Saga transferowa z Piotrem Pawlickim w roli głównej była tak dramatyczna i pełna zwrotów akcji, że można by było nakręcić o tym film. Jednak to co było ekscytujące dla kibiców, niekoniecznie było dobre dla zawodnika, który w Lesznie pojawiał się i znikał. Wiele mówiło się też o jego luźnym podejściu i kłopotach z prawem.

O luźnym podejściu i kłopotach z prawem. - Dla mnie to jest zamknięty temat – rozpoczyna Pawlicki. - Dużo nerwów straciłem w ostatnim czasie. Nie próbowałem brać do siebie tego co media piszą i starałem się skupić na przygotowaniu do sezonu. Niczego nie komentowałem, bo nie jestem zwolennikiem dyskutowania w prasie. Wolę na torze udowodnić, że nie jest tak źle jak o mnie piszą.

O chwilach zwątpienia. - Był taki moment, że już myślałem, że nic z tego nie będzie, że nie zostanę w Lesznie. To było wtedy, jak wspólnie z bratem napisaliśmy oświadczenie na stronie klubowej. To był czas, kiedy niejedną łzę uroniłem. Siedziałem w domu, z rodziną i najbliższymi, oglądałem filmiki z moich występów z Bykiem na plastronie i łzy się lały, bo doszło do mnie, że już nie będę zawodnikiem mojego klubu. Na szczęście, później, wszystko się zmieniło i zostałem. To dobrze, bo chciałbym tak jak tata jeździć całe życie w jednej drużynie. Nie chcę się plątać po klubach, bo dla mnie Unia to priorytet.

O rozmowach z innymi klubami i bliskim związku ze Spartą Wrocław. - Tak naprawdę to dla mnie cały czas najważniejsze było to, żeby reprezentować Unię. Usłyszałem w moim klubie kilka nieprzyjemnych słów, ale prezes Piotr Rusiecki niczego złego nie powiedział. On, a także inny udziałowiec Maciej Duda i prezydent Łukasz Borowiak cały czas dążyli do tego, żebym został.

O hałdzie pieniędzy, o której wspomniał udziałowiec Unii Józef Dworakowski w kontekście kontraktu Pawlickich. - To jedna z tych opinii, które nie pokrywają się z rzeczywistością. Jestem na takim etapie, że dla mnie najważniejszy jest sportowy rozwój oraz to, by być jak najlepszym zawodnikiem.

O tacie. - Nie rozumiem, jak to jest, że wiele osób obwinia mojego tatę o pewne sprawy i o to, jakie decyzje ja podejmuję. Pewnie, że mi doradza, ale ostatnie słowo należy do mnie. Dlatego mogę otwarcie powiedzieć, że śmieszą mnie ludzie, którzy wyzywają mojego tatę. My z bratem bardzo go kochamy, bo on chce dla nas jak najlepiej. Wiele przeszedł, wiele na swojej skórze doświadczył. Stworzył nas, wychował nas na żużlowców, wiele mu zawdzięczamy. Jest moim idolem i nie rozumiem, jak można o nim mówić te wszystkie rzeczy.

O rozdzieleniu teamu. - Jest trochę prawdy w stwierdzeniu, że dotąd było tak, że tata robił sprzęt, Przemek odpowiadał za logistykę, a ja zakładałem plecak i pytałem, gdzie jedziemy. Jednak już w ostatnim sezonie zaczęło się co nieco zmieniać. Teraz będzie jeszcze inaczej, bo zostaliśmy z bratem rozdzieleni i muszę zacząć działać sam. Nie chcieliśmy jeździć osobno, ale tak wyszło i jakoś musimy sobie z tym poradzić. Przemkowi życzę, żeby wrócił do formy z czasów, kiedy ja jeszcze nie jeździłem, tylko pomagałem mu przy motocyklach. Był mocny, ale kontuzje go wyhamowały. Jednak teraz nie ma w jego ciele żadnych metali.

O sezonie 2016. - Ludzie mówią, że będzie dla mnie trudny, bo zaczynam wiek seniora i jadę w Grand Prix. To jest jednak tak, że ludzie narzucają mi więcej niżbym chciał. Ja sam nie chcę sobie tyle kłaść do głowy. Traktuję ten sezon jak każdy inny. Chcę, żeby to była zabawa, żeby jazda na żużlu mnie cieszyła. Kiedy wsiadam na motocykl to czuję, że żyję. Co do Grand Prix to wiadomo, że to wysoka półka. Jednak najważniejsze, żeby cało i zdrowo skończyć sezon, a pokazać się to przy okazji. Jestem młody, mam ambicje, wiem na co mnie stać, ale nie chcę przesadzić.

O wybuchowej mieszance w składzie Unii Leszno. - Mamy w drużynie wiele twardych charakterów, ale one są takie tylko na torze, bo w parku maszyn potrafimy się dogadać. Wszyscy rozumiemy, jak ważna jest atmosfera. Zresztą proszę zwrócić uwagę, że tak niegdyś wybuchowy Nicki Pedersen przed rokiem zachowywał się całkiem inaczej. I teraz też wszyscy się zgramy, bo chcemy zdobywać medale.

O swoim charakterze i kłopotach wynikających z rozpoznawalności. - Ja nie wiem czy jest tak jak ludzie gadają, czyli że mam trudny charakter. Ja po prostu jestem sobą, a już nie raz się przekonałem, że to co się u mnie mówi jest przesadzone. Tata mówi, że wiele kłopotów mam przez to, że ludzie mnie w Lesznie znają. To ma jakiś wpływ, ale ja kocham to miasto i tych ludzi. Muszę jednak w sobie coś zmienić, dlatego już nie będzie Piotrusia Pana, będzie Piotr.