Dosyć szybko, bowiem ledwie po jednym sezonie, Mateusz Borowicz zdecydował się opuścić ekipę Włókniarza Częstochowa. Plany przedsezonowe były inne, ostatecznie wyszło zupełnie coś innego. Kontuzja, brak startów, ciągłe problemy sprzętowe podczas treningów sprawiały, że w głowie "Borówy" pojawiały się różne myśli.

22-latek kontrakt z Włókniarzem podpisywał, gdy ten jeszcze znajdował się w Polskiej 2. Lidze Żużlowej, przed połączeniem dwóch niższych klas rozgrywkowych. Otwarcie mówił, że niezależnie od tego w której lidze "biało-zieloni" wylądują, jego cieszy fakt i możliwość jazdy dla częstochowskiej publiczności, a macierzysty klub jest idealnym miejscem, by rozpocząć przygodę z wiekiem seniora. Chciał dawać z siebie wszystko, by zdobywać jak najwięcej punktów. Do teamu Borowicza dołączył Jordan Jurczyński, który opiekował się motocyklami zawodnika. Niestety, rozpoczęło się od kiepskiego występu w Pile. Ze zmiennym szczęściem wiodło się w sparingach. Lepsze występy były przeplatane słabszymi. Niestety, ciągłe problemy sprzętowe i nie napawały go optymizmem. Przyszedł jednak ćwierćfinał Indywidualnych Mistrzostw Polski. Borowicz rozpoczął świetnie, od dwóch indywidualnych zwycięstwo, aczkolwiek drugiej trójki do mety nie dowiózł. Na jednym z łuków doszło do ostrego kontaktu "Borówy" z Patrykiem Dolnym. Efekt? Pierwszy z nich traci panowanie nad motocyklem, uderza w bandę, siłą uderzenia przelatuje nas pas bezpieczeństwa i kończy te zawody wizytą w szpitalu.

Po szczegółowych badaniach okazuje się, że u częstochowskiego zawodnika doszło w jednej dłoni do złamania, a w drugiej dłoni do pęknięcia jednej z kości. Na tor udało się wrócić po miesięcu, a do ścigania po półtora miesiąca. Powrót świetny. 10 punktów z dwoma bonusami i gdyby nie defekt, byłby komplet w Rawiczu. Dzień później, dziewięć punktów w Memoriale im. Idzikowskiego i Czernego. Gdy wydawać się mogło, że zawodnik wraca na właściwą ścieżkę, kolejna wpadka. Przeciwko łotewskiemu Daugavpils ledwie jeden punkt i kolejne odsunięcie od składu ligowego. Sztab szkoleniowy dał kolejną szansę w lipcu, w starciu przeciwko Polonii Bydgoszcz. Kolejny dobry występ 6+3, a następnie 10 punktów w II rundzie Młodzieżowych Drużynowych Mistrzostw Polski. Niestety, w Nice PLŻ już naszego rozmówcy nie ujrzeliśmy. Najlepszemu juniorowi pierwszej ligi z sezonu 2015 udało się jeszcze, zdobyć 11 punktów w ostatniej rundzie MDMP, zająć 5 miejsce w Memoriale Adi'ego Funka i zdobyć Wicemistrzostwo Śląska Młodzieżowców w Świętochłowicach. Szybko postanowił po sezonie podjąć decyzję o odejściu z klubu. Związał się z drugoligowym PSŻ-em Poznań, gdzie na papierze wydaje się, że powinien być liderem drużyny i czołowym zawodnikiem Polskiej 2. Ligi Żużlowej.

