Po odpokutowaniu rocznej kary za stosowanie dopingu, Patryk Dudek wraca do ścigania. 9 sierpnia w PGE Ekstralidze jego Falubaz zmierzy się na wyjeździe ze Stalą Gorzów. - Już nie mogę się doczekać swoich pierwszych zawodów po rocznym zawieszeniu za doping - mówi Patryk.

Dariusz Ostafiński: Jak się pan czuje? I jak mamy rozumieć ten uśmiech na twarzy?
PATRYK DUDEK: Czuję się bardzo dobrze. A uśmiech stąd, że już nie mogę się doczekać swoich pierwszych zawodów po rocznym zawieszeniu. Na tym się skupiam. Jeszcze nie wiem, czy trener mnie wystawi, ale jeśli już pojadę w Gorzowie, dam z siebie wszystko. Chciałbym bardzo dobrze wejść w sezon, najlepiej tak jak Darcy Ward. I coś panu powiem. Dla mnie ten wywiad jest bardziej stresujący, niż spotkanie ze Stalą. Cała medialna otoczka to nie dla mnie. Nie przepadam za tym, trudno składa mi się słowa. To już wolę meczową presję. Zresztą wydaje mi się, że kibice mi wybaczą jeśli zawody będą nieudane.

Liczy pan na pozytywne przyjęcie.
PATRYK DUDEK: Kibice z Zielonej Góry zaczepiają mnie od pewnego czasu, pytają kiedy wrócę i to jest miłe. Odbierają mnie pozytywnie, więc wiem, że bez względu na wszystko, powinno być dobrze. Wierzę też, że uda mi się zapełnić trybuny stadionu Falubazu. Wielu moich kibiców przestało chodzić, kiedy mnie zawieszono. Liczę, że wrócą. W pierwszym meczu w Gorzowie przywitają mnie jednak nie tylko kibice zielonogórscy, ale i gorzowscy. Pewnie znajdą się tacy, którzy będą chcieli mnie zwyzywać, którzy wytkną mi doping, ale będę musiał tego spokojnie wysłuchać, przeżyć. Z drugiej strony, w Gorzowie zawsze było bardzo ciężko, więc jeśli teraz od razu wpadnę na taką minę, to potem będzie już z górki.

Ma pan do kogoś żal?
PATRYK DUDEK: Do siebie mam żal o to, że nie dopilnowałem wszystkich spraw. Skupiałem się tylko na jeździe, a wątki poboczne kompletnie mnie nie obchodziły. Zaufałem pewnym ludziom i z tego powodu zagubiłem się oraz pogubiłem. Nie było jednak powodu, żeby im nie ufać. Nikt nigdy nie mówił, że w żużlu jest doping. Nie zdawałem sobie sprawy, że jest jakiekolwiek zagrożenie podczas spożywania odżywek. A miałem co najmniej osiem kontroli w karierze i nigdy nie było żadnego problemu.

Słyszałem, że wtedy w Gorzowie do kontroli antydopingowej był wyznaczony Aleksander Łoktajew, a pan poszedł w zastępstwie, bo Ukrainiec miał wypadek w 14. biegu i musiał jechać do szpitala.
PATRYK DUDEK: Nie znam tej historii. Pamiętam tylko, że wtedy strasznie się spieszyłem, bo następnego dnia miałem zawody w lidze szwedzkiej. Nie miałem nic do ukrycia, więc gnałem, żeby szybko to załatwić i jechać na kolejne spotkanie.

Czy nie czuje się pan królikiem doświadczalnym? Na pańskim przykładzie całe żużlowe środowisko zbiera wiedzę o dopingu.
PATRYK DUDEK: To fakt, że dzięki mojemu doświadczeniu reszta zaczęła uważniej sprawdzać skład odżywek, zaczęła się tym tematem interesować. Pojawił się w klubach system, który pozwala zawodnikom stwierdzić co mogą wziąć a czego nie. Nie tak dawno dowiedziałem się, że nie mogę zażywać ibupromu, bo tam są niedozwolone substancje. Mój przypadek sprawił, że teraz o dopingu mówi się więcej, rośnie świadomość, więc w tym sensie jestem królikiem doświadczalnym. Mnie samego ta lekcja wiele nauczyła. Kolegom mogę poradzić, żeby bardzo, ale to bardzo uważali na odżywki ze Stanów Zjednoczonych, bo są błędy w tłumaczeniach tego, co jest napisane na etykietach. Kolejna sprawa to przepisy antydopingowe. Trzeba je śledzić, bo często się zmieniają. Zaraz po zawieszeniu dogłębnie analizowałem regulamin, myślałem, że wiem wszystko, ale od stycznia tego roku wiele rzeczy się zmieniło i nauka zaczęła się od początku.

Co pan pomyślał, kiedy dotarł komunikat, że w pańskim organizmie jest zabroniony środek, czyli metyloheksanamina?
PATRYK DUDEK: To było jak ścięcie z nóg. Przecież nie po to ciężko zasuwałem przez sześć lat, nie po to się rozwijałem, żeby spotkało mnie coś takiego. Robiliśmy z rodzicami wszystko, żeby moja kariera była jak najlepsza, a tu szok, bo nagle okazało się, że jakaś substancja, nie wiadomo skąd, znalazła się w moim organizmie. Pamiętam, że tata mnie wtedy pytał czy zrobiłem coś głupiego. Uspokoiłem go, że nic takiego nie miało miejsca, ale zostaliśmy z kłopotem.

Nie miał pan żadnych podejrzeń?
PATRYK DUDEK: Nie pamiętam, co wtedy pomyślałem i czy kogoś o coś podejrzewałem. To było tak dawno. Zresztą w ostatnich miesiącach zrobiłem naprawdę wiele, żeby o tym wszystkim zapomnieć. Kiedy uświadomiłem sobie, że będę zawieszony, zacząłem robić wszystko, żeby znaleźć inne zajęcie. Zacząłem nadrabiać zaległości w szkole. Zdałem maturę z matematyki. Wcześniej nie miałem czasu, bo egzamin wypadał w dniu zawodów ligi szwedzkiej.

Co jeszcze dał panu rok przymusowego odpoczynku od żużla?
PATRYK DUDEK: Miałem dużo czasu na refleksję. Postawiłem przed sobą nowe wyzwania. To się przełożyło na bardzo solidnie przepracowaną zimę, na wiele ćwiczeń w sali akrobatycznej i mocne przygotowanie sprzętowe. Jestem dzięki temu nastawiony superoptymistycznie i poukładany. Wiem na co mnie stać.

Nie miał pan chwili zwątpienia?
PATRYK DUDEK: Traktowałem swoje zawieszenie jak kontuzję. Zawodnicy łamią nogi, ręce i znikają na wiele miesięcy. Tak o sobie myślałem. To była taka taktyka, żeby się nie zdołować. A kiedy pojawiały się czarne chmury, gnałem do kuchni, bo stanie nad garami niesamowicie mnie odprężało. I są plusy, bo potrafię zrobić dobrą chińszczyznę i dania mięsne z warzywami. Jestem lepszy od ojca, bo on nie umie gotować wcale.

Mówi się, że kariera Dudka nabrałaby rozpędu, gdyby odstawił na bok rodziców i stanął mocniej na własnych nogach?
PATRYK DUDEK: Nie wiem czy byłoby mnie stać na dwóch mechaników, menedżera i kogoś od PR-u, bo te obowiązki wykonują teraz rodzice. Poza tym jest mi z nimi dobrze. I dziwię się, że ktoś to rusza, skoro nie tylko ja mam rodzinny team. Tak samo ma Bartek Zmarzlik, Maciek Janowski czy bracia Pawliccy. Ich nikt się nie czepia. I ja też bym chciał, żeby ludzie dali rodzicom spokój, żeby skończyło się to gadanie o mamie, że niby ostro negocjuje kontrakty. Nie chcę kolejnych łatek. Ja już mam jedną przyczepioną i to wystarczy.

Jak się pan czuł wyjeżdżając na tor pierwszy raz po długiej przerwie?
PATRYK DUDEK: Normalnie. Nie czułem żadnego dyskomfortu. Gdzieś przeczytałem, że kiepsko u mnie z momentem startowym, ale to nie tak. Nie lubię płakać, tłumaczyć się, ale ta opinia ma związek z tym, że w Ostrowie startowałem z kiepskich pól i miałem obok siebie świetnie dopasowanych do toru braci Szczepaniaków. Gdy jadę nie mam żadnych problemów. Sprzętowo też nie powinno być źle. Mój tuner Jan Andersson robi ostatnio dobre silniki, więc mam nadzieję, że puszczę sprzęgło i pognam do przodu. Będę miał motocykl, na którym mogę się ścigać. To mnie teraz interesuje. Chcę natomiast zapomnieć o tym, kiedy jeździłem z rodzicami na posiedzenia Głównej Komisji Sportu Żużlowego jak na skazanie. Nie chce mi się już gadać o sprawach związanych z dopingiem. Wiem, że ludzie się tym interesują i chcą wiedzieć więcej, ale ja nie mogę się ciągle tylko tłumaczyć. Świadomie niczego złego nie zrobiłem. Zostałem ukarany, bo takie są przepisy i trudno. Już o tym nie myślę. Zostawiam przeszłość za sobą i zaczynam zapisywać nową, czystą kartkę w swoim życiu. Ten wywiad jest pierwszym i ostatnim, w którym mówię o dopingu i zawieszeniu.