Ole Olsen był świetnym zawodnikiem, większość kibiców kojarzy jednak Duńczyka z roli dyrektora Speedway Grand Prix, działacza FIM i szefa firmy Speed Sport, która układa jednodniowe tory. Jako dyrektor cyklu był apodyktyczny i co rusz się z kimś spierał.

Nawet z rodakami nie potrafił się dogadać, miał ostry konflikt z Nickim Pedersenem. Jednak nie wszystko co robił, było złe. – Jak miałem kłopot z Wybrzeżem i polską federacją, to Ole mocno mnie wspierał – przypomina były uczestnik Grand Prix Krzysztof Cegielski. – Poprzez FIM naciskał na Polski Związek Motorowy i bardzo mi tym pomógł. Uratował moją karierę – przekonuje.

Polacy z miast organizujących Grand Prix także ciepło wspominają Olsena. – Początkowo był nieufny, sprawdzał, czy w nocy nie preparowaliśmy toru pod polskich zawodników – mówi Leszek Tillinger. – Z czasem zmienił nastawienie. Praca z nim była przyjemnością. Był otwarty na sugestie i zawsze profesjonalnie przygotowany – podkreśla działacz z Bydgoszczy.

Bardzo złe opinie Olsen zaczął zbierać, kiedy zabrał się za robienie jednodniowych torów. Nikt nie wie, jak to się stało, że wskazano akurat na niego. Niby miał kwalifikacje, bo wybudował obiekt w Vojens, o którym nikt nie powie złego słowa. Tymczasowe mu jednak nie wychodzą. – Swego czasu w Cardiff zrobił tor, na którym łuki były pochylone w odwrotną stronę. Banda była niżej niż krawężnik – wspomina Cegielski. – Wiele razy robione przez niego tory to była masakra – ocenia trener Marek Cieślak. – Wystarczy wspomnieć Gelsenkirchen, gdzie stało się to samo co w Warszawie – wraca do przeszłości Tillinger. – Zgubiła go rutyna – podsumowuje Cieślak.

Olsen jest myśliwym. Kiedyś często przyjeżdżał do Borów Tucholskich polować na grubego zwierza. – Często udawało mu się ustrzelić rogacza – zdradza Tillinger. – Kiedyś byłem z Olem na polowaniu jako tłumacz. Trafił małego dzika – wspomina Zenon Plech. W sobotę duński łowca zrobił jelenia z organizatorów Grand Prix.