– Zdecydowałeś się podjąć rękawicę i chcesz się odbudować od startów w drugiej lidze. Wydaje się, że na papierze możesz być tam jednym z czołowych zawodników. Pozostaje jedynie dobry start, trzymać gaz i uciekać rywalom.
– Chcę odbudować swoją formę. Mam coś do udowodnienia! Zarówno sobie, jak i tym, którzy we mnie zwątpili bądź też mnie skreślili.
– Co zadecydowało o tym, że wiążesz się z PSŻ-em Poznań?
– Pamiętam pierwszą rozmowę z Prezesem Arkadiuszem Ładzińskim. Poczułem, że to będzie to, że Poznań jest dla mnie odpowiednim miejscem, w którym będę się czuł dobrze, niczym jak w domu.
– Co wiesz o tamtejszym tym obiekcie?
– Bardzo lubię długie tory. Jednym z czynników, który zadecydował o kontrakcie, jest właśnie ten tor. Lubię długie owale. W ubiegłym sezonie miałem okazję tutaj jeździć i byłem bardzo pozytywnie zaskoczony (13 października 2015 roku rozegrano w Poznaniu V rundę MIM Wielkopolski. Mateusz wywalczył 12-ście punktów i zajął 4 miejsce – dop. aut.).
– Czy zdradzisz skąd jeszcze miałeś oferty?
– Propozycji było wiele. Nie chciałem jednak popełnić błędu i wybrać klubu, w którym czułbym się źle, nie miałbym szans na regularne starty.
– PSŻ Poznań zbudował dosyć ciekawy team. Oprócz Ciebie jest Adam Strzelec, Marcel Kajzer, Daniel Pytel czy nieobliczali obcokrajowcy.
– Skład może naprawdę zaskoczyć i sprawić niejedną niespodziankę. Jedno jest pewne, łatwo skóry nie sprzedamy i mamy zamiar odebrać punkty niejednemu faworytowi.
– Włodarze Klubu stawiają przed Tobą jakieś konkretne cele, zadania? A może Ty sam już wyznaczasz sobie jakiś minimalny próg, poprzeczkę?
– Dla włodarzy nie ma ciśnienia na wynik, głównym celem i założeniem jest robić dobry żużel, za każdym razem. Ma on cieszyć kibiców, którzy zawitają na Golęcin w danym dniu. Ja także za dużo nie nakładam na siebie. Jedynie tak jak ci powiedziałem, chcę jeździć regularnie i udowodnić co nieco paru niedowiarkom. Jeśli uda się awansować do play-off to na pewno będzie to super sprawa.
– Nie wiem czy możemy rozmawiać o tym publicznie, ale po sezonie mówiłeś mi wprost – „Chyba skończę karierę. To nie ma sensu”. Jeden nieudany rok może aż tak zdemotywować zawodnika do dalszej jazdy?
– Moje ostatnie dwa sezony były strasznie nieudane. Wiadomo, jest to drogi sport i jeśli chcemy się ścigać, trzeba cały czas inwestować. Zostałem najlepszym juniorem Nice PLŻ, klub jednak upadł i pieniędzy nie dostałem. Co za tym idzie, nie miałem pieniędzy na remonty.
– Później pojawił się pomysł wyjazdu do Wielkiej Brytanii, porzucenia polskiej licencji i regularnej jazdy w klubie z Championshipp. Ostatecznie tego pomysłu nie realizujesz. Sam zrezygnowałeś?
– Długo się nad tym zastanawiałem, to prawda. Ostatecznie zdecydowałem się ten pomysł odpuścić, wybić sobie z głowy.
– Mimo niezbyt dużej ilości startów, mogłeś liczyć na wsparcie sponsorów i najbliższych. To chyba niezwykle ważne?
– Zgadza się. Tutaj należą się ogromne podziękowania i słowa uznania, dla sponsorów, całego teamu. Gdyby nie oni, gdyby nie pomoc wszystkich, sezon skończyłby się dla mnie zdecydowanie szybciej.
– Wracając jeszcze do zagranicznych wojaży. Planujesz jakieś kontrakty w ligach zagranicznych w sezonie 2017?
– Na pewno byłoby fajnie gdzieś podpisać kontrakt. Czy się uda? Zobaczymy co czas przyniesie.

– Dziękuję Ci Mateuszu za rozmowę. Teraz jest twoje pięć minut, możesz coś od siebie przekazać kibicom PSŻ-u.
– Witam wszystkich bardzo serdecznie. Mam nadzieję, że swoją postawą na torze Was nie zawiodę. Liczę także na Wasze wsparcie na Golęcinie. Trzymajcie się, do zobaczenia na wiosnę!