Im więcej wydasz, tym większą dasz sobie szansę na złoto - to dobra rada dyrektora firmy zarządzającej Grand Prix dla zawodników biorących udział w cyklu, Paul Bellamy. - Grand Prix było jednym z wielu, które organizowaliśmy w Polsce i jedynym, które ma jakąś skazę. Przeważająca większość imprez zakończyła się wielkim sukcesem organizacyjnym i sportowym.

Na jakim etapie są negocjacje dotyczącego organizacji Grand Prix na Stadionie Narodowym w Warszawie?
- W ubiegłym tygodniu odbyła się kolejna tura negocjacji z Polskim Związkiem Motorowym. Po nich jestem optymistą, ale o konkretach opowiem, jak podpiszemy dokumenty.

A jest w ogóle sens organizować trzy rundy Grand Prix w Polsce? Przecież trybuny w Bydgoszczy były puste. Marketingowo to słabe rozwiązanie.
- Absolutnie się z tym nie zgadzam. W cyklu Moto GP cztery rundy odbywają się w Hiszpanii, więc trzy GP na żużlu w Polsce to nie jest przesada. Bydgoszcz nam nie wypaliła, ale wiele spraw się na to złożyło. To Grand Prix było jednym z wielu, które organizowaliśmy w Polsce i jedynym, które ma jakąś skazę. Przeważająca większość imprez zakończyła się wielkim sukcesem organizacyjnym i sportowym. Nie można z powodu brak frekwencji na jednych zawodach mówić, że cała strategia jest zła. Marketingowo trzy rundy w Polsce też się bronią.

Jednak Grand Prix to mistrzostwa świata, nie mistrzostwa Polski. Dużo lepiej, zamiast trzeciej rundy w Polsce, byłoby zrobić zawody w Niemczech, Rosji lub Francji.
- Też uważam, że rozszerzenie Grand Prix o inne państwa byłoby dobre, ale trzeba jeszcze znaleźć odpowiednie miejsca. Niemcy i Rosja to właściwy kierunek, bo to kraje z żużlowym dziedzictwem. Prowadzimy tam wiele rozmów z potencjalnymi organizatorami. Delegacja z Togliatti odwiedziła nas podczas turnieju Grand Prix w Pradze. Rozmowa z Rosjanami pozwala nam z optymizmem patrzeć w przyszłość.

A większe wyjście poza Europę, światowa ekspansja, jest możliwa? Grand Prix zyskałoby nowy wymiar, gdyby w jednym sezonie odbyły się zawody w Australii, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych.
- Nie powiem, że o tym nie marzymy, ale to ogromne wyzwanie finansowo-logistyczne. Przetransportowanie zawodników, ich teamów, sprzętu i wszystkich osób pracujących przy organizacji turnieju pochłania dużo czasu i pieniędzy. Wiele się jednak nauczyliśmy dzięki trzem rundom w Auckland. Mając to doświadczenie będziemy próbowali iść dalej. Mam nadzieję, że już niedługo będziemy mogli pochwalić się nowym turniejem poza Europą.

Na europejskim podwórku ciągle nie są uporządkowane wasze sprawy z One Sport, które organizuje mistrzostwa Europy. Zimą był ostry konflikt.
- W moim przekonaniu nie ma żadnego konfliktu. Mistrzostwa Europy od wielu lat są w kalendarzu i to stały element europejskiego rynku żużlowego. A One Sport należą się pochwały, bo w ciągu dwóch lat poprawiło organizację samej imprezy, co przecież jest w interesie FIM. Jeśli natomiast chodzi o pogodzenie SEC i GP, to myślę, że warto byłoby to urządzić na takich samych zasadach jak w innych sportach motorowych, gdzie mistrzostwa Europy są takim naturalnym zapleczem i przedsionkiem do mistrzostw świata. Jesteśmy w trakcie rozmów z FIM na temat przyszłości żużla i szans na znalezienie wspólnego języka z organizatorami mistrzostw Europy.

Z zawodnikami, którzy skarżą się na małe premie w Grand Prix też znajdziecie wspólny język?
- Żużlowcy, którzy startują w mistrzostwach świata, mają więcej pieniędzy z tego powodu, że mogą nazwać siebie uczestnikami Grand Prix. To jest marka, która sprawia, że więcej zarabiają, więc nie powinni się aż tak bardzo skarżyć. Zresztą płacimy nie tylko za miejsca. Każdy zawodnik dostaje od nas 12 tysięcy dolarów na przygotowanie sprzętu do startu w Grand Prix.

W Polsce mówi się o wprowadzeniu przepisu zakazującemu zawodnikom startu w więcej niż dwóch ligach. Brak takiego ograniczenia powoduje, że grupa kilkudziesięciu żużlowców objeżdża wszystkie ligi i blokuje miejsce młodym zawodnikom, którzy nie mają się gdzie rozwijać.

- Nie wiem, jak i czy można to zmienić. Natomiast jestem przeciwnikiem takiej regulacji, która zakazywałaby żużlowcom jazdy w większej liczbie lig. Oni mają prawo zarabiać na życie i nie wolno im tego zabierać. Natomiast kibicom żużla w Anglii, Szwecji, Danii czy Polsce nie można powiedzieć, że w tym roku nie zobaczą u siebie kilku najlepszych zawodników na świecie.

Mówi się, że turniejów Grand Prix jest za dużo. Padają propozycje, żeby cykl zmniejszony do sześciu, góra ośmiu imprez, był tylko dodatkiem do jednodniowego finału mistrzostw świata.
- Wszystko jest możliwe. Jeśli jednak chcecie znać moje zdanie, to ja bym niczego nie zmieniał. Mistrzostwo świata wywalczone w dwunastu rundach ma swoją wartość. Jeśli zawodnik może powiedzieć, że zapracował na tytuł w tylu imprezach i w tak długim czasie, to znaczy, że na to złoto sobie zasłużył bardziej niż ktokolwiek. A przy jednodniowym finale żużlowiec może mieć problem sprzętowy, który zrujnuje wiele miesięcy przygotowań. Grand Prix jest bardziej sprawiedliwe i nie ma w nim przypadku.

Ostatnio żużel mocno się zmienia. Zawodnicy mówią jednak, że nowe tłumiki i tytan niszczą ten sport, że drenują ich kieszenie, a jazda w Grand Prix kosztuje od 125 do 150 tysięcy euro rocznie.
- Nie mam dostępu do danych finansowych związanych z wydatkami, ale jak walczysz o tytuł mistrza świata, to musisz mieć sprzęt z najwyższej półki. Im więcej wydasz, tym większą dajesz sobie szansę na złoto. Zresztą nie mówmy wyłącznie o motocyklu i częściach, bo na sukcesy pracują też ludzie. Chcąc być mistrzem, musisz się otoczyć najlepszymi specjalistami. Inna sprawa, że żużel faktycznie jest za drogi i trzeba coś zrobić, żeby zmniejszyć koszty.

A myśleliście o tym, żeby wzorem Formuły 1, przerobić trening na kwalifikacje czasowe?
- To jest bardzo dobry pomysł i na pewno coś, nad czym się zastanowimy. Już od jakiegoś czasu szukamy sposobu na uatrakcyjnienie treningów. Dużo też pracujemy nad tym, by zgodnie z sugestią telewizji maksymalnie skrócić czas trwania zawodów. Może dwie minuty na przygotowanie się zawodników do biegu to za dużo?

Całość rozmowy: przegladsportowy.pl