Nie tak dawno zawodnik ZKŻ Kronopol Zielona Góra Piotr Protasiewicz powiedział, że przedstawi specjalne oświadczenie, w którym przedstawi jak przebiegały rozmowy kontraktowe dotyczące jego startów w sezonie 2007. Poniżej przedstawiamy treść tego oświadczenia. Szanowni Państwo

To, że zmieniłem barwy klubowe i wróciłem do klubu w Zielonej Górze stało się faktem w ubiegłym tygodniu. Od tego czasu, a właściwie od czwartku, gdy publicznie ogłosiłem, ze opuszczam Polonię Bydgoszcz stałem się obiektem niewybrednych ataków ze strony mediów, kibiców i działaczy bydgoskich. Czuję się zszokowany tym, co się wokół mnie dzieje, a przede wszystkim poziomem części ataków wymierzonych w moją osobę. Podczas mojej dotychczasowej kariery sportowej nikt nie nazywał mnie „kłamcą”, „oszustem”, „szczeniakiem”, czy „prostakiem”. Takie epitety padły z ust działaczy bydgoskiej Polonii, którzy pod wpływem emocji próbowali chyba w ten sposób odwrócić uwagę od siebie, od błędu, jaki popełnili, informując zbyt pochopnie o niemalże podpisanym już kontrakcie ze mną , zanim ja zdążyłem podjąć ostateczną decyzję.

Nikt nie ma prawa twierdzić ,że okłamałem i oszukałem klub bydgoski oraz kibiców. Jest to podłe oszczerstwo , wobec którego nie mogę pozostać obojętny .

Lektura prasy, portali internetowych i korespondencji mailowej z ostatnich kilku dni utwierdziły mnie w przekonaniu, że wokół mnie dzieje się coś, czego nie powinienem biernie akceptować. Stąd moje dzisiejsze oświadczenie, w którym postaram się przybliżyć Państwu faktyczny przebieg wydarzeń z najbardziej gorących dni ubiegłego tygodnia.

Przede wszystkim chcę podkreślić, że zmiana barw klubowych to jest zmiana pracodawcy. Tylko i aż! Nie zmieniam jednak miejsca zamieszkania, bo tu w Bydgoszczy będę mieszkał i żył nadal. Tak, jak dotychczas. Tu mieszka moja rodzina i stoi mój dom. Nie zapominam o tym.

U podstaw decyzji o zmianie barw klubowych legły kłopoty z dopięciem spraw związanych z budżetem sponsorskim, na które natrafiłem w Bydgoszczy. Tym bardziej dotkliwie odczuwam ostatnie, obraźliwe dla mnie, epitety, którymi mnie obrzucono. Godzą one w moje dobre imię, jako sportowca, ale także w moich sponsorów. Tych, którzy są ze mną teraz, ale także tych, z którymi mam nadzieję współpracować w przyszłości.

Pragnę podkreślić, że w rozmowach z działaczami Polonii nigdy nie potwierdziłem, że ustaliliśmy już wszelkie kwestie kontraktowe i nasza umowa jest gotowa do podpisania przez obie strony. Cały czas rozmawialiśmy ustalając te sprawy. Doszliśmy do porozumienia w sprawie kontraktu, jako umowy typowo sportowej, ale były w nim jeszcze punkty, których nie zdołaliśmy uzgodnić. Zgadzaliśmy się w sprawach dotyczących finansów, długości kontraktu i innych warunków określających sprawy typowo sportowe. Nie udało mi się skonsultować miejsc, powierzchni i budżetu moich sponsorów indywidualnych w kontekście ustaleń i limitów okreslonych przez klub. Przecież musiałem to wszystko sprawdzić i uzgodnić z tymi firmami. W tej sprawie prosiłem o zwłokę i chciałem ją skonsultować ze sponsorami. Całość - co nie jest tajemnicą – wiąże się bezpośrednio z budżetem, którym miałem dysponować na starty i przygotowanie się do nich w nadchodzącym sezonie.

Pozwólcie, że przedstawię faktyczny przebieg ostatniej fazy rozmów kontraktowych. Tych czterech dni, które zdecydowały o wszystkim, co teraz działacze starają się zrzucić na moje barki zasypując mnie obelgami. W poniedziałek spotkałem się w klubie z panami Tillingerem i Sawarskim. Towarzyszył mi pan Marek Stachowicz, szef firmy Pentel - mojego wieloletniego sponsora, który służył mi radą. Podczas spotkania ustaliliśmy sportową część umowy kontraktowej. Wynagrodzenie i moje obowiązki określone w niej w pełni mi odpowiadały, natomiast zatrzymaliśmy się na kwestii sponsorów, o której wspomniałem już wcześniej. Trzeba, by Państwo wiedzieli, że zgodnie z ustaleniami działaczy Ekstraligi wszystkie kontrakty mają w przyszłości wyglądać bardzo podobnie, więc na razie był to taki „sztampowy” kontrakt. Należało go dopasować do naszych ustaleń. W tej sprawie spotkałem się z panem Leszkiem Tillingerem we wtorek. Wyjaśniliśmy kilka spornych kwestii i poprosiłem o przesłanie gotowej, przepisanej wersji umowy, a właściwie jej projektu. Powtarzam, że nie powiedziałem w klubie, że mamy wszystko ustalone i podpisujemy kontrakt! Chciałem to skonsultować ze sponsorami - spotykałem się, zresztą, tego dnia z szefem firmy Marwit - a zależało mi bardzo także na opinii firmy Pentel. Pan Stachowicz był jednak na wyjeździe służbowym, a powrót z Warszawy planował na środę wieczorem. Projekt kontraktu został przysłany do mnie mailem w środę około 10 rano. Miałem się zapoznać z tą wersją i ewentualnie zwrócić uwagę na szczegóły wymagające dodatkowych ustaleń. Przed południem pojechałem z Oliwią na badania do szpitala, a na 16 byłem umówiony na spotkanie z kolejnym sponsorem - prezesem firmy Domar. Chciałem przekazać mu podziękowania za dotychczasowe wsparcie i porozmawiać o planach na przyszły rok. Jeszcze przed wyjazdem do Domaru zadzwonił z Zielonej Góry pan Robert Dowhan składając mi ostateczną propozycję startów. Miałem ją przemyśleć do następnego dnia. Gwarantował w niej korzystne rozwiązanie kwestii sponsorskich, ale…. zgodnie z założonym planem dnia pojechałem do Domaru. Około 19.00 zadzwoniłem do pana Leszka Tillingera przekazując mu, że moje sprawy sponsorskie nie układają się najlepiej i prosiłem o czas do czwartku na przemyślenie tego problemu. Później, koło 20.30 w hali Polonii grałem mecz w piłkę nożną, co - proszę zwrócić uwagę - jest kolejnym dowodem na to, ze nie mogłem być tego dnia w Zielonej Górze! Do domu wróciłem przed 23.00 i zacząłem poważnie rozważać obie oferty. Stwierdziłem, że propozycja z Zielonej Góry załatwia i porządkuje sprawy sponsorów indywidualnych. Zapewniała mi bardzo znaczące wsparcie sponsorów gwarantowane przez klub, czego nie mogli mi zaproponować działacze w Bydgoszczy, a także doskonałe warunki współpracy z firmami, które wspierały mnie dotychczas. To był długi wieczór… O 3.18 wysłałem sms-a do pana Dowhana, że przyjeżdżam rano do Zielonej Góry. Ruszyłem już przed 6.00, a towarzyszył mi - wbrew temu, co podobno „widzieli na własne oczy” niektórzy nie brat, Grzegorz, który tego dnia pracował w warsztacie, a tata. Mniej więcej w południe podjąłem ostateczną decyzję. Chcę podkreślić, że działacze z Zielonej Góry chcieli podpisanie kontraktu sfinalizować w pierwszych dniach grudnia, lecz ja z kolei nalegałem, by mieć to już załatwione i w spokoju przygotowywać się do startów, a poza tym nie blokować żadnych ruchów działaczom Polonii! Zadzwoniłem do Bydgoszczy i poinformowałem pana Tillingera o moim postanowieniu. Dowiedział się o tym jako pierwszy, a po kilkunastu minutach na mojej stronie internetowej pojawiła się informacja na ten temat. Kontynuowałem rozmowy w Zielonej Górze i w końcu w piątek o 10.30 podczas konferencji prasowej podpisałem kontrakt. To wszystko.

Doskonale rozumiem, że słowa, które padły i padają pod moim adresem są wynikiem emocji i mam nadzieję, że autorzy epitetów, a w tym działacze, ochłoną i znajdą sposób i odwagę, by ocenić tę sytuację obiektywnie. Szanuję i szanowałem zawsze kibiców klubów, które miałem przyjemność reprezentować w mojej dotychczasowej karierze, a Bydgoszcz zajmuje w niej bardzo ważne miejsce. Jest we mnie także szacunek do reprezentowanych barw i klubów. Zmiana barw klubowych jest jednak wpisana w charakter współczesnej rywalizacji w profesjonalnym sporcie. To właśnie stało się moim przypadku, ale jak powiedziałem wcześniej zmieniam klub, a nie miasto. To w barwach Polonii zostałem Indywidualnym Mistrzem Polski i zdobyłem tak wiele medali, pucharów i wyróżnień. To we mnie zostanie.

Ze sportowym pozdrowieniem
Piotr Protasiewicz