Jeszcze nie tak dawno temu, Paweł Baran był jednym z członków mistrzowskiej drużyny Unii Tarnów, która w 2004 roku sięgnęła po złoty medal DMP. Niestety kariera sportowa wychowanka Jaskółek nie potoczyła się tak jakby tego sobie życzył sam zainteresowany. Paweł postanowił, więc zakończyć żużlową karierę. Nie zerwał jednak ze speedway’em, wspólnie z Marianem Wardzałą prowadzi szkółkę żużlową Unii Tarnów.

Jakiś czas temu postanowiłeś zakończyć sportową karierę. Skąd taka decyzja?
- Tak się stało, że przez tych kilka ostatnich lat nie jeździłem zbyt wiele. Przy tak małym natężeniu startów trudno oczekiwać, abym mógł się rozwijać. Nie miałem też okazji do tego, aby godnie zarobić. Wiadomo, że trudno jest uprawiać taki sport, jak żużel, kiedy nie ma się należytych finansów. Reasumują wiele czynników wpłynęło na to, że postanowiłem zawiesić kevlar na kołku.

Mimo, że pożegnałeś się już z żużlowym torem, nie zrezygnowałeś ze speedway’a, trafiłeś do szkółki żużlowej Unii Tarnów. Wspólnie z trenerem Wardzałą zajmujesz się szkoleniem młodzieży. Jak do tego doszło?
- Obydwie strony były zainteresowane nawiązaniem współpracy. Któregoś dnia zadzwonił do mnie Janusz Kołodziej i przekazał mi, żebym skontaktował się z prezesem Bogdanem Gurgulem. Doszło do takiego spotkania i porozumieliśmy się, co do kwestii współpracy.

Ciągle jesteś jeszcze młodą osobą, nie masz obaw, że nie podołasz temu wyzwaniu?
Tak to prawda, jestem jeszcze młodym człowiekiem, jednak każdy kiedyś musi zacząć. Mam, przy kim się uczyć, nabywać doświadczenie i umiejętności. Cały czas jeszcze współpracuję z trenerem Marianem Wardzałą i to on będzie mnie wprowadzał w świat trenerski.

W drugiej połowie 2010 roku Marian Wardzała odchodzi na emeryturę i najprawdopodobniej zostaniesz sam na stanowisku szkoleniowca.
- Tak, to już powszechnie wiadomo, że trener Wardzała w sierpniu odchodzi na emeryturę. Musi ktoś go zastąpić, i tutaj pojawia się moja rola. Dziękuję za zaufanie, które mi okazano, powierzono mi ważną funkcję nie bacząc na to, że mam tylko dwadzieścia sześć lat. Przez najbliższych kilka miesięcy muszę wykazać, że stać mnie na to, aby samodzielnie poprowadzić szkółkę żużlową Unii Tarnów.

Powiedz, jaki jest Twój zakres obowiązków?
- Moim głównym zadaniem jest czuwanie nad odpowiednim wychowaniem tych młodych ludzi. Mam pilnować, aby nie mieli problemów z nauką i godzili sport z innymi dziedzinami życia. Nie może być tak, że zaniedbują szkołę kosztem żużla.

Wielu zawodników, którzy kończą karierę „bawi się” w żużel amatorski. Czy Ty nie myślałeś o tym, aby pojeździć trochę, jako amator?
- Nie, nigdy nie myślałem o tym, aby próbować swoich sił w żużlu amatorskim. Oczywiście nadal mam swoje motocykle i przygotowuje je do sezonu, ale tylko po to, aby wykorzystać je w trakcie treningów ze szkółkowiczami. Nigdy nie zastanawiałem się nad amatorskim żużlem, ale nie mówię nie, może kiedyś przyjdzie taka myśl, aby pościgać się z innymi zapaleńcami.

Twoja kariera nie trwała zbyt długo, zapewne jednak masz jakieś miłe wspomnienia z tego okresu.
- Bardzo miło wspominam sezon 2004. Zdobyliśmy wtedy pierwszy w historii złoty medal DMP. Oczywiście nie miałem jakiegoś wielkiego wkładu w ten sukces, jednak to nie zmienia faktu, że byłem częścią tego złotego składu. Miałem okazję startować w jednym zespole z Tony Rickardssonem i Tomaszem Gollobem. Dzięki temu mogłem podpatrywać najlepszych żużlowców na świecie i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o tym sporcie.