Trzeci rok z rzędu Peter Johns będzie jedynką wśród tunerów. Anglik będzie przygotowywał silniki dla niemal wszystkich zawodników startujących w Grand Prix. W 2012 Chris Holder miał silniki tuningowane przez Johnsa i został mistrzem świata. W ubiegłym roku z jednostek napędowych tego samego tunera korzystał Tai Woffinden i także zgarnął złoto.

Teraz już nie ma sensu pisać kto będzie miał zamontowane w motocyklach silniki Johnsa. Raczej należałoby zadać pytanie, kto nie będzie ich miał.
 
W czym tkwi siła Johnsa? Jedni mówią, że kluczem do sukcesu jest maszyna do głowic, które są sercem silnika. Inni mówią o sprężynach zaworowych do silnika. Firma, która produkuje je dla Johnsa nie przyjmuje zamówień od innych tunerów. Jakby nie było, to pewne jest, że Johns będzie w tym roku bardzo mocny i będzie miał mnóstwo roboty. Już na początku roku wziął 40 silników z manufaktury GM i poddaje je tuningowi, żeby zrealizować zamówienia od swoich klientów. Podobno 20 kolejnych silników jest już w drodze. Warto wiedzieć, że do Johnsa nie jest się łatwo dostać. Emil Sajfutdinow od dwóch lat próbuje złożyć zamówienie, ale Peter konsekwentnie mu odmawia. Priorytetowo traktuje Australijczyków oraz Woffindena i nie chce robić sprzętu ich konkurentowi ze wschodu. Ostatnio do stajni Johnsa udało się wejść Nickiemu Pedersenowi. Duńczyk dostał od tunera dwa silniki. Testował je pod koniec 2013 roku we Francji. Ponoć spisały się bardzo dobrze.

Dwójką na liście tunerów, podobnie jak w poprzednim sezonie, będzie Szwed Jan Andersson. Jego znakiem firmowym są krzywki. Andersson w 2012 roku był w odwrocie, ale już w rozgrywkach 2013 wrócił do gry. Trochę zachwiała jego pozycją zmiana tłumików, ale już znalazł na nie receptę. Udało mu się znaleźć patent, który sprawia, że jego silniki są bardziej wytrzymałe. W porównaniu z ubiegłym rokiem Jan nie zyskał jednak nowych klientów wśród żużlowców światowej czołówki. Silniki Anderssona ma nasz Jarek Hampel.

Ostatnie miejsce na podium należy do Antona Nischlera z Bawarii. Ten jest stały w uczuciach, więc nadal będzie kontynuował współpracę z Nielsem Kristianem Iversenem i Matejem Zagarem. Nischlerowi nie zależy na masowej produkcji. Woli zrobić mniej, ale dokładniej.

Spoza czołowej trójki warto zwrócić uwagę na Ashleya Hollowaya. Anglik mieszkający pod Bydgoszczą jest znany z tego, że świetnie robi serwis. Dotąd jego najważniejszym klientem był Sajfutdinow. W końcówce ubiegłego roku z silników Hollowaya zaczął też jednak korzystać Fredrik Lindgren. Pierwsze jazdy Szweda na tym sprzęcie nie były udane, ale z każdym kolejnym biegiem czuł się coraz lepiej, więc jest szansa, że Ashley będzie miał drugiego zawodnika, który skutecznie zareklamuje jego pracę.
 
Zawodnik i jego tuner
1. Tai Woffinden (Wielka Brytania) Peter Johns
33. Jarosław Hampel (Polska) Jan Andersson
88. Niels Kristian Iversen (Dania) Anton Nischler
45. Greg Hancock (USA) Peter Johns, Jan Andersson
5. Nicki Pedersen (Dania) Jan Andersson, Peter Johns
89. Emil Sajfutdinow (Rosja) Ashley Holloway, Marcel Gerhard
55. Matej Zagar (Słowenia) Anton Nischler
43. Darcy Ward (Australia) Peter Johns
507. Krzysztof Kasprzak (Polska) Peter Johns, Zenon Kasprzak
66. Fredrik Lindgren (Szwecja) Ashley Holloway, Peter Johns
23. Chris Holder (Australia) Peter Johns
100. Andreas Jonsson (Szwecja) Jan Andersson, Peter Johns
91. Kenneth Bjerre (Dania) Peter Johns
84. Martin Smolinski (Niemcy) Eddie Bull
37. Chris Harris (Wielka Brytania) Peter Johns
Uwaga! Kolejno podajemy numer startowy, imię i nazwisko żużlowca (kraj) oraz imię i nazwisko tunera
 
Ranking tunerów
1. Peter Johns
2. Jan Andersson
3. Anton Nischler
4. Ashley Holloway
5. Marcel Gerhard

Peter Johns jest tunerem m.in. Taia Woffindena, który w sezonie 2013
został Indywidualnym Mistrzem Świata