i tak na okrągło. Trener musi być odporny, a psycholog może mu pomóc w tym, żeby spojrzał na problem innym okiem.

- Jeśli chodzi o sam mecz to tu już w ogóle nie widzę miejsca dla psychologa. Taktyki nie wyjaśni, przy sprzęcie nie pomoże, nie powie zawodnikowi jakie błędy popełnia. Tu trener musi być psychologiem i to kolejny dowód na to, że taki specjalista jest bardziej potrzebny trenerowi. Szkoleniowiec mając doświadczenie wielu rozmów będzie wiedział, który zawodnik potrzebuje wyciszenia, a który pobudzenia przed startem. Będzie też wiedział jak rozładować stres, na czym powinien skupić się zawodnik przed i podczas wykonywania zadania, jakie myśli odrzucić, co robić, kiedy nie idzie, gdy sędzia wykluczył.

- I taka generalna uwaga na koniec. Psychologa, z którym się współpracuje trzeba lubić. Musi być nić zaufania i sympatii, bo jak się przebywa w towarzystwie osoby, za którą się nie przepada to jest mowa-trawa